O Oazie

Pamiętaj, że…

  1. Bóg Cię miłuje i ma wobec Ciebie wspaniały plan zbawienia, wypływający z Jego miłości do Ciebie.
  2. To grzech oddziela Cię od Boga.
  3. Jezus Chrystus jest jedynym Pośrednikiem między Bogiem a Tobą.
  4. Przyjmij Chrystusa, uwierz w Niego jako swojego Pana i Zbawiciela.

Na podstawie „Czterech Praw Życia Duchowego — czterech podstawowych prawd będących treścią ewangelizacji

O Oazie

Ruch Światło – Życie jest grupą, która gromadzi młodzież, dzieci, dorosłych, kapłanów, zakonników, zakonnice, członków instytutów świeckich oraz rodziny. Spotykamy się raz w tygodniu na spotkaniach, podczas których poznajemy naszą wiarę. Ruch Światło — Życie wychowuje dojrzałych chrześcijan i służy odnowie Kościoła.

Życie członków Ruchu Światło – Życie opiera się na nieustannym pogłębianiu osobistej relacji z Jezusem Chrystusem, jako Panem i Zbawicielem każdego człowieka. Ta relacja miłości polega na oddaniu swego życia Chrystusowi i byciu posłusznym woli Bożej na wzór Niepokalanej. Nieustanna obecność Ducha Św. we wspólnocie umacnia jego członków i dodaje sił do podjęcia służby śladem Chrystusa Sługi.

Znakiem Ruchu Światło – Życie jest starochrześcijański symbol Fos–Zoe (gr. światło, życie; splecione z literą omega tworzące krzyż).

Symbol Fos-Zoe prezentuje podstawową zasadę życia chrześcijańskiego – jedność wiary i życia. To znak Chrystusa, który swoim życiem objawiał miłość Boga do ludzi i znaczenie Jego zbawczego planu, który znajduje dopełnienie w Kościele. Symbol Fos–Zoe wzywa do całkowitego zawierzenia się Jezusowi Chrystusowi, który jest Panem i Zbawicielem każdego człowieka, aby wraz z Nim budować żywy Kościół.

Początki „Oazy” sięgają 1954r. Twórcą Ruchu Światło – Życie i pierwszym moderatorem był sługa Boży ks. Franciszek Blachnicki (1921 – 1987). Ruch rozszerza się w Polsce, a także poza jej granicami: w Niemczech, Czechach, Kazachstanie, na Słowacji, Białorusi,  Łotwie i Ukrainie.

Cechy środowiska oazowego

  1. Kultura współżycia w duchu agape – życzliwość i gotowość do bezinteresownej służby, sprzeciwienie się przejawom egoizmu oraz konsumpcyjnemu stylowi życia.
  2. Wolność od nałogów – środowiska oazowe powinny być wolne od nałogów albo świadomie przygotowane na to, że dzisiejsze społeczeństwo cechują zachowania nałogowe. Oaza jest formacją w Kościele, która bardzo świadomie podejmuje w procesie wychowawczym wolność od nałogów.
  3. Klimat czystości i szacunku dla osoby – ukazuje się tu piękno człowieka i jego powołanie do miłości.
  4. Wczasy w Duchu – wakacyjne rekolekcje oazowe

(na podstawie referatu Danuty Dybowskiej „Istotne cechy oazy rekolekcyjnej jako metody przeżyciowo-wychowawczej” wygłoszonego na IV Kongregacji Diakonii w Niepokalanowie, 2006r.)

Zasady, wg. których Członkowie Ruchu Światło-Życie starają się żyć,  zostały ujęte przez ks. Franciszka Blachnickiego w

Drogowskazy Nowego Człowieka

  1. JEZUS CHRYSTUS jest moim Światłem i Życiem oraz jedyną Drogą do Ojca; przyjąłem Go jako mojego Pana i Zbawiciela; oddaję Mu swoje życie, aby nim kierował.
  2. NIEPOKALANA jest dla mnie najdoskonalszym wzorem Nowego Człowieka oddanego całkowicie w Duchu Świętym Chrystusowi, Jego słowu i dziełu; dlatego oddaję się Jej, rozważam z Nią w Różańcu tajemnice zbawienia i naśladuję Ją.
  3. DUCH ŚWIĘTY namaścił Jezusa; dzięki Chrystusowi i ja otrzymałem Ducha Świętego, który sprawił, że narodziłem się na nowo do życia dziecka Bożego skierowanego w miłości i posłuszeństwie ku Ojcu; dlatego chcę prowadzić życie w Duchu, poddając się Jego tchnieniu i mocy.
  4. KOŚCIÓŁ – wspólnota pielgrzymującego ludu Bożego, zjednoczona z Ojcem przez Syna w Duchu Świętym jest jedynym środowiskiem życia, w którym może rozwijać się Nowy Człowiek; chcę wzrastać coraz głębiej w tę braterską wspólnotę poprzez żywą komórkę grupy w ramach Kościoła lokalnego, który jest znakiem i urzeczywistnieniem Kościoła powszechnego.
  5. SŁOWO BOŻE stanie się dla mnie światłem życia, jeżeli będę podejmował stały wysiłek zachowania go, pójścia za nim i czynienia go słowem życia; chcę karmić się nim jak najczęściej szczególnie poprzez osobiste i wspólne z braćmi studiowanie Pisma świętego.

  6. MODLITWA jest oddechem Nowego Życia, wielkim przywilejem i radością Nowego Człowieka, źródłem mocy i dziełem Ducha Świętego w nas; dlatego chcę być wierny praktyce codziennego Namiotu Spotkania.
  7. LITURGIA, szczególnie eucharystyczna, jest uprzywilejowanym miejscem spotkania z Chrystusem w Duchu Świętym, znakiem objawiającym i urzeczywistniającym tajemnicę Kościoła – wspólnoty oraz źródłem i szczytem jego życia; dlatego chcę zawsze jak najpełniej w niej uczestniczyć, a moim zaszczytem i radością jest służba w zgromadzeniu liturgicznym według zaleceń soborowej odnowy liturgii.
  8. ŚWIADECTWO słowa i życia jest nakazem Pana, który chce, aby światłość nasza świeciła przed ludźmi i dlatego obiecał nam moc Ducha Świętego, abyśmy mogli stać się jego świadkami; ufając tej mocy i modląc, się o nią chcę przy każdej okazji wyznawać Chrystusa, mojego Pana i Zbawiciela.
  9. NOWA KULTURA polega na uwolnieniu człowieka od wszystkiego, co poniża jego godność, oraz na rozwijaniu wartości osoby i wspólnoty we wszystkich dziedzinach życia; jest ona dziś bardzo potrzebną formą świadectwa i ewangelizacji; moim świadectwem w tej dziedzinie będzie więc ofiara całkowitej abstynencji od alkoholu, tytoniu i wszelkich narkotyków oraz szerzenie kultury czystości i skromności jako wyrazu szacunku dla osoby.
  10. AGAPE czyli piękna miłość, którą Duch Święty rozlewa w sercach naszych, dzięki której osoba może odnaleźć się w pełni przez bezinteresowny dar z siebie (KDK 24) dla Boga i bliźnich, jest najwyższą formą świadectwa i urzeczywistniania się osoby; dlatego poprzez stałą metanoię, przekreślanie swego egoizmu, naśladowanie Chrystusowego Krzyża, chcę wdrażać się w postawę bezinteresownej służby – diakonii, służąc na wzór Syna Człowieczego wspólnocie Kościoła oraz wszystkim braciom, zwłaszcza najmniejszym i uciśnionym

Biskupi Rzymu o Ruchu Światło-Życie

„W ciągu minionych trzydziestu lat wielu młodych ludzi wychowało się w tym nurcie w ramach działalności ruchu oazowego pod nazwą Światło- Życie. Duchowość tego ruchu koncentruje się na spotkaniu z Bogiem w Piśmie świętym i w Eucharystii. Stąd ruch ten jest głęboko związany z parafią i jej życiem liturgicznym. Drodzy Bracia w biskupstwie, proszę Was, abyście wspierali ten ruch jako szczególnie skuteczny w dziele wychowania do wiary, oczywiście nie zaniedbując innych…”
(Benedykt XVI 26 listopada 2005)

„Drodzy młodzi, zachęcam was, abyście dobrze poznawali Biblię, trzymali ją w zasięgu ręki, aby była dla was niczym kompas wskazujący drogę, którą należy iść. Czytając ją, nauczycie się poznawać Chrystusa. Św. Hieronim tak o tym pisze: ”Nieznajomość Pisma Świętego jest nieznajomością Chrystusa”
(Benedykt XVI, Orędzie na XXI Światowy Dzień Młodzieży 2006)

„Budować życie na Chrystusie, przyjmując z radością Jego słowo oraz realizując Jego nauczanie – taki powinien być wasz program, młodzi trzeciego tysiąclecia! Musi nastać nowe pokolenie apostołów, obierających za swój fundament słowo Chrystusa, zdolnych odpowiadać na wyzwania naszych czasów i gotowych wszędzie głosić Ewangelię. O to prosi was Pan, do tego zachęca was Kościół, tego od was oczekuje świat, nawet jeżeli o tym nie wie!”
(Benedykt XVI, Orędzie na XXI Światowy Dzień Młodzieży 2006 r.)

„Wy, młodzi, jesteście przyszłością i nadzieją tego świata. Chrystus potrzebuje was, pragnie bowiem, aby ewangelia zbawienia dotarła do wszystkich zakątków ziemi. (…) Bądźcie apostołami, bądźcie wielkodusznymi głosicielami nadprzyrodzonej nadziei, która wspiera człowieka w jego wędrówce. (…)”
(Jan Paweł II na rozpoczęcie VII Światowych Dni Młodzieży, 14 sierpnia 1991 r. na Jasnej Górze)

Ksiądz Franciszek Blachnicki

Ks. Franciszek Blachnicki urodził się 1921 r. w Rybniku w wielodzietnej rodzinie. Do gimnazjum uczęszczał w Tarnowskich Górach. Aktywnie uczestniczył w harcerstwie. W 1938 roku zdał maturę. Wziął udział w kampanii wrześniowej, po kapitulacji zajął się  działalnością konspiracyjną. W marcu 1940 roku został aresztowany przez gestapo w Zawichoście i wywieziony do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu. Przebywał tam z numerem 1201 przez 14 miesięcy, z tego 9 miesięcy w karnej kompanii, a przez blisko miesiąc w bunkrze. W marcu 1942 roku w więzieniu w Katowicach został skazany na karę śmierci przez ścięcie za działalność konspiracyjną przeciw III Rzeszy. Po prawie 5 miesiącach oczekiwania na wykonanie wyroku został uwolniony.

W latach 1942-45 przebywał w wielu niemieckich obozach i więzieniach. W czasie pobytu na oddziale skazańców dokonało się cudowne nawrócenie Franciszka Blachnickiego na osobową wiarę w Chrystusa połączone z decyzją oddania swego życia na Jego służbę.

Po zakończeniu wojny wstąpił do Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie, a po jego ukończeniu 25 czerwca 1950 roku przyjął święcenia kapłańskie.

Od 1957 roku prowadził działalność trzeźwościową nazywaną „Krucjatą Wstrzemięźliwości”. W 1960 roku władze komunistyczne zlikwidowały Centralę Krucjaty, a ks. Blachnickiego aresztowano w marcu 1961 roku. Po 4 miesiącach aresztu otrzymał wyrok 13 miesięcy z zawieszeniem na 3 lata.

Już od pierwszych lat pracy duszpasterskiej szczególną uwagę przywiązywał do pracy w małych grupach, począwszy od Oazy Dzieci Bożych, aż po metodę 15 – dniowych rekolekcji przeżyciowych nazwanych później „Oazą Żywego Kościoła”. W ten sposób powstał ruch, zwany dziś „Ruchem Światło – Życie”.

Z inspiracji ks. Blachnickiego powstawały też nowe inicjatywy, które były odpowiedzią na znaki czasu. Do takich należały: Krucjata Wyzwolenia Człowieka, Plan Wielkiej Ewangelizacji, Niezależna Chrześcijańska Służba Społeczna czy też Chrześcijańska Służba Wyzwolenia Narodów.

W 1981 roku Ks. Blachnickiego zastał poza granicami kraju stan wojenny. Osiadł więc w 1982 r. w ośrodku polskim „Marianum” w Carlsbergu w Niemczech. Tam też zmarł 27 lutego 1987 roku.

9 grudnia 1995 roku w Katowicach rozpoczęto proces beatyfikacyjny ks. Franciszka Blachnickiego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *