27 września, Wspomnienienie św. Wintentego a Paulo

Wincenty a Paulo
św. Wincenty a Paulo

Wincenty urodził się 24 kwietnia 1581 w Pouy (obecnie St-Vincent-de-Paul we Francji) w biednej, wiejskiej rodzinie.

Gdy miał 14 lat rodzice wysłali go do szkoły franciszkanów w Dax, a po jej ukończeniu podjął studia teologiczne w Tuluzie. W wieku 19 lat został kapłanem. Kapłaństwo traktował jednak jedynie jako szansę na zrobienie kariery (chciał w ten sposób pomóc swojej rodzinie). Następnie kontynuował studia na uniwersytecie w Rzymie i w Paryżu, gdzie zdobył licencjat z prawa kanonicznego (1623).

Kiedy udał się Morzem Śródziemnym z Marsylii do Narbonne, jego statek napadli tureccy piraci. Kolejne dwa lata spędził w niewoli, z której szczęśliwie udało mu się uciec do Europy. Dotarł do Rzymu, gdzie przez rok nawiedzał miejsca święte i dalej się kształcił, aż do czasu gdy papież Paweł V wysłał go na dwór Henryka IV do Francji. Tam udało mu się pozyskać zaufanie królowej Katarzyny Medycejskiej, która wybrała go sobie na kapelana, mianowała go swoim jałmużnikiem i powierzyła mu opiekę nad Szpitalem Miłosierdzia.

W latach 1608-1620 Wincenty przeżył ogromny kryzys religijny. Do tej pory był skoncentrowany wyłącznie na tym, co może osiągnąć jedynie własnymi siłami. Zmienił swój sposób myślenia dzięki poznaniu św. Franciszka Salezego, św. Franciszki de Chantal oraz ks. Pierre’a de Berrulle’a, który zgromadził wokół siebie kapłanów, ukazując im wielkość i znaczenie posługi kapłańskiej.

Od tej pory zaczął dostrzegać ludzką nędzę, zarówno materialną jak i moralną. 25 stycznia 1617. w Folleville wezwano go do chorego, cieszącego się opinią porządnego i szanowanego człowieka. Na łożu śmierci wyznał mu on, że jego życie całkowicie rozminęło się z prawdą, że ciągle udawał kogoś innego niż był w rzeczywistości. Dla Wincentego był to wstrząs.

Odtąd zaczął gorliwie służyć ubogim i pokrzywdzonym, głosił im Chrystusa i Ewangelię. Ponadto zgromadził wokół siebie kilku kapłanów, którzy w sposób bardzo prosty i dostępny głosili ubogim Słowo Boże. Było ich coraz więcej, dlatego Wincenty w 1625r. powołał do życia Zgromadzenie Księży Misjonarzy – lazarystów.

Założył również stowarzyszenie Pań Miłosierdzia, które w sposób systematyczny i instytucjonalny zajęły się biednymi, porzuconymi dziećmi, żebrakami i kalekami. W wyniku jego spotkania ze św. Ludwiką powstało Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia (1633), zwane szarytkami.

Zmarł w 1660r. w wieku 79 lat. Papież Benedykt XIII beatyfikował go w 1729r., a Klemens XII kanonizował w 1737r. W 1885r. Leon XIII uznał go za patrona wszystkich dzieł miłosierdzia w Kościele.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *