18 września, Święto św. Stanisława Kostki, zakonnika, patrona Polski

śmierć św. Stanisława Kostki
Śmierć św. Stanisława Kostki

Stanisław Kostka urodził się 28 grudnia 1550 w Rostkowie na Mazowszu.

Pierwsze nauki pobierał w domu rodzinnym, a w wieku 14 lat razem ze swoim bratem, Pawłem, został wysłany do szkół jezuickich w Wiedniu. Początkowo nauka nie szła mu zbyt dobrze, jednak pod koniec trzeciego roku studiów należał już do najlepszych uczniów.

Wolny czas spędzał na lekturze i modlitwie. Ponieważ w ciągu dnia nie mógł poświęcić wiele czasu kontemplacji, oddawał się jej w nocy. Zadawał sobie także pokuty i biczował się. Taki tryb życia nie podobał się jego kolegom, wychowawcy i bratu, którzy usiłowali go skierować na drogę „normalnego” postępowania. Stanisław usiłował im dogodzić, jednak nie potrafił się w tym odnaleźć.

W grudniu 1565r. ciężko zachorował i był pewien, że umrze. W czasie choroby objawiła mu się Najświętsza Maryja Panna z Dzieciątkiem, która go uzdrowiła i poleciła mu, aby wstąpił do Towarzystwa Jezusowego. Jezuici nie mieli w zwyczaju przyjmować kandydatów bez zezwolenia rodziców, a na to Stanisław nie mógł liczyć. Dlatego 10 sierpnia 1567 uciekł z Wiednia i za poradą swojego spowiednika, o. Franciszka Antonio, udał się nie wprost do Rzymu, ale do Augsburga, gdzie przebywał św. Piotr Kanizjusz, przełożony prowincji niemieckiej. Ponieważ nie zastał go w Augsburgu, podążył dalej do Dylingi, gdzie jezuici mieli swoje kolegium.

Tam Stanisław został przyjęty na próbę. Po powrocie Stanisława do Dylingi św. Piotr Kanizjusz bał się go przyjąć do swojej prowincji w obawie przed gniewem rodziców i ich zemstą na jezuitach w Wiedniu. Mając jednak od miejscowych przełożonych bardzo dobre rekomendacje, skierował go wraz z dwoma młodymi zakonnikami do Rzymu z listem polecającym do generała. W Rzymie Stanisław został przyjęty do nowicjatu. W lutym 1568r. przeniósł się z kolegium jezuitów do domu św. Andrzeja na Kwirynale, w którym pozostał do śmierci.

Swoim wzorowym życiem, duchową dojrzałością i rozmodleniem budował całe otoczenie. W pierwszych miesiącach 1568 r. Stanisław złożył śluby zakonne mając zaledwie 18 lat. W prostocie serca w uroczystość św. Wawrzyńca (10 sierpnia) napisał list do Matki Bożej, a przyjmując tego dnia Komunię świętą, prosił św. Wawrzyńca, aby uprosił mu u Boga łaskę śmierci w święto Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Prośba została wysłuchana. Stanisław zmarł kilka dni potem, po północy 15 sierpnia 1568r.

Jego kult zrodził się natychmiast i spontanicznie, jednak proces kanoniczny trwał długo. Papież Paweł V uroczyście zatwierdził tytuł błogosławionego w 1606 r. (był to pierwszy błogosławiony Towarzystwa Jezusowego). W 1674r. Klemens X ogłosił bł. Stanisława jednym z głównych patronów Korony Polskiej i Wielkiego Księstwa Litwy. Klemens XI wydał dekret kanonizacyjny w 1714r., jednak z powodu śmierci papieża obrzędu uroczystej kanonizacji dokonał dopiero Benedykt XIV 31 grudnia 1726r. Jan XXIII uznał św. Stanisława szczególnym patronem polskiej młodzieży.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *