Archiwum kategorii: Uroczystości święta i wspomnienia

Opisy przypadających na kolejne dni uroczystości, świąt i wspomnień oraz życiorysy świętych i błogosławionych patronów poszczególnych dni.

25 listopada, wspomnienie św. Katarzyny Aleksandryjskiej

średniowieczna miniatura
Miniatura przedstawiająca świętą

Święta Katarzyna Aleksandryjska należała w przeszłości do najbardziej znanych świętych, szczególnie w Kościele Wschodnim. O jej żywym kulcie świadczy ilość oraz różnorodność zawodów, których jest patronką (m.in. adwokatów, filozofów chrześcijańskich, kolejarzy, młynarzy, szwaczek, woźniców), a także duża liczba malarzy, którzy poświecili jej swoje obrazy (wśród nich Hans Memling, Tintoretto, Caravaggio i Rafael).

O samej świętej mamy niewiele informacji. Urodziła się w 2 połowie III wieku w Aleksandrii (Egipt), była córką króla Kustosa. Słynęła z niezwykłej urody i wielkiej mądrości, była wszechstronnie wykształcona oraz zamożna. Wielu bogatych młodzieńców starało się o jej rękę, ona jednak długo odkładała decyzję o zamążpójściu. W końcu powiedziała: „Jeśli chcecie, abym wyszła za mąż, znajdźcie mężczyznę, który będzie równie mądry i piękny jak ja”, po czym nadal odrzucała kolejnych pretendentów.

Aby nakłonić ją do małżeństwa matka zaprowadziła ją do pobożnego pustelnika, słynącego z mądrości i trafnych porad. Starzec powiedział Katarzynie, że zna Młodzieńca, który we wszystkim ją przewyższa i któremu nikt nie dorówna, opowiedział jej dobrą nowinę o Jezusie, podarował ikonę Przenajświętszej Bogarodzicy i obiecał, że Ta pomoże jej zobaczyć wyjątkowego Młodzieńca. W nocy ukazała się jej Matka Boża otoczona aniołami i trzymająca na rękach Młodzieńca, którego Katarzyna nie mogła zobaczyć z powodu bijącego od niego blasku. Zgodnie z otrzymanym poleceniem następnego dnia wróciła do pustelnika. Starzec wyjaśnił jej sens wiary chrześcijańskiej, w wyniku czego uwierzyła, że Jezus jest Synem Bożym oraz przyjęła chrzest.

Po powrocie do domu znowu ujrzała we śnie Bogarodzicę trzymającą Boże Dziecię, które tym razem łaskawie na nią spoglądało i włożyło jej na palec pierścień mówiąc: „Nie miej ziemskiego narzeczonego”. Od tej pory rozpoczęła swoje życie dla Chrystusa.

Zginęła mając 18 lat, na początku IV w. (prawdopodobnie między rokiem 307, a 312) podczas prześladowania chrześcijan, jakie wybuchło za panowania cesarza Dioklecjana i jego współrządców: Galeriusza Maksymiana (Maksencjusza) i Konstancjusza I. Została pojmana i była przymuszana do złożenia ofiary pogańskim bogom, czego odmówiła. Na rozkaz cesarza Maksencjusza uczestniczyła w debacie, w której naprzeciw niej stanęło 50 filozofów i retorów. Pokonała ich, wykazując prawdziwość chrześcijaństwa, w wyniku czego wielu z nich uwierzyło w Chrystusa. Z tego powodu cesarz skazał ją na tortury: smagano ją żyłami wołowymi, morzono głodem oraz łamano kości. Jak podają źródła, jej modlitwa sprawiła, że podczas miażdżenia kołem zstąpił anioł i spowodował, że rozpadło się ono w rękach kata. W końcu została ścięta mieczem.

Według legendy jej ciało aniołowie przenieśli z Aleksandrii na najwyższy szczyt półwyspu Synaj, zwanego dzisiaj górą świętej Katarzyny. Na szczycie tej góry znajduje się poświęcona jej niewielka kaplica. W VI w. cesarz Justynian zbudował u podnóża góry Synaj potężny klasztor. Tamtejsi mnisi w X wieku, natchnieni podczas snu proroczymi widzeniami, odnaleźli jej ciało i przenieśli je do klasztornego kościoła. Od XI w. klasztor jest oddany pod opiekę świętej Katarzynie i nosi jej imię. Stał się on także centrum jej kultu, który z Egiptu rozpowszechnił się na cały chrześcijański Wschód, a od VIII w. jest znany w Kościele Zachodnim. Obecnie klasztor należy do prawosławnych Greków.

24 listopada, Wspomnienie św. Męczenników Andrzeja Dung-Lac, kapłana, i Towarzyszy

Rozwój chrześcijaństwa w Wietnamie

Początki ewangelizacji Wietnamu sięgają pierwszych lat XVI wieku. Już w 1533r. władca Wietnamu Le Trang Ton wydał dekret zakazujący głoszenia wiary chrześcijańskiej. Mimo to od 1550r. w środkowym Wietnamie pracowali misjonarze z zakonu dominikanów, a od 1583r. w północnej części kraju grupa franciszkanów z Filipin. Praca ewangelizacyjna wzmogła się dzięki obecności jezuitów, którzy przybyli do Wietnamu w 1615r. Piętnaście lat później (1630r.) wybuchły pierwsze prześladowania chrześcijan, a nowa religia została zakazana.

Dzięki poświęceniu misjonarzy we Francji powstało Towarzystwo Misji Zagranicznych, które rozwijało działalność ewangelizacyjną w Wietnamie. W 1658r. papież Innocenty X mianował o. Lamberta de La Mottee wikariuszem apostolskim dla tego kraju. Bp de La Mottee w 1665r. założył w stolicy Tajlandii seminarium, w którym kształcili się pierwsi w historii wietnamscy księża: ks. Josephus Trang (1668), ks. Joannes Hue (1668) i ks. Lucas Be (1669).

Dzięki miejscowym kapłanom, świeckim katechetom i siostrom zakonnym praca misyjna obejmowała coraz to nowe tereny kraju. Stopniowo powstawały zręby struktur kościelnych. W początkach XIX w. Kościół katolicki miał 320 tysięcy wiernych, 119 wietnamskich księży i trzech biskupów. Dalszy jego rozwój na długi czas zahamowały prześladowania, które miały miejsce w latach 1798-1801 i 1820-1885. Chrześcijaństwo zostało wtedy oficjalnie zakazane, a wyznawcom Chrystusa groziły aresztowania, więzienie, tortury, banicja, konfiskata majątku i inne represje. Tysiące katolików ginęło w masowych egzekucjach. Szacuje się, że w tym czasie śmierć męczeńską poniosło ponad 100 tys. osób.

Sytuacja zmieniła się dopiero w 1886r., gdy do Wietnamu wkroczyli Francuzi, którzy wprowadzili m.in. wolność religijną. W 1838r. papież Grzegorz XVI udzielił specjalnych odpustów dla tych wiernych, którzy modlili się za prześladowanych wietnamskich współwyznawców. Natomiast w 2 lata później zwołał Kolegium Kardynalskie, na którym zarządził rozpoczęcie gromadzenia danych o męczennikach, aby w przyszłości móc wynieść ich na ołtarze.

Papieże Leon XIII, Pius X i Pius XII spośród tej rzeszy świadków wiary beatyfikowali razem 117 osób, w tym 8 biskupów, 50 księży, 16 katechetów, 1 kleryka, 41 katolików świeckich i jedną katoliczkę. 98 męczenników z tej grupy to rdzenni Wietnamczycy. W 1988r. Jan Paweł II zaliczył wszystkich w poczet świętych, wyznaczając ich wspomnienie na 24 listopada.

Andrzej Dung-Lac

Reprezentuje wietnamskich męczenników, urodził się jako Dung An Tran około 1795r. w biednej, pogańskiej rodzinie na północy Wietnamu.

W wieku 12 lat wraz z rodzicami, którzy poszukiwali pracy, przeniósł się do Hanoi. Tam spotkał katechetę, który zapewnił mu jedzenie i schronienie. Przez trzy lata uczył się od niego chrześcijańskiej wiary, po czym przyjął chrzest i imię Andrzej. Następnie nauczył się chińskiego, łaciny i sam został katechetą.

15 marca 1823 przyjął święcenia kapłańskie. Jako kapłan w parafii Ke-Dam nieustannie głosił słowo Boże. Często pościł, wiele czasu poświęcał na modlitwę. Dzięki jego przykładowi wielu tamtejszych mieszkańców przyjęło chrzest. W 1835r. został po raz pierwszy aresztowany, jednak dzięki pieniądzom zebranym przez jego parafian został uwolniony. Żeby uniknąć prześladowań, zmienił swoje imię na Andrzej Lac i przeniósł się do innej prefektury, by tam kontynuować pracę misyjną.

10 listopada 1839 aresztowano go razem z innym kapłanem, Piotrem Thi, którego odwiedził, by się u niego wyspowiadać. Obaj zostali zwolnieni z aresztu po wpłaceniu odpowiedniej kwoty, jednak po zaledwie kilkunastu dniach aresztowano ich po raz kolejny. Trafili do Hanoi, gdzie przeszli niezwykłe tortury. Obaj zostali ścięci mieczem 21 grudnia 1839.

Andrzej Dung-Lac został beatyfikowany w pierwszej grupie męczenników wietnamskich w 1900r.

22 listopada, wspomnienie św. Cecylii, dziewicy i męczennicy

Obraz
Święta Cecylia i św. Walerian, jej mąż.

Wszystko co wiemy o świętej Cecylii, pochodzi z opisu jej męczeńskiej śmierci z V wieku po Chrystusie.

Podobno żyła w III w. po Chr. i była Rzymianką z wysokiego rodu. Z miłości do Chrystusa złożyła ślub czystości, choć rodzice oddali już jej rękę poganinowi imieniem Walerian. Mimo małżeństwa nie złamała swojego ślubu; nawróciła swojego męża oraz jego brata. Wszyscy troje ponieśli śmierć męczeńską przez ścięcie.

W 822 r. odnaleziono jej ciało w katakumbach i przeniesiono do bazyliki na Zatybrzu.

21 listopada, wspomnienie Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny

Witraż
Święta Anna z młodą Maryją.

W Piśmie Świętym nie znajdziemy żadnej informacji na temat Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny w świątyni.

O tym wydarzeniu piszą za to autorzy pism apokryficznych, nie przyjętych do kanonu. Podają oni, że św. Joachim i św. Anna bardzo długo byli bezdzietni, mimo to nadal ufali Bogu i prosili Go o dziecko. Św. Anna złożyła także obietnicę, że jeśli je urodzi, odda je na służbę do świątyni.

Bóg wysłuchał ich modlitw i na świat przyszła Maryja. Przed swoją śmiercią, jej rodzice oddali ją na wychowanie i naukę do świątyni. Miała wtedy trzy lata, jej pobyt w świątyni miał trwać około dwunastu lat.

Osobne święto dla uczczenia tej tajemnicy zaczęto obchodzić najpierw w Jerozolimie — prawdopodobnie od VI w., kiedy to poświęcono tam kościół pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny. Od VIII w. celebrowano je w kościele wschodnim, w 1372 r. wprowadził je w Awinionie papież Grzegorz XI, a w 1585r. Sykstus V rozszerzył je na cały Kościół.

20 listopada, wspomnienie św. Rafała Kalinowskiego, prezbitera

Zdjęcie
Święty Rafał Kalinowski

Święty Rafał Kalinowski urodził się 1 września 1835r. w Wilnie w rodzinie szlacheckiej herbu Kalinowa. Na chrzcie otrzymał imię Józef.

W latach 1853-57 studiował w Akademii Inżynierii Wojskowej w Petersburgu i wstąpił do rosyjskiego wojska. Po zakończeniu nauki otrzymał awans na porucznika i tytuł inżyniera. Zajmował się robotami inżynierskimi w Rosji i Zaborze Rosyjskim. W tym czasie zaczęły się jego rozterki duchowe oraz kłopoty ze zdrowiem.

Wyczuwając nadchodzące powstanie podał się do dymisji w wojsku rosyjskim, chcąc służyć swoją wiedzą Polakom. Niedługo po tym został członkiem Rządu Narodowego i zajął stanowisko ministra wojny na terenie Wilna.

24 marca 1864 r. został aresztowany i skazany na karę śmierci, dzięki interwencji rodziny kara ta została zamieniona na 10 lat robót na Syberii. W czasie swojego pobytu tam ze zdumiewającą cierpliwością i pokojem niósł współwięźniom pociechę i nadzieję. Modlił się z nimi oraz katechizował dzieci i młodzież.

W 1874 r. po zwolnieniu z zesłania przyjął zadanie wychowania Augusta Czartoryskiego (Sługi Bożego) w Paryżu. Trzy lata później wstąpił do Zakonu Karmelitów Bosych w Grazu w Austrii i przyjął imię zakonne Rafał od św. Józefa. Po studiach teologicznych na Węgrzech złożył śluby zakonne i otrzymał święcenia kapłańskie 15 stycznia 1882 r. w Czernej koło Krakowa. Niedługo później został wybrany na przeora klasztoru w Czernej.

Posiadał niezwykły dar godzenia ludzi z Bogiem w czasie spowiedzi oraz usuwania lęku i niepewności z ich serc. Był człowiekiem zawsze złączonym z Bogiem i pełnym modlitwy. Wiele osób już za jego życia uważało go za świętego.

Zmarł 15 listopada 1907 r. w klasztorze w Wadowicach (który założył i którego był przeorem). Został beatyfikowany 22 czerwca 1983 r., a kanonizowany 17 listopada 1991 r.

19 listopada, wspomnienie bł. Salomei, dziewicy

Bl_Salomea
Witraż autorstwa Stanisława Wyspiańskiego, przedstawiający błogosławioną Salomeę

Błogosławiona Salomea urodziła się na przełomie 1211 i 1212 roku.

Należała do polskiej dynastii Piastów – jej ojcem był książę małopolski Leszek Biały, a matką ruska księżniczka Grzymisława z Rurykowiczów.

Była żoną Kolomana (brata św. Elżbiety Węgierskiej), syna króla węgierskiego Andrzeja II, jednak za zgodą męża podczas ślubu przyrzekła zachowanie dziewictwa.

W latach 1219-1221 razem z Kolomanem zasiadała na tronie w Haliczu. Po jego śmierci w 1241 r. wróciła do Polski na dwór swojego brata, księcia krakowskiego Bolesława Wstydliwego. W 1245 r. wstąpiła do klasztoru klarysek w Zawichoście koło Sandomierza. Ponieważ klasztor był bardzo narażony na niebezpieczeństwo ze strony najazdów litewskich, ruskich oraz tatarskich, klaryski zostały w 1260 r. przeniesione do nowo ufundowanego przez Bolesława Wstydliwego klasztoru pod Krakowem, opodal miejscowości Skała. Tam Salomea spędziła resztę swojego życia.

Mimo, że nigdy nie była ksienią klarysek, jej troską było zabezpieczenie siostrom utrzymania: wyposażyła kościół klasztorny w kosztowne paramenty i naczynia liturgiczne, a klasztor w odpowiednie książki. Założyła przy klasztorze miasto na prawie niemieckim. W testamencie wszystko, co jeszcze miała, przekazała klasztorowi na utrzymanie mniszek.

Zmarła w opinii świętości 17 listopada 1268 r., beatyfikowana została 17 maja 1672 r.

18 listopada, wspomnienie bł. Karoliny Kózkówny, dziewicy i męczennicy

Błogosławiona Karolina Kózkówna urodziła się 2 sierpnia 1898r. w podtarnowskiej wsi Wał-Ruda.

Była czwartym z jedenaściorga dzieci Jana Kózki i Marii z domu Borzęckiej, którzy mieli niewielkie gospodarstwo. Ukończyła ludową szkołę podstawową, pracowała z rodzicami na roli oraz opiekowała się licznym młodszym rodzeństwem.

Cała rodzina była bardzo religijna: wspólnie odmawiała modlitwę wieczorem i przy posiłkach, codziennie śpiewała Godzinki, często przystępowała do sakramentów i uczestniczyła we Mszy św. także w dzień powszedni.

Karolina pomagała swojemu wujowi, Franciszkowi Borzęckiemu, w prowadzeniu świetlicy i biblioteki, w których prowadzono kształcące rozmowy, śpiewano pieśni religijne i patriotyczne oraz deklamowano poezję. Ponadto katechizowała swoje rodzeństwo i okoliczne dzieci — uczyła je pieśni religijnych, odmawiała z nimi różaniec i zachęcała do życia według Bożych przykazań. Chętnie zajmowała się chorymi i starszymi, odwiedzała ich, oddawała im różne posługi i czytała pisma religijne, w razie potrzeby przygotowywała na przyjęcie Wiatyku. W swojej parafii była członkiem Towarzystwa Wstrzemięźliwości oraz Apostolstwa Modlitwy i Arcybractwa Wiecznej Adoracji Najświętszego Sakramentu.

Została zamordowana 18 listopada 1914 r. (na początku I wojny światowej) przez carskiego żołnierza, gdy broniła się pragnąc zachować dziewictwo. Miała zaledwie 17 lat.

Została uznana przez Kościół za męczennicę i beatyfikowana przez Jana Pawła II 10 czerwca 1987 r.

17 listopada, Wspomnienie św. Elżbiety Węgierskiej, zakonnicy

Św. Elżbieta Węgierska (Elżbieta z Turyngii) urodziła się w 1207r. Jej rodzicami byli Andrzej II, król Węgier i Gertruda von Andechs-Meranien, siostra św. Jadwigi śląskiej.

Gdy miała 4 lata została zaręczona z Ludwikiem, synem księcia Turyngii i zamieszkała na tamtejszym dworze. Wyszła za niego, mając 14 lat (w 1221 r.). Uroczystość zaślubin nie była wystawna, a część pieniędzy przeznaczonych na przyjęcie weselne rozdano ubogim.

Elżbieta stała się przedmiotem cichych uwag, ponieważ jej zachowanie odbiegało od stylu przyjętego na dworze. W swojej głębokiej wrażliwości widziała sprzeczności między wyznawaną wiarą i praktyką chrześcijańską. Nie znosiła kompromisów. Nie dotykała dóbr zdobytych w sposób bezprawny i zabiegała o to, by osoby, które doznały przemocy, otrzymały zadośćuczynienie.

Przykładnie praktykowała miłosierdzie: dawała jeść i pić pukającym do jej drzwi, odziewała ich, spłacała długi, opiekowała się chorymi i grzebała zmarłych. Często wychodziła z zamku ze swoimi sługami, by odwiedzić domy ubogich i zanieść im chleb, mięso, mąkę i inne produkty spożywcze. Sama wręczała im żywność i uważnie sprawdzała stan odzieży i posłań. Mąż doceniał jej działalność i bronił jej wielkoduszności w stosunku do ubogich i jej praktyk religijnych.

Kierownikiem duchowym Elżbiety był franciszkanin brat Rüdiger, który opowiedział jej historię nawrócenia św. Franciszka z Asyżu. Od tej pory jeszcze mocniej utwierdziła się w swojej drodze życia chrześcijańskiego i bardziej zdecydowanie naśladowała Chrystusa, ubogiego i ukrzyżowanego, obecnego w ubogich. Nigdy nie zaniedbywała swoich dzieł miłosierdzia. Wspierała także franciszkanów w budowie klasztoru w Halberstadt, którego przełożonym został brat Rüdiger.

We wrześniu 1227r. zmarł jej mąż Ludwik. Po jego śmierci władzę w księstwie wbrew prawu zagarnął jej szwagier, a Elżbieta z trojgiem dzieci została wypędzona. Swoje dzieci powierzyła opiece przyjaciół męża, a sama w towarzystwie dwóch służących wędrując od miejscowości do miejscowości, pracowała, gdzie mogła, opiekowała się chorymi, przędła i szyła. Swój los znosiła z wielką wiarą, cierpliwością i oddaniem Bogu.

W tym czasie krewni, którzy pozostali jej wierni i uważali rządy szwagra za bezprawne, doprowadzili do jej rehabilitacji. Dzięki temu Elżbieta na początku 1228r. mogła otrzymać odpowiedni dochód, który pozwolił jej zamieszkać w należącym do rodziny zamku w Marburgu.

W 1228r. złożyła ślub wyrzeczenia się świata i przyjęła jako jedna z pierwszych habit tercjarki św. Franciszka. Wkrótce potem zbudowała w Marburgu szpital, w którym usługiwała chorym i czuwała przy konających. Brała zawsze na siebie najniższe posługi i najbardziej nieprzyjemne prace.

Zmarła 17 listopada 1231r. Świadectwa o jej świętości były tak liczne i tak przekonujące, że zaledwie cztery lata później została kanonizowana przez papieża Grzegorza IX.

16 listopada, wspomnienie Najświętszej Marii Panny Ostrobramskiej, Matki Miłosierdzia

„Matko Miłosierdzia, pod Twoją obronę uciekamy się” – takie wołanie od 400 lat zanoszą do Matki Boskiej Ostrobramskiej rzesze Polaków i Litwinów.

Ostra Brama, pierwotnie znana jako Brama Miednicka, została wzniesiona w 1514 r. jako jedna z dziewięciu bram miejskich, kiedy na rozkaz króla Aleksandra Jagiellończyka Wilno otoczono murami obronnymi (początek XVI w.). Po stu latach zaczęto ją nazywać Ostrą od południowej dzielnicy zwanej Ostrym Końcem.

Zgodnie ze średniowiecznym zwyczajem na bramie wprost na murze zawieszono dwa święte obrazy: od strony zewnętrznej Zbawiciela, a od wewnętrznej Madonny. Wizerunek Matki Bożej został prawdopodobnie namalowany w Wilnie ok. 1620-1630 r. Obecnie odrzuca się całkowicie pogląd o wschodnim pochodzeniu obrazu, który miał przywieźć z wyprawy książę litewski Olgierd w XIV wieku, jak też i ten, że Matka Boża ma twarz Barbary Radziwiłłówny.

Na początku XVII w. obraz umieszczono na bramie. Od tego czasu wilnianie zaczęli przypisywać wstawiennictwu Matki Bożej Ostrobramskiej wiele łask. Jej kult ugruntował się po odparciu najazdu moskiewskiego w 1655 r. Kilkanaście lat później opiekę nad cudownym obrazem przekazano karmelitom, a w 1671 r. uroczyście przeniesiono go do zbudowanej nad Ostrą Bramą drewnianej kaplicy, zastąpionej murowaną w pierwszej ćwierci XVIII w.

Szczególny rozkwit kultu Matki Bożej nastąpił po rozbiorach Polski – odbywały się tu manifestacje religijne i patriotyczne, a podczas powstania styczniowego kult świętej Panny „co w Ostrej świeci bramie” stał się elementem ruchu niepodległościowego. W 1927 r. obraz Madonny Ostrobramskiej otrzymał nazwę Ikony Matki Bożej Miłosierdzia i został ukoronowany koronami papieskimi.

W kaplicy ostrobramskiej od 26 do 28 kwietnia 1935 r., w czasie uroczyście obchodzonego zakończenia Jubileuszu Odkupienia Świata, po raz pierwszy został publicznie uczczony wizerunek Jezusa Miłosiernego (obraz namalowano w Wilnie). W tych uroczystościach uczestniczyła św. siostra Faustyna, a kazanie o Bożym miłosierdziu wygłosił bł. ks. Sopoćko. Tu też św. Faustyna miała wizję triumfu obrazu Miłosierdzia Bożego.

13 listopada, wspomnienie św. Benedykta, Jana, Mateusza, Izaaka i Krystyna, pierwszych męczenników Polski

Pierwsi męczennicy polscy wyniesieni na ołtarze byli eremitami, którzy zobowiązali się do pustelniczego trybu życia oraz do prowadzenia pracy misyjnej.

Św. Benedykt i Jan byli Włochami, natomiast Mateusz, Izaak i Krystyn Polakami. Pierwsi dwaj przybyli do Polski z inicjatywy biskupa Brunona z Kwerfurtu, towarzysza św. Wojciecha, aby założyć klasztor, który głosiłby Słowianom Słowo Boże.

Benedykt z Petreum (ur. 970 r.) pochodził z zamożnej włoskiej rodziny z Benewentu, a Jan (ur. 940 r.) z rodziny weneckich patrycjuszy. Obaj wybrali życie pustelnicze, poznali się i zaprzyjaźnili, po przyłączeniu się do św. Romualda. W początkach 1002 r. Benedykt i Jan przybyli na dwór Bolesława Chrobrego, po czym założyli pustelnię we wsi Święty Wojciech (obecnie Wojciechowo) pod Międzyrzeczem. Wkrótce dołączyli do nich Polacy: Mateusz i Izaak (nowicjusze) oraz Krystyn (klasztorny sługa). Szóstym zakonnikiem był Barnaba, który wraz z Benedyktem i Janem przybył do Polski z Włoch (uniknął męczeństwa).

Bracia oczekiwali na przybycie biskupa Brunona z Kwerfurtu, który udał się do Rzymu po papieskie zezwolenie na prowadzenie misji. Tracący cierpliwość Benedykt wyruszył na spotkanie Brunona, ze względu jednak na zawieruchę polityczną, jaką wywołała śmierć cesarza Ottona III (w styczniu 1002 r.), postanowił wrócić do klasztoru, polecając dalsze poszukiwania Brunona Barnabie.

W nocy z 10 na 11 listopada 1003 r. bracia zostali napadnięci przez zbójców i wymordowani. Prawdopodobnie powód napadu był rabunkowy.

Kult męczenników zaczął się już od ich pogrzebu. W poczet świętych wpisał ich Jan XVIII.

12 listopada, wspomnienie św. Jozafata Kuncewicza, biskupa i męczennika

Ikona, przedstawiająca św. Jozafata
Ikona świętego.

Święty Jozafat Kuncewicz urodził się w 

Uczęszczał do szkoły katedralnej w rodzinnym mieście, a następnie rodzice wysłali go do Wilna, aby nauczył się zawodu kupca. Tam zetknął się z unitami — katolikami obrządku wschodniego, którzy sprawują kult w rycie bizantyńskim, jednak w pełni w zgodzie z nauką Kościoła łacińskiego i podlegają papieżowi. Od czasu unii brzeskiej (1596), zawartej tuż przed przybyciem św. Jozafata do Wilna, byli oni bardzo atakowani przez prawosławie, które używało przeciwko nim różnych metod (także siły zbrojnej), ponieważ uznało ich za odstępców od wiary i zdrajców. W tym czasie św. Jozafat zaprzyjaźnił się z grekokatolikami i zetknął z jezuitami.

W 1604 wstąpił do bazylianów (jedyny w Polsce męski zakon obrządku greckokatolickiego), a w 1609 r. otrzymał święcenia kapłańskie. Cztery lata później (1613) powierzono mu funkcję przełożonego klasztoru i kościoła bazylianów w Wilnie, a w latach 1614-1615 towarzyszył metropolicie halicko-kijowskiemu w podróży wizytacyjnej do Kijowa. W 1617 r. został mianowany arcybiskupem Połocka.

Jako arcybiskup żył bardzo skromnie, troszczył się o podwładnych i walczył o przywileje dla duchowieństwa unickiego. Szczególną opieką otoczył chorych i ubogich. Niezmordowanie głosił słowo Boże, był zwolennikiem wczesnej i częstej Komunii świętej. Dla duchowieństwa ogłosił konstytucję, a dla mniej wykształconych kapłanów ułożył katechizm jako podstawę do nauczania. Wprowadził obowiązek odprawiania codziennie Świętej Liturgii.

Jego aktywność tak bardzo budziła niezadowolenie przeciwników unii z Kościołem rzymskim, że w końcu uknuto spisek na jego życie. Rankiem , zaraz po odprawieniu Mszy Świętej, został napadnięty i zabity, a jego ciało utopiono w Dźwinie. Św. Jozafat został beatyfikowany w 1643, a kanonizowany w 1867 r.

11 listopada, wspomnienie św. Marcina z Tours, biskupa

El Greco — Święty Marcin i żebrak
Święty Marcin i żebrak.

Święty Marcin uodził się w IV wieku w Panonii (obecnie Węgry), w rodzinie pogańskiej.

W wieku 15 lat musiał zacząć trwającą 25 lat służbę w armii rzymskiej — został przydzielony do gwardii cesarskiej, która miała za zadanie obronę granic przed barbarzyńcami. W trakcie służby w Galii został wysłany do Amiens, gdzie oddał większą część swojego płaszcza napotkanemu u bram miasta żebrakowi trzęsącemu się z zimna.

Tej samej nocy miał sen: zobaczył Chrystusa okrytego jego płaszczem, który mówił otaczającym Go aniołom: „To Marcin okrył mnie swoim płaszczem”. Poruszony tym wydarzeniem przyjął chrzest. Od tego momentu prowadził skromne życie, nie mógł jednak zrezygnować ze służby wojskowej. Ostatnią jego bitwą miał być szturm na Worms. Ponieważ nie chciał brać udziału w masakrze, poprosił cesarza o zwolnienie z tego obowiązku. Cesarz Julian uznał go za tchórza, dlatego poprosił o postawienie go na samym czele ataku bez żadnej innej broni poza krzyżem. Barbarzyńcy poddali się przed nadejściem szturmu.

Po zakończeniu służby wojskowej św. Marcin udał się do św. Hilarego do Poitiers, który widząc w nim żarliwą wiarę chciał zatrzymać go przy sobie. Marcin odmówił, jednak zgodził się pozostać tam jako egzorcysta. Dalsze jego życie wypełniły ciągłe podróże i cuda, które przyczyniły się do licznych nawróceń.

W 371 r. został wybrany biskupem Tours. Wbrew ówczesnym zwyczajom dalej zamieszkiwał w pustelni, oddalonej o pół godziny drogi od miasta. Jako biskup odznaczał się wielkim miłosierdziem, wyprosił także wiele cudów dla potrzebujących i przyczynił się do licznych nawróceń pogan. Wszędzie gdzie przechodził powstawały nowe wspólnoty chrześcijańskie. Zaczął nawracać całą Galię.

Zmarł w Candes podczas podróży duszpasterskiej. Został pochowany 11 listopada w Tours. Jego grób szybko stał się celem licznych pielgrzymek.

Św. Marcin jako pierwszy wyznawca nie-męczennik zaczął odbierać cześć świętego w Kościele Zachodnim.

9 listopada, Rocznica Poświęcenia Bazyliki Laterańskiej

Zdjęcie frontu bazyliki — biała, marmurowa fasada w klasycznym stylu.
Bazylika św. Jana na Lateranie — widok od wschodu.

Mater et Caput omnium Ecclesiarum Urbis et Orbis” (łac. „Matka i Głowa wszystkich kościołów Miasta i Świata”) — taki napis znajduje się nad wejściem do Papieskiej Arcybazyliki Najświętszego Zbawiciela, św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty na Lateranie, będącej katedrą biskupa Rzymu.

Jest ona najstarszą z czterech rzymskich bazylik większych i pierwszą na świecie chrześcijańską świątynią, zbudowaną od podstaw jako miejsce poświęcone Bogu (wcześniej na potrzeby kultu Chrystusa przekształcano świątynie pogańskie). Teren, na którym powstała, w starożytności należał do rodu Lateranów, posiadaczy ziemskich. Po zgładzeniu Plantiusa Laterana, ich pałac zagarnął cesarz Neron. Konstantyn Wielki, który w 313 wydał edykt pozwalający na oficjalne wyznawanie wiary chrześcijańskiej, podarował pałac papieżowi, św. Sylwestrowi I (314-335), a obok kazał wybudować okazałą świątynię.

9 listopada 324 została ona uroczyście poświęcona Zbawicielowi przez następcę św. Piotra (jej oficjalna nazwa brzmiała wtedy: Bazylika Zbawiciela) i stała się pierwszą katedrą Rzymu. W V wieku papież Grzegorz Wielki dodał kościołowi wezwanie Jana Chrzciciela i Jana Ewangelisty. Obecnie jest ona najczęściej nazywana Bazyliką Świętego Jana na Lateranie.

Pałac przez prawie 1000 lat był siedzibą papieży. W okresie niewoli awiniońskiej (1309-1377) uległ on zniszczeniu, dlatego powracający do Rzymu Grzegorz IX przeniósł swoją siedzibę na Wzgórze Watykańskie. Obecnie to w tej świątyni papieże odprawiają Mszę świętą w Środę Popielcową oraz w Wielki Czwartek.

Początkowo rocznicę poświęcenia bazyliki obchodzono tylko w Rzymie. Za sprawą augustiańskich mnichów, zaczęto ją świętować także w innych miejscach. Weszła ona na stałe do kalendarza liturgicznego za sprawą papieża św. Piusa V, który kazał ją umieścić w swoim mszale, wydanym w roku 1570. Bazylika laterańska, jako katedra papieża, jest parafią wszystkich katolików, dlatego święto rocznicy jej poświęcenia przypomina nam o łączności z każdym następcą świętego Piotra.

4 listopada, wspomnienie św. Karola Boromeusza, biskupa

Witraż ze św. Karolem Boromeuszem w stroju kardynalskim.
Witraż przedstawiający świętego.

Święty Karol Boromeusz (właściwie Carlo Borromeo) urodził się jako trzecie z sześciorga dzieci Gilberta Borromeo i Małgorzaty Medici. Jego rodzina była jednym z ważniejszych rodów arystokratycznych Lombardii, a matka była siostrą papieża Piusa IV (1559–1565).

W wieku 7 lat został przeznaczony do stanu duchownego, a 5 lat później mianowany opatem. Od 1552 do 1559 studiował na uniwersytecie w Pawii prawo kanoniczne i cywilne, uzyskując tytuł doktora obojga praw. W 1559 jego wuj został wybrany papieżem i wezwał go razem z bratem Fryderykiem do Rzymu. W 1560 Karol Boromeusz otrzymał godność kardynała i został mianowany administratorem archidiecezji mediolańskiej z obowiązkiem pozostawania w Rzymie. Pełnił także wiele innych funkcji, m.in. kardynała-protektora Portugalii, Niderlandów (obecnie Belgia i Holandia) i katolików szwajcarskich, archiprezbitera bazyliki Matki Boskiej Większej w Rzymie (Santa Maria Maggiore) oraz opiekuna wielu zakonów. Wkrótce w Kurii Rzymskiej stał się drugą osobą po papieżu; nazywano go „okiem papieża”.

Z pełnionych urzędów otrzymywał bardzo duże dochody, które przeznaczał na cele dobroczynne i kościelne. W 1561 ufundował kolegium w Padwie dedykowane św. Justynie z Padwy, znane dziś jako Almo Collegio Borromeo. Miał wielki wkład w prace ostatniej fazy Soboru Trydenckiego (1545–1563), którego celem było wprowadzenie reform w Kościele Katolickim. Był także inicjatorem utworzenia złożonej z kardynałów Kongregacji Soboru, mającej na celu dopilnowanie, by uchwały soboru były wszędzie zastosowane (był jej członkiem od momentu jej powołania do końca swojego życia).

W 1563 otrzymał święcenia kapłańskie oraz sakrę biskupią, a w 1565 został mianowany arcybiskupem Mediolanu, gdzie przeniósł się po śmierci Piusa IV. Bezpośrednie rządy rozpoczął od przeprowadzenia dokładnej wizytacji kanonicznej w archidiecezji, która mocno podupadła z powodu trwającej 80 lat nieobecności biskupa.

Wierzył, że źródłem nadużyć jest niewiedza. Dlatego jeszcze jako administrator, w 1564 otworzył wyższe seminarium duchowne w Mediolanie (jedno z pierwszych na świecie), a w kilku innych miastach seminaria niższe, aby w ten sposób lepiej przygotowywać przyszłych księży. Dla ludzi świeckich zakładał bractwa, spośród których szczególnie popierał Bractwo Nauki Chrześcijańskiej, mające za cel katechizację dzieci (było ono zaczątkiem nowożytnych katechez). W Mediolanie założył szkołę wyższą filozofii i teologii, prowadzoną przez jezuitów oraz szkołę i kolegium dla młodzieży szlacheckiej. Ponadto utworzył przy uniwersytecie w Pawii osobne kolegium dla ubogiej młodzieży, aby umożliwić jej podjęcie studiów wyższych. Popierał także zakony i szedł im z wydatną pomocą. W celu przeprowadzenia koniecznych reform i uchwał Soboru Trydenckiego zwołał aż 13 synodów diecezjalnych i 5 prowincjonalnych.

Pamiętał także o ubogich i chorych. Był fundatorem przytułków dla bezdomnych, dla upadłych dziewcząt i kobiet oraz kilku sierocińców. Kiedy za jego posługi wybuchały w Mediolanie zarazy, nakazywał otworzyć wszystkie spichlerze i rozdać żywność ubogim. Kierował także specjalne zachęty do duchowieństwa, aby szczególną troską otoczyło zarażonych oraz ich rodziny. Podczas zarazy w 1576 niósł pomoc chorym, karmiąc nawet 60-70 tysięcy osób dziennie i wspierając umierających. W czasie epidemii ospy, która pochłonęła ponad 18 tysięcy ofiar, zarządził procesję pokutną, którą prowadził idąc ulicami Mediolanu boso.

Zmarł Został beatyfikowany w 1602, a kanonizowany w 1610.

2 listopada, Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych (tzw. Dzień Zaduszny)

494px-Obereschach_Pfarrkirche_Fenster_08
Witraż, przedstawiający dusze, pokutujące w Czyśćcu.

Tego dnia w sposób szczególny w Kościele wspominamy wszystkich wierzących w Chrystusa, którzy odeszli już z tego świata, a teraz przebywają w czyśćcu.

Dogmat o istnieniu czyśćca Kościół ogłosił na Soborze w Lyonie w 1274r., a potwierdził i wyjaśnił na Soborze Trydenckim (1545-1563). Podkreśla on dwie prawdy: istnienie czyśćca jako pośmiertnej kary za grzechy, a także możliwość oraz potrzebę modlitwy i ofiary w intencji dusz czyśćcowych.

Zmarli, którzy znaleźli się w czyśćcu mogą być już pewni zbawienia, ale muszą przygotować się do pełnego zjednoczenia z Bogiem w niebie poprzez całkowite oczyszczenie. W swoim dzienniczku św. Faustyna Kowalska tak pisze o czyśćcu: „W jednej chwili znalazłam się w miejscu mglistym, napełnionym ogniem, a w nim całe mnóstwo dusz cierpiących. Te dusze modlą się bardzo gorąco, ale bez skutku dla siebie, my tylko możemy im przyjść z pomocą”.

Obchody Dnia Zadusznego zainicjował w 998r. św. Odylon, opat klasztoru benedyktyńskiego w Cluny (Francja), który zarządził, aby mnisi w dniu 2 listopada odmawiali modlitwy za dusze wszystkich zmarłych. Zwyczaj ten rozpowszechnił się we Francji, Anglii, Niemczech i Italii, a w XIII w. stał się powszechny. W XIV w. zaczęto urządzać procesję na cmentarz do czterech stacji, przy których odmawiano modlitwy za zmarłych i śpiewano pieśni żałobne.

W XV w. wśród hiszpańskich dominikanów rozpowszechnił się zwyczaj odprawiania w tym dniu trzech Mszy św. przez każdego z kapłanów: jednej w intencji przyjętej od wiernych, drugiej w intencji wszystkich wiernych zmarłych, a trzeciej w intencji papieża. W 1915r. papież Benedykt XV na prośbę opata — prymasa benedyktynów pozwolił, aby zwyczaj ten był praktykowany w całym Kościele.

Obecnie po spełnieniu pewnych dodatkowych warunków, w dniach 1–8 listopada za nawiedzenie cmentarza z równoczesną modlitwą za zmarłych codziennie możemy uzyskać odpust zupełny, który można ofiarować wyłącznie za zmarłych (za nawiedzenie cmentarza w inne dni można otrzymać odpust cząstkowy, również wyłącznie dla zmarłych).

1 listopada, Uroczystość Wszystkich Świętych (święto nakazane)

442px-All_saint
Ikona Wszystkich Świętych.

Wszyscy Święci i Święte Boże, módlcie się za nami” — to wezwanie z litanii do Wszystkich Świętych, których uroczystość przypada 1 listopada. Wspominamy wtedy wszystkich tych, którzy wypełniając w swoim życiu Bożą wolę, osiągnęli zbawienie i przebywają w niebie, zarówno oficjalnie uznanych świętych, beatyfikowanych i kanonizowanych, jak i tych nieznanych.

Tradycja ich upamiętniania sięga pierwszych wieków chrześcijaństwa. Najwcześniej zaczęto oddawać cześć Matce Bożej oraz św. Michałowi Archaniołowi. Następnie otoczono kultem męczenników, których groby odwiedzano w rocznicę ich śmierci (tj. dniu narodzin dla nieba).

Kult świętych rozwinął się podczas pontyfikatu papieża Bonifacego IV, który zaadaptował dawną rzymską świątynię, Panteon (podarował ją papieżowi cesarz wschodniorzymski Fokas), na kościół Najświętszej Maryi Panny i Wszystkich Męczenników. Co roku, 13 maja, z udziałem papieża i licznie zebranych wiernych obchodzono rocznicę jego poświęcenia. Odtąd tego dnia w sposób szczególny oddawano cześć wszystkim męczennikom.

W VIII w. papież Grzegorz III otworzył w kościele św. Piotra kaplicę poświęconą Wszystkim Świętym. W tym samym czasie ich wspomnienie zaczęto obchodzić w Irlandii i Bawarii w dniu 1 listopada. W 935r. papież Jan XI ustanowił w całym Kościele osobne święto ku czci Wszystkich Świętych, które wyznaczył na dzień 1 listopada.

Uroczystość ta jest jednym ze świąt nakazanych, kiedy to wierni są zobowiązani do udziału we Mszy św. oraz powstrzymania się od prac niekoniecznych. W Polsce święto to jest tradycyjnie obchodzone jako dzień, w którym odwiedzamy groby naszych bliskich zmarłych. Pamiętajmy jednak także o naszych świętych patronach, za których wstawiennictwem możemy wypraszać u Boga potrzebne nam na co dzień łaski.

28 października, Święto Św. Apostołów Szymona i Judy Tadeusza

847px-Antependium_Straßburg_c1410_makffm_6810_image04
Ilustracja, przedstawiająca świętych (Szymon z lewej, Juda Tadeusz w środku).
Święci Apostołowie Szymon i Juda Tadeusz byli krewnymi (prawdopodobnie kuzynami) Pana Jezusa. Mimo to w Piśmie Świętym i w tradycji chrześcijańskiej zachowało się o nich niewiele informacji.

Święty Szymon miał przydomek Gorliwy, który wskazuje, że bardzo sprawiedliwie i skrupulatnie wypełniał prawo mojżeszowe oraz zwyczaje narodu. Według niektórych podań był trzecim biskupem Jerozolimy (po Jakubie Starszym i Jakubie Młodszym) i poniósł śmierć męczeńską za cesarza Trajana w wieku ponad stu lat. Inne opowieści podają, że nie był on krewnym Chrystusa i biskupem, ale razem ze św. Judą Tadeuszem miał głosić Ewangelię nad Morzem Czerwonym, w Babilonii i Egipcie. Według tej tradycji obaj Apostołowie razem ponieśli śmierć męczeńską i dlatego obchodzi się ich święto tego samego dnia. Źródła średniowieczne podają, że św. Szymon zginął przecięty na pół piłą (prawdopodobnie drewnianą).

Święty Juda Tadeusz był bratem innego apostoła, św. Jakuba Młodszego. Tadeusz oznacza w języku aramejskim: godny czci, odważny. Jest autorem listu św. Judy, w którym ostrzega przed fałszywymi naukami. Odbył podróż misyjną do Palestyny, Syrii, Egiptu i Mezopotamii, w której częściowo towarzyszył mu św. Szymon Gorliwy. Według niektórych relacji, poniósł śmierć męczeńską około roku 80 zabity pałkami lub włócznią w Libanie bądź w Persji. Od XVIII w. kult św. Judy Tadeusza jest szczególnie żywy w Austrii i w Polsce, gdzie bardzo popularne jest nabożeństwo do tego świętego jako patrona od spraw beznadziejnych.

Relikwie obu Apostołów znajdują się w kaplicy świętych Szymona i Judy w bazylice św. Piotra, która obecnie jest także kaplicą Najświętszego Sakramentu.

22 października, wspomnienie świętego Jana Pawła II, papieża

JohannesPaul2-portrait
Zdjęcie papieża z 1993 roku.

Bracia i Siostry, nie bójcie się przygarnąć Chrystusa i przyjąć Jego władzę, pomóżcie Papieżowi i wszystkim tym, którzy pragną służyć Chrystusowi, służyć człowiekowi i całej ludzkości” — te słowa skierował do nas kardynał Karol Wojtyła, czyli papież Jan Paweł II podczas Mszy św. inaugurującej jego pontyfikat (22 października 1978).

Urodził się 18 maja 1920 w Wadowicach jako drugi syn Emilii i Karola Wojtyłów. Gdy miał niespełna 9 lat osierociła go matka. W 1932 zmarł jego brat Edmund, a w 1941 ojciec, odtąd Karol pozostał bez najbliższej rodziny.

W 1942r. wstąpił do tajnego Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Krakowie i rozpoczął w konspiracji studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. 1 listopada 1946 przyjął z rąk kardynała Adama Stefan Sapiehy święcenia kapłańskie. Dwa tygodnie później wyjechał do Rzymu, kontynuować studia na obecnym Papieskim Uniwersytecie św. Tomasza z Akwinu.

W 1958 został mianowany biskupem pomocniczym Krakowa, a następnie arcybiskupem metropolitą krakowskim (1963). Na hasło przewodnie swej posługi wybrał słowa „Totus tuus” (łac. „Cały Twój”), które kierował do Matki Bożej. Aktywnie uczestniczył w obradach Soboru Watykańskiego II (1962-1965). W 1967 papież Paweł VI minował go kardynałem.

16 października 1978, po nagłej śmierci Jana Pawła I, Karol Wojtyła został wybrany papieżem i przyjął imię Jan Paweł II. Podczas swojego pontyfikatu zniwelował większość barier jakie oddzielały papieża od wiernych, stając się w ten sposób papieżem bliskim wszystkim ludziom, papieżem-apostołem. Odbył 102 pielgrzymki zagranicznych i odwiedził 135 krajów. Odbył także 142 podróże na terenie Włoch oraz wizytował 301 z 334 rzymskich parafii. Ogłosił 1338 błogosławionych oraz 482 świętych, m.in. bł. Jana XXIII, bł. Piusa IX, bł. Franciszka i bł. Hiacyntę — świadków objawień w Fatimie, św. Faustynę Kowalską, św. Ojca Pio oraz bł. Matkę Teresę z Kalkuty, pokazując w ten sposób nie tylko, że świętość jest dostępna dla każdego z nas, ale przede wszystkim, że jest ona każdemu z nas zadana.

Zapoczątkował tradycję Światowych Dni Młodzieży, którą kontynuują jego następcy. Jego pontyfikat był niezwykły i pozostawił po sobie ogromne dziedzictwo. Był także naznaczony cierpieniem, którego papież nigdy nie ukrywał. Choroby Jana Pawła II zaczęły się od zamachu na jego życie 13 maja 1981, który spowodował liczne komplikacje zdrowotne. Od początku lat 90 cierpiał na chorobę Parkinsona, mimo to pełnił swoją posługę aż do śmierci.

Zmarł 2 kwietnia 2005, w pierwszą sobotę miesiąca i wigilię Święta Miłosierdzia Bożego. Jedne z ostatnich słów papieża, jakie przekazano, brzmiały: „Szukałem was, a teraz wy przyszliście do mnie i za to wam dziękuję”. O 21.37 odszedł do domu Ojca.

W związku z powszechnym przekonaniem o jego świętości, czemu wierni dali znak już w dniu jego pogrzebu wznosząc okrzyki „Santo subito”, jeszcze w 2005 rozpoczął się jego proces beatyfikacyjny. 1 maja 2011 beatyfikował go papież Benedykt XVI. Święty Jan Paweł II został kanonizowany 27 kwietnia 2014.

21 października, wspomnienie bł. Jakuba Strzemię, biskupa

Błogosławiony Jakub Strzemię urodził się w 1340, w rodzinie szlacheckiej na terenie archidiecezji krakowskiej.

W bardzo młodym wieku wstąpił do zakonu franciszkanów. Niedługo później został misjonarzem na Kresach Wschodnich, przyłączonych do Polski przez Kazimierza Wielkiego. W czasie podróży misyjnych dołączył do Stowarzyszenia Braci Pielgrzymujących dla Chrystusa, które łączyło dominikanów i franciszkanów, działających na terenie ówczesnej Rusi i w Mołdawii.

Z wielką gorliwością ewangelizował tereny na Rusi Czerwonej, Wołyniu, Podolu i Wołoszczyźnie. W 1391 papież ustanowił go arcybiskupem Halicza. Kiedy obejmował to arcybiskubstwo, nie miało ono jeszcze żadnych struktur, archikatedry ani nawet jasno wyznaczonych granic. Jakub rozpoczął swoją służbę od wizytacji całej archidiecezji, w tym czasie zakładał nowe parafie oraz troszczył się o wszystkich ludzi. Z oddaniem pełnił też posługę duszpasterską i gorliwie popierał zakony franciszkanów i dominikanów w ich pracy misyjnej.

Był wielkim czcicielem Eucharystii i Matki Bożej. Żył bardzo skromnie, większość dochodów przeznaczał na budowę nowych klasztorów i kościołów. Miał wielki talent dyplomatyczny, którego często używał w służbie Kościołowi i ludziom, był zaufanym doradcą królowej Jadwigi i Władysława Jagiełły.

Jakub Strzemię zmarł 20 października 1409 we Lwowie i został pochowany we franciszkańskim kościele w tym mieście. Beatyfikował go w 1790 papież Pius VI. Według średniowiecznych relacji po nałożeniu na głowę mitry błogosławionego Jakuba i modlitwie do Boga przestawała boleć głowa. Przy jego grobie modlił się Jan III Sobieski przed wyprawą do Wiednia.

W ikonografii przedstawiany jest w stroju biskupa, z pieczęcią herbową i wizerunkiem Matki Bożej, lub w czasie adoracji Najświętszego Sakramentu.

20 października, wspomnienie św. Jana Kantego, kapłana

Jan urodził się 24 czerwca 1390r. w Kętach koło Oświęcimia. Od 1413r. studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim nauki wyzwolone. W styczniu 1418r. został magistrem filozofii i objął funkcję wykładowcy.

Między 1418 a 1421 przyjął święcenia kapłańskie. W latach 1421-1429 był kierownikiem szkoły klasztornej prowadzonej przez bożogrobców z Miechowa, której zadaniem było przede wszystkim kształcenie kleryków zakonnych. Jednocześnie pełnił obowiązki kaznodziei przy kościele klasztornym. W wolnym czasie przepisywał rękopisy, które były mu potrzebne do wykładów, m.in. pisma Ojców Kościoła, św. Augustyna, św. Tomasza i Arystotelesa.

Gdy w 1429r. zwolniło się miejsce w jednym z kolegiów Akademii Krakowskiej, Jan powrócił do Krakowa i objął wykłady na wydziale filozoficznym. Równocześnie zaczął studiować teologię. Na tym wydziale kilkakrotnie piastował urząd dziekański. Od 1434r. sprawował także urząd rektora Kolegium Większego.

W 1439r. został kanonikiem i kantorem kapituły św. Floriana w Krakowie oraz proboszczem w Olkuszu. Ponieważ nie był w stanie pogodzić obowiązków duszpasterskich i uniwersyteckich, po kilku miesiącach zrzekł się probostwa. Po uzyskaniu stopnia magistra (mistrza) teologii w 1443r. poświęcił się do końca życia wykładom z tej dziedziny. Pośród tych rozlicznych zajęć znajdował jeszcze czas na przepisywanie manuskryptów.

Jego rękopisy liczą łącznie ponad 18 tysięcy stron. Biblioteka Jagiellońska przechowuje je w 15 grubych tomach. Część z nich znajduje się w Bibliotece Watykańskiej. Własnoręcznie przepisał 26 kodeksów. Zapewne sprzedawał je, aby zdobyć fundusze na na dzieła miłosierdzia i na pielgrzymki.

W 1450r. udał się do Rzymu, aby uczestniczyć w roku świętym i uzyskać odpust jubileuszowy. Prawdopodobnie do Rzymu pielgrzymował więcej razy, aby w ten sposób okazać swoje przywiązanie do Kościoła i uzyskać odpusty.

Był człowiekiem żywej wiary i głębokiej pobożności. Słynął z wielkiego miłosierdzia. Nie mogąc zaradzić nędzy, wyzbył się nawet własnego odzienia i obuwia. Wielokrotne dzielił się posiłkiem z biednymi. Legenda mówi, że zdarzało się, iż wiktuały dane potrzebującemu bliźniemu w cudowny sposób odnawiały się na jego talerzu. Będąc rektorem Akademii, zapoczątkował tradycję odkładania ze stołu profesorów części pożywienia (codziennie dla jednego biednego). Dbał także o ubogich studentów, których wspomagał z własnych, skromnych zasobów.

Przez całe życie nie zaniechał działalności duszpasterskiej – krzewił kult eucharystyczny i zachęcał do częstego przyjmowania Komunii świętej, wiele czasu poświęcał pracy w konfesjonale. Zmarł w Krakowie 24 grudnia 1473r. w opinii świętości. Został beatyfikowany 27 września 1680r., a kanonizowany 16 lipca 1767r.

19 października, wspomnienie błogosławionego księdza Jerzego Popiełuszki, prezbitera i męczennika

Jerzy_Popieluszko
Błogosławiony ksiądz Jerzy Popiełuszko.

Błogosławiony Jerzy Popiełuszko urodził się 14 września 1947 na Podlasiu. Na chrzcie otrzymał imię Alfons, które zmienił w 1971r. na Jerzy Aleksander.

28 maja 1972 w bazylice świętego Jana Chrzciciela w Warszawie przyjął z rąk kardynała Stefana Wyszyńskiego święcenia kapłańskie. Na swoim obrazku prymicyjnym zamieścił cytat „Posyła mnie Bóg, abym głosił Ewangelię i leczył rany zbolałych serc” (Łk 4, 18).

Pracował jako duszpasterz środowisk medycznych — zarówno studentów, pielęgniarek, jak i lekarzy. Podczas wizyt papieskich w Warszawie odpowiadał za opiekę zdrowotną nad pielgrzymami. Od 1980 bezkompromisowo zaangażował się w duszpasterstwo świata pracy, za co był szykanowany przez władze PRL.

Podczas stanu wojennego w ostatnią niedzielę miesiąca organizował w kościele św. Stanisława Kostki na Żoliborzu Msze za Ojczyznę. W 1982 zainicjował pielgrzymkę robotników Huty Warszawa na Jasną Górę, która szybko przerodziła się w Ogólnopolską Pielgrzymkę Ludzi Pracy.

19 października 1984 późnym wieczorem, podczas podróży z Bydgoszczy do Warszawy, został porwany przez funkcjonariuszy Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i zabity. 30 października wyłowiono jego ciało ze sztucznego zbiornika w okolicy tamy koło Włocławka. Jego pogrzeb odbył się 3 listopada w kościele św. Stanisława Kostki w Warszawie.

Został beatyfikowany 6 czerwca 2010r. w Warszawie.

18 października, święto św. Łukasza Ewangelisty

Vitrail_Cathédrale_d'Evreux_220209_09
Święty Łukasz, malujący Matkę Bożą z Dzieciątkiem.

Według tradycji, święty Łukasz pochodził z Antiochii Syryjskiej i był poganinem.

Około roku 40 został chrześcijaninem. Mniej więcej 10 lat później po raz pierwszy spotkał św. Pawła z Tarsu, do którego przyłączył się jako uczeń, towarzysz podróży i lekarz. Jako jedyny pozostał przy nim w więzieniu w Rzymie. Jego losy po śmierci Apostoła pozostają niewiadomą. Przypuszcza się, że zmarł w Beocji w wieku 84 lat.

Jako jedyny z Ewangelistów nigdy nie poznał osobiście Jezusa. Wszystkie wiadomości jakie podaje czerpał od świadków wydarzeń, jakie opisywał. Dzięki temu znajdujemy u niego wiele cennych szczegółów, które święci Marek i Mateusz pominęli w swoich relacjach, m.in. opis wydarzeń przed narodzeniem Jezusa. Jest on także autorem Dziejów Apostolskich, gdzie opisał początki Kościoła.

Tradycja przypisuje mu namalowanie portretów Jezusa, apostołów, a zwłaszcza Maryi, Matki Bożej. Według legendy kopią jednego z obrazów św. Łukasza jest ikona jasnogórska.

17 października, wspomnienie św. Ignacego Antiocheńskiego, biskupa i męczennika

Ignatius_of_Antioch_2
Św. Ignacy Antiocheński.

Święty Ignacy Antiocheński był drugim lub trzecim biskupem Antiochii (obecnie Turcja).

Wszystko co o nim wiemy wiąże się z jego męczeńską śmiercią, na którą został skazany przez namiestnika Syrii ok. 107 roku. Po wydaniu wyroku wysłano go do Rzymu.

Podczas podróży pisał listy do różnych wspólnot chrześcijańskich i św. Polikarpa, w których ukazywał jedność Chrystusa jako Boga i Człowieka, łączącego w sobie naturę boską i ludzką oraz jeden organizm, jakim jest Kościół Katolicki złączony z Chrystusem jako głową.

Uważał, że tylko wówczas, gdy umrze za Chrystusa, może być uważany za prawdziwego Jego ucznia. W swoich cierpieniach i męczeństwie widział wyraz szczególnej łaski Bożej.

Poniósł śmierć męczeńską w roku 107 w Rzymie, rzucony na pożarcie dzikim zwierzętom. Według „Złotej Legendy”, po jego śmierci w jego sercu znaleziono imię Chrystusa wypisane złotymi literami. Dla pierwszych chrześcijan św. Ignacy był przykładem odwagi, konsekwentnej wiary, oraz nieustającej nadziei na życie wieczne. Jego szczątki pochowano w kościele św. Klemensa w Rzymie.

16 października, wspomnienie św. Jadwigi Śląskiej

św. Jadwiga

Święta Jadwiga urodziła się między 1174 a 1180 rokiem w Bawarii. Była córką Bertolda VI, hrabiego Andechs. Jedna z jej sióstr została królową Węgier (jej córką była św. Elżbieta Węgierska), a druga królową Francji.

W wieku 12 lat wyszła za mąż za Henryka Brodatego, księcia śląskiego z dynastii Piastów, z którym miała siedmioro dzieci. Oboje z Henrykiem byli ludźmi bardzo religijnymi i prowadzili pobożne życie. Po ok. 20 latach małżeństwa (w roku 1209) razem w mężem złożyła śluby czystości.

Święta Jadwiga ufundowała wiele obiektów sakralnych, w tym klasztor cysterek w Trzebnicy oraz wyposażyła wiele kościołów w szaty liturgiczne. Prowadziła także działalność dobroczynną, m.in. zorganizowała szpitalik dworski, osobiście odwiedzała chorych i wspierała hojnie ubogich.

Po śmierci męża (1238) zamieszkała w klasztorze cysterek w Trzebnicy, gdzie w 1238 złożyła śluby zakonne. Zasłynęła z pobożności i czynów miłosierdzia. Zmarła 14 października 1243. Została kanonizowana 26 marca 1267.

15 października, wspomnienie św. Teresy od Jezusa, dziewicy i doktora Kościoła

Door_with_the_image_of_St._Theresa_of_Avila
Obraz przedstawiający świętą.

Panie! Niech ci inni lepiej ode mnie służą, i niech szczęście, które im gotujesz będzie większe od mojego. Ale żeby Cię miał kto więcej kochać ode mnie, tego nie ścierpię!”. To słowa Teresy de Cepeda y Ahumada znanej jako święta Teresa od Jezusa, św. Teresa z Avila, św. Teresa Wielka lub Hiszpańska.

Urodziła się 28 marca 1515 w Hiszpanii. W wieku 20 lat wstąpiła do zakonu karmelitanek w Avili. W tym czasie w ich klasztorach nastąpiło odejście od pierwotnego ducha i złagodzenie reguły.

Po złożeniu ślubów zakonnych zachorowała tak ciężko, że była już bliska śmierci. To doświadczenie pogłębiło w niej życie wewnętrzne — zaczęło się jej życie mistyczne i zjednoczenie z Bogiem. 18 listopada 1572 przy okazji Komunii otrzymała łaskę mistyczną symbolizującą małżeństwo między jej duszą, a Trójcą Świętą.

W 1557, wpatrzona w obraz Chrystusa ubiczowanego, doznała przemiany wewnętrznej i zrozumiała, że wolą Bożą jest nie tylko jej własne uświęcenie, ale także uświęcenie jej współsióstr. Zreformowała zakon karmelitanek doprowadzając do powrotu do pierwotnej reguły. Współpracowała ze św. Janem od Krzyża, przez co przyczyniła się do odnowienia gałęzi męskiej Zakonu.

Zmarła 4 października 1582. Na relikwiarzu zawierającym jej serce umieszczono słowa: „Teresa Jezusa, Jezus Teresy”. Pozostawiła po sobie pisma, w których ukazała drogę do zjednoczenia z Bogiem i dała świadectwo głębokich przeżyć mistycznych. Została beatyfikowana w 1614 roku, a kanonizowana w 1622. 27 września 1970 Paweł VI ogłosił ją doktorem Kościoła i nadał jej tytuł „doktor mistyczny”.

13 października, Wspomnienie bł. Honorata Koźmińskiego, kapłana

Honorat Koźmiński urodził się 16 października 1829 w Białej Podlaskiej. Mimo głębokiej pobożności wyniesionej z domu rodzinnego oraz zaszczepionego mu przez matkę nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny, w czasie nauki w gimnazjum stracił wiarę. Wobec kolegów przechwalał się wówczas swym niedowiarstwem, wstydził się znaku krzyża świętego, wyśmiewał rzeczy święte, księży i zakonników.

Chciał zostać architektem, dlatego rozpoczął studia w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie. W kwietniu 1846 został oskarżony o spisek przeciw carowi i osadzony w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej. Po ciężkim śledztwie, w trakcie którego był torturowany, zachorował na tyfus i był bliski śmierci. Po zmaganiach z chorobą, a także z Bogiem i samym sobą, 15 sierpnia 1846 przeżył nawrócenie i zaczął powracać do zdrowia. 27 marca 1847 został uniewinniony.

Po wyjściu na wolność, odbył spowiedź z całego życia i zaczął prowadzić surowe, ascetyczne życie. 8 grudnia 1848, mając 19 lat, wstąpił do franciszkańskiego Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów w Warszawie, gdzie otrzymał imię Honorat. Rok później złożył wieczyste śluby zakonne, a 27 grudnia 1852 przyjął święcenia kapłańskie.

Przez następne 10 lat przebywał w klasztorze warszawskim, gdzie wsławił się żywą i owocną pracą apostolską jako kaznodzieja, misjonarz ludowy, nauczyciel religii, spowiednik, dyrektor III zakonu franciszkańskiego i promotor Żywego Różańca.

W 1855 przy współpracy Zofii Truszkowskiej założył Zgromadzenie Sióstr Felicjanek, które 16 grudnia 1864 zostało skasowane przez władze carskie. Klasztor Kapucynów w Warszawie także został zamknięty, a zakonników wywieziono do klasztoru w Zakroczymiu nad Wisłą. Będąc tam ojciec Honorat zrozumiał, że tradycyjne formy życia zakonnego nie miały szans istnienia. Dlatego stworzył i urzeczywistnił nową wizję życia ukrytego przed światem. Owocem tego było powstanie 23 nowych zgromadzeń zakonnych, których członkowie żyjąc wśród ludzi, w podobnych jak wszyscy warunkach społecznych, bez zewnętrznych oznak swego powołania, zachowywali śluby zakonne, stając się prekursorami współczesnych instytutów świeckich. Zgromadzenia te podejmowały prace charytatywne i apostolskie, m.in. wśród młodzieży szkolnej i rzemieślniczej, w fabrykach, wśród ludu wiejskiego, w przytułkach dla ludzi starych i upośledzonych.

Do dziś istnieją trzy zgromadzenia honorackie habitowe: felicjanki, serafitki i kapucynki oraz czternaście bezhabitowych. 5 maja 1892 po licznych rewizjach i prześladowaniach klasztor w Zakroczymiu został skasowany, a zakonników przeniesiono do Nowego Miasta nad Pilicą. Powstały w 1893 na terenie Królestwa ruch mariawitów zaszkodził opinii o. Honorata, tak że w 1907 został on odsunięty od zarządzania założonymi przez siebie zgromadzeniami. W 1906 zdrowie ojca Honorata bardzo się pogorszyło i musiał zrezygnować ze spowiadania.

Zmarł w opinii świętości 16 grudnia 1916. Jan Paweł II beatyfikował go 16 października 1988.

9 października, wspomnienie bł. Wincentego Kadłubka, biskupa

Biskup, uczony, pierwszy polski historyk dziejów ojczystych. Urodził się w Karwowie pod Opatowem pomiędzy 1155, a 1160r. Pochodził z rycerskiego rodu związanego z dworem księcia Kazimierza Sprawiedliwego. Uczęszczał do szkoły katedralnej w Krakowie, a następnie odbył studia w Paryżu i Bolonii. Zapewne zaraz po powrocie do Polski otrzymał święcenia kapłańskie. W 1207r. został wybrany biskupem krakowskim. Pełniąc tę funkcje szerzył kult św. Floriana i św. Stanisława Biskupa oraz wspierał szczególnie zakony bożogrobowców i cystersów. Cześć do Najświętszego Sakramentu miał podkreślić przez wprowadzenie tzw. lampy wiecznej przed tabernakulum. Uczestniczył w Soborze Laterańskim IV (1215) i wprowadzał w życie jego reformy.

Po dziesięciu latach pasterzowania diecezji krakowskiej, za pozwoleniem papieża Honoriusza III w 1218 r., zrzekł się urzędu. Postanowił wstąpić do klasztoru cystersów w Jędrzejowie, gdzie jako zwyczajny mnich przeżył ostatnie 5 lat swego życia. Jest autorem Kroniki polskiej (Chronica Polonorum), w której zebrał wszystkie podania i mity o początkach Polski. Mimo, że dużo jest w niej poetyckiej fantazji, są także ważne ziarna naszej tradycji. Z powodu śmierci przerwał Kronikę w najciekawszym miejscu, tj. w 1202r., kiedy zaczął pisać dzieje, których sam był świadkiem.

Zmarł w Jędrzejowie 8 marca 1223r. i został pochowany w prezbiterium klasztornego kościoła. Od XVII w. kult bł. Wincentego stał się bardzo żywy. W 1764r. papież Klemens XIII podpisał dekret o jego beatyfikacji. W następnym roku w Jędrzejowie odbyły się wielkie uroczystości beatyfikacyjne.

W ikonografii bł. Wincenty przedstawiany jest w stroju biskupim. Jego atrybutami są pastorał oraz infuła u stóp.

7 października, wspomnienie Najświętszej Maryi Panny Różańcowej

Paolo Veronese, Bitwa pod Lepanto

Nie odwaga, nie broń, nie dowódcy, ale Maryja różańcowa uczyniła nas zwycięzcami”. Taki napis Wenecjanie umieścili w kaplicy ku czci Matki Bożej Różańcowej wzniesionej po bitwie pod Lepanto (7 października 1571r.) Zdaniem części historyków była to najbardziej decydująca bitwa morska od czasu bitwy pod Akcjum (I w. po Chr.), ponieważ w jej wyniku flota chrześcijańska rozbiła morską potęgę Turcji, a tym samym powstrzymała ekspansję imperium ottomańskiego na Europę od strony Morza Śródziemnego.

O tym jak wielkie niebezpieczeństwo zagrażało Kościołowi w Europie niech świadczą fakty. Sto lat wcześniej Turcy zdobyli Konstantynopol, stolicę wschodniego chrześcijaństwa. Następnie zajęli Bałkany, Węgry, zagrozili Wiedniowi, zdobyli Rodos i Cypr. Papież Pius V obok wszelkich możliwych działań nie zaniedbywał także modlitwy. Będąc dominikaninem przywiązywał szczególne znaczenie do modlitwy różańcowej. Dlatego na jego prośbę w całej Europie miliony ludzi pościły i odmawiały Różaniec w intencji zwycięstwa. W dniu bitwy podczas modlitwy miał on wizję. Nagle usłyszał szum wiatru i łoskot żagli. Dzięki widzeniu znalazł się na miejscu bitwy. Zobaczył ogromne floty gotowe do starcia. Nad nimi stała Maryja, która okryła płaszczem wojska chrześcijańskie. Dzięki temu wiatr zmienił kierunek, co zablokowało manewr flocie tureckiej, a sprzyjało chrześcijańskiej.

Jako dziękczynienie Matce Bożej papież Pius V ustanowił dzień 7 października świętem MB Zwycięskiej, „aby – jak pisał – nigdy nie zostało zapomniane wspomnienie wielkiego zwycięstwa uzyskanego od Boga przez zasługi i wstawiennictwo Najświętszej Maryi Panny, odniesionego w walce przeciw nieprzyjaciołom wiary katolickiej”. Rok późnej, decyzją papieża Grzegorza XIII, zmieniono nazwę tego dnia liturgicznego na Święto Różańca. W 1885 papież Leon XIII zalecił, aby modlitwa różańcowa była odmawiana w kościołach codziennie przez cały październik.

27 września, Wspomnienienie św. Wintentego a Paulo

Wincenty a Paulo
św. Wincenty a Paulo

Wincenty urodził się 24 kwietnia 1581 w Pouy (obecnie St-Vincent-de-Paul we Francji) w biednej, wiejskiej rodzinie.

Gdy miał 14 lat rodzice wysłali go do szkoły franciszkanów w Dax, a po jej ukończeniu podjął studia teologiczne w Tuluzie. W wieku 19 lat został kapłanem. Kapłaństwo traktował jednak jedynie jako szansę na zrobienie kariery (chciał w ten sposób pomóc swojej rodzinie). Następnie kontynuował studia na uniwersytecie w Rzymie i w Paryżu, gdzie zdobył licencjat z prawa kanonicznego (1623).

Kiedy udał się Morzem Śródziemnym z Marsylii do Narbonne, jego statek napadli tureccy piraci. Kolejne dwa lata spędził w niewoli, z której szczęśliwie udało mu się uciec do Europy. Dotarł do Rzymu, gdzie przez rok nawiedzał miejsca święte i dalej się kształcił, aż do czasu gdy papież Paweł V wysłał go na dwór Henryka IV do Francji. Tam udało mu się pozyskać zaufanie królowej Katarzyny Medycejskiej, która wybrała go sobie na kapelana, mianowała go swoim jałmużnikiem i powierzyła mu opiekę nad Szpitalem Miłosierdzia.

W latach 1608-1620 Wincenty przeżył ogromny kryzys religijny. Do tej pory był skoncentrowany wyłącznie na tym, co może osiągnąć jedynie własnymi siłami. Zmienił swój sposób myślenia dzięki poznaniu św. Franciszka Salezego, św. Franciszki de Chantal oraz ks. Pierre’a de Berrulle’a, który zgromadził wokół siebie kapłanów, ukazując im wielkość i znaczenie posługi kapłańskiej.

Od tej pory zaczął dostrzegać ludzką nędzę, zarówno materialną jak i moralną. 25 stycznia 1617. w Folleville wezwano go do chorego, cieszącego się opinią porządnego i szanowanego człowieka. Na łożu śmierci wyznał mu on, że jego życie całkowicie rozminęło się z prawdą, że ciągle udawał kogoś innego niż był w rzeczywistości. Dla Wincentego był to wstrząs.

Odtąd zaczął gorliwie służyć ubogim i pokrzywdzonym, głosił im Chrystusa i Ewangelię. Ponadto zgromadził wokół siebie kilku kapłanów, którzy w sposób bardzo prosty i dostępny głosili ubogim Słowo Boże. Było ich coraz więcej, dlatego Wincenty w 1625r. powołał do życia Zgromadzenie Księży Misjonarzy – lazarystów.

Założył również stowarzyszenie Pań Miłosierdzia, które w sposób systematyczny i instytucjonalny zajęły się biednymi, porzuconymi dziećmi, żebrakami i kalekami. W wyniku jego spotkania ze św. Ludwiką powstało Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia (1633), zwane szarytkami.

Zmarł w 1660r. w wieku 79 lat. Papież Benedykt XIII beatyfikował go w 1729r., a Klemens XII kanonizował w 1737r. W 1885r. Leon XIII uznał go za patrona wszystkich dzieł miłosierdzia w Kościele.

25 września, Wspomnienie bł. Władysława z Gielniowa, kapłana

Obraz przedstawiający św. Władysława.
Obraz przedstawiający św. Władysława.
Marcin Jan urodził się w Gielniowie koło Opoczna ok. 1440r. w rodzinie ubogich mieszczan. 1 sierpnia 1462 wstąpił do krakowskich bernardynów i przyjął imię zakonne Władysław. Prawdopodobnie w Krakowie odbył studia zakonne i otrzymał święcenia kapłańskie.

W latach 1487-1490 i 1496-1499 sprawował urząd wikariusza prowincji i prowincjała. W tym czasie czuwał nad 22 domami zakonu w Polsce: odbywał co roku kapituły prowincji, wizytował domy braci i sióstr, troszczył się o domy formacyjne, uczestniczył w kapitułach generalnych w Urbino (1490) i w Mediolanie (1498), przyjmował komisarzy generalnych zakonu.

Jego życie było przepełnione modlitwą i duchem pokuty, miał szczególne nabożeństwo do Męki Pańskiej, bezustannie pościł i biczował się. Na modlitwę poświęcał wiele godzin. Miał dar łez i ekstaz. Chodził zawsze boso, nawet w najsurowsze zimy. Wyróżniał się niezwykłą gorliwością o zbawienie dusz, nie oszczędzając się na ambonie i w konfesjonale.

Pomimo wielkiej surowości dla siebie, był dla swoich podwładnych prawdziwym ojcem. Otaczał szczególną opieką zakonników starszych, spracowanych oraz chorych. Silnie zabiegał, aby przełożeni pilnie zaopatrywali potrzeby swoich współbraci. Nakazał także bardzo staranne wybierać kandydatów do zakonu, a mistrzów nowicjatu przestrzegał przed zbytnią gorliwością w stosowaniu prób. Gdzie jednak widział nadużycia i świadome rozluźnienie reguły, był nieubłagany i stanowczy. Miał czułe serce dla uciśnionych i potrzebujących. Zapamiętano go jako płomiennego kaznodzieję.

Był jednym z pierwszych duchownych, który wprowadził do Kościoła język polski poprzez kazania i poetyckie teksty. Tradycja przypisała mu autorstwo wielu pobożnych pieśni. Nie tylko sam układał teksty, ale zachęcał do tego także swoich współbraci. Ponadto układał w języku polskim koronki, godzinki i inne nabożeństwa. Charakterystycznym rysem osobowości Władysława było także jego nabożeństwo do Imienia Jezusa oraz do Najświętszej Maryi Panny.

W 1504r. został gwardianem przy kościele św. Anny w Warszawie. Tutaj zmarł 4 maja 1505. Zaraz po śmierci oddawano Władysławowi cześć należną świętym. Benedykt XIV wydał urzędowy akt beatyfikacji 11 lutego 1750r., jednak właściwe uroczystości przygotowano dopiero w 1753r., łącząc je z 300 rocznicą przybycia bernardynów do Polski.

W 1759r. błogosławiony Władysław został patronem Królestwa Polskiego i Litwy, a 19 grudnia 1962 papież Jan XXIII ogłosił go głównym patronem Warszawy. Obecnie błogosławiony Władysław jest patronem drugorzędnym, a główną Patronką Warszawy jest Najświętsza Maryja Panna Łaskawa.