9 października, wspomnienie bł. Wincentego Kadłubka, biskupa

Biskup, uczony, pierwszy polski historyk dziejów ojczystych. Urodził się w Karwowie pod Opatowem pomiędzy 1155, a 1160r. Pochodził z rycerskiego rodu związanego z dworem księcia Kazimierza Sprawiedliwego. Uczęszczał do szkoły katedralnej w Krakowie, a następnie odbył studia w Paryżu i Bolonii. Zapewne zaraz po powrocie do Polski otrzymał święcenia kapłańskie. W 1207r. został wybrany biskupem krakowskim. Pełniąc tę funkcje szerzył kult św. Floriana i św. Stanisława Biskupa oraz wspierał szczególnie zakony bożogrobowców i cystersów. Cześć do Najświętszego Sakramentu miał podkreślić przez wprowadzenie tzw. lampy wiecznej przed tabernakulum. Uczestniczył w Soborze Laterańskim IV (1215) i wprowadzał w życie jego reformy.

Po dziesięciu latach pasterzowania diecezji krakowskiej, za pozwoleniem papieża Honoriusza III w 1218 r., zrzekł się urzędu. Postanowił wstąpić do klasztoru cystersów w Jędrzejowie, gdzie jako zwyczajny mnich przeżył ostatnie 5 lat swego życia. Jest autorem Kroniki polskiej (Chronica Polonorum), w której zebrał wszystkie podania i mity o początkach Polski. Mimo, że dużo jest w niej poetyckiej fantazji, są także ważne ziarna naszej tradycji. Z powodu śmierci przerwał Kronikę w najciekawszym miejscu, tj. w 1202r., kiedy zaczął pisać dzieje, których sam był świadkiem.

Zmarł w Jędrzejowie 8 marca 1223r. i został pochowany w prezbiterium klasztornego kościoła. Od XVII w. kult bł. Wincentego stał się bardzo żywy. W 1764r. papież Klemens XIII podpisał dekret o jego beatyfikacji. W następnym roku w Jędrzejowie odbyły się wielkie uroczystości beatyfikacyjne.

W ikonografii bł. Wincenty przedstawiany jest w stroju biskupim. Jego atrybutami są pastorał oraz infuła u stóp.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *