Patron parafii

Patron naszej parafii

Św. Kazimierz urodził się 3 października 1458r. w Krakowie na Wawelu. Był drugim z kolei synem Kazimierza Jagiellończyka i Elżbiety Rakuszanki, córki cesarza Niemiec, Albrechta II Habsburga.

Jego rodzice byli bardzo pobożni: codziennie słuchali Mszy Świętej, pielgrzymowali do Częstochowy, ufundowali liczne kościoły i klasztory. Dbali także o katolickie wychowanie swoich dzieci, w którym obok m.in. literatury klasycznej, historii i filozofii, szermierki, jazdy konnej nie zabrakło także „ćwiczenia w pobożności i Bojaźni Bożej”.

Kazimierz wyróżniał się spośród swego rodzeństwa spokojnym i wrażliwym usposobieniem, zdolnościami i pracowitością oraz umiłowaniem spraw Bożych i modlitwy. Złożył ślub czystości, umartwiał swe ciało postami, noszeniem włosiennicy i spaniem na gołej ziemi. Żywił szczególne nabożeństwo do Najświętszego Sakramentu i Matki Bożej. Jeśli w nocy zastawał kościół zamknięty, modlił się przed jego drzwiami.

Gdy około 1471r. na Węgrzech wybuchł bunt przeciwko królowi Maciejowi Korwinowi, Kazimierzowi zaproponowano koronę św. Stefana. Wybór padł na niego, ponieważ jego starszy brat dopiero co został królem Czech. Ojciec Kazimierza chętnie przystał na tę propozycję i wysłał go wraz z 12 tysiącami żołnierzy na Węgry. Wyprawa zakończyła się niepowodzeniem, a królewicz wrócił do Polski.

Po powrocie do kraju Kazimierz został prawą ręką ojca, który upatrywał w nim swego następcę i wciągał go powoli do współrządzenia. Podczas dwuletniego pobytu ojca na Litwie królewicz pełnił funkcję namiestnika w Koronie (Polsce). Król planował ożenić syna z jedną z córek cesarza Niemiec Fryderyka III, jednak Kazimierz zdecydowanie odmawiał złamania ślubu czystości.

W 1483r. na wezwanie ojca udał się do Wilna. Nie dotarł jednak na miejsce. Zmarł w drodze, 4 marca 1484r (w wieku 26 lat), z powodu gruźlicy, na którą od dłuższego czasu chorował.

W 1518r. brat Kazimierza, król Zygmunt I Stary poprosił papieża o kanonizację królewicza. Trzy lata potem papież Leon X wyraził na to zgodę wydając stosowną bullę, która jednak zaginęła w drodze do Polski. Uroczysta kanonizacja św. Kazimierza odbyła się dopiero w 1604r. za zgodą papieża Klemensa VIII.

Św. Kazimierz jest patronem Polski i Litwy, a od 1690r. także Zakonu Kawalerów Maltańskich.

Książę niezłomny, święty Kazimierzu,
Królewski synu i chlubo Ojczyzny,
Jesteś jak gwiazda, która zajaśniała
Nad naszą ziemią.

Żyjąc na świecie, ale nie dla świata,
Wybrałeś drogę pokornej miłości
Wiedząc, że tylko w Bogu jest wesele
I pełnia szczęścia.

Jakże jest trudno wzgardzić zaszczytami
I w głębi serca pozostać ubogim,
Jakże niełatwo wśród młodości pokus
Zachować czystość!

Naucz nas, książę, szukać woli Pana
I czułą matkę znajdować w Maryi;
Ona niech raczy oba twe narody
Ogarnąć płaszczem.

Módl się za nami, święty Królewiczu,
Bo chcemy z Tobą w niebieskiej ojczyźnie
Pieśnią wdzięczności wielbić Boga w Trójcy
Przez wszystkie wieki. Amen

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *