25 listopada, wspomnienie św. Katarzyny Aleksandryjskiej

średniowieczna miniatura
Miniatura przedstawiająca świętą

Święta Katarzyna Aleksandryjska należała w przeszłości do najbardziej znanych świętych, szczególnie w Kościele Wschodnim. O jej żywym kulcie świadczy ilość oraz różnorodność zawodów, których jest patronką (m.in. adwokatów, filozofów chrześcijańskich, kolejarzy, młynarzy, szwaczek, woźniców), a także duża liczba malarzy, którzy poświecili jej swoje obrazy (wśród nich Hans Memling, Tintoretto, Caravaggio i Rafael).

O samej świętej mamy niewiele informacji. Urodziła się w 2 połowie III wieku w Aleksandrii (Egipt), była córką króla Kustosa. Słynęła z niezwykłej urody i wielkiej mądrości, była wszechstronnie wykształcona oraz zamożna. Wielu bogatych młodzieńców starało się o jej rękę, ona jednak długo odkładała decyzję o zamążpójściu. W końcu powiedziała: „Jeśli chcecie, abym wyszła za mąż, znajdźcie mężczyznę, który będzie równie mądry i piękny jak ja”, po czym nadal odrzucała kolejnych pretendentów.

Aby nakłonić ją do małżeństwa matka zaprowadziła ją do pobożnego pustelnika, słynącego z mądrości i trafnych porad. Starzec powiedział Katarzynie, że zna Młodzieńca, który we wszystkim ją przewyższa i któremu nikt nie dorówna, opowiedział jej dobrą nowinę o Jezusie, podarował ikonę Przenajświętszej Bogarodzicy i obiecał, że Ta pomoże jej zobaczyć wyjątkowego Młodzieńca. W nocy ukazała się jej Matka Boża otoczona aniołami i trzymająca na rękach Młodzieńca, którego Katarzyna nie mogła zobaczyć z powodu bijącego od niego blasku. Zgodnie z otrzymanym poleceniem następnego dnia wróciła do pustelnika. Starzec wyjaśnił jej sens wiary chrześcijańskiej, w wyniku czego uwierzyła, że Jezus jest Synem Bożym oraz przyjęła chrzest.

Po powrocie do domu znowu ujrzała we śnie Bogarodzicę trzymającą Boże Dziecię, które tym razem łaskawie na nią spoglądało i włożyło jej na palec pierścień mówiąc: „Nie miej ziemskiego narzeczonego”. Od tej pory rozpoczęła swoje życie dla Chrystusa.

Zginęła mając 18 lat, na początku IV w. (prawdopodobnie między rokiem 307, a 312) podczas prześladowania chrześcijan, jakie wybuchło za panowania cesarza Dioklecjana i jego współrządców: Galeriusza Maksymiana (Maksencjusza) i Konstancjusza I. Została pojmana i była przymuszana do złożenia ofiary pogańskim bogom, czego odmówiła. Na rozkaz cesarza Maksencjusza uczestniczyła w debacie, w której naprzeciw niej stanęło 50 filozofów i retorów. Pokonała ich, wykazując prawdziwość chrześcijaństwa, w wyniku czego wielu z nich uwierzyło w Chrystusa. Z tego powodu cesarz skazał ją na tortury: smagano ją żyłami wołowymi, morzono głodem oraz łamano kości. Jak podają źródła, jej modlitwa sprawiła, że podczas miażdżenia kołem zstąpił anioł i spowodował, że rozpadło się ono w rękach kata. W końcu została ścięta mieczem.

Według legendy jej ciało aniołowie przenieśli z Aleksandrii na najwyższy szczyt półwyspu Synaj, zwanego dzisiaj górą świętej Katarzyny. Na szczycie tej góry znajduje się poświęcona jej niewielka kaplica. W VI w. cesarz Justynian zbudował u podnóża góry Synaj potężny klasztor. Tamtejsi mnisi w X wieku, natchnieni podczas snu proroczymi widzeniami, odnaleźli jej ciało i przenieśli je do klasztornego kościoła. Od XI w. klasztor jest oddany pod opiekę świętej Katarzynie i nosi jej imię. Stał się on także centrum jej kultu, który z Egiptu rozpowszechnił się na cały chrześcijański Wschód, a od VIII w. jest znany w Kościele Zachodnim. Obecnie klasztor należy do prawosławnych Greków.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *