Archiwa tagu: franciszkanie

13 października, Wspomnienie bł. Honorata Koźmińskiego, kapłana

Honorat Koźmiński urodził się 16 października 1829 w Białej Podlaskiej. Mimo głębokiej pobożności wyniesionej z domu rodzinnego oraz zaszczepionego mu przez matkę nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny, w czasie nauki w gimnazjum stracił wiarę. Wobec kolegów przechwalał się wówczas swym niedowiarstwem, wstydził się znaku krzyża świętego, wyśmiewał rzeczy święte, księży i zakonników.

Chciał zostać architektem, dlatego rozpoczął studia w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie. W kwietniu 1846 został oskarżony o spisek przeciw carowi i osadzony w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej. Po ciężkim śledztwie, w trakcie którego był torturowany, zachorował na tyfus i był bliski śmierci. Po zmaganiach z chorobą, a także z Bogiem i samym sobą, 15 sierpnia 1846 przeżył nawrócenie i zaczął powracać do zdrowia. 27 marca 1847 został uniewinniony.

Po wyjściu na wolność, odbył spowiedź z całego życia i zaczął prowadzić surowe, ascetyczne życie. 8 grudnia 1848, mając 19 lat, wstąpił do franciszkańskiego Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów w Warszawie, gdzie otrzymał imię Honorat. Rok później złożył wieczyste śluby zakonne, a 27 grudnia 1852 przyjął święcenia kapłańskie.

Przez następne 10 lat przebywał w klasztorze warszawskim, gdzie wsławił się żywą i owocną pracą apostolską jako kaznodzieja, misjonarz ludowy, nauczyciel religii, spowiednik, dyrektor III zakonu franciszkańskiego i promotor Żywego Różańca.

W 1855 przy współpracy Zofii Truszkowskiej założył Zgromadzenie Sióstr Felicjanek, które 16 grudnia 1864 zostało skasowane przez władze carskie. Klasztor Kapucynów w Warszawie także został zamknięty, a zakonników wywieziono do klasztoru w Zakroczymiu nad Wisłą. Będąc tam ojciec Honorat zrozumiał, że tradycyjne formy życia zakonnego nie miały szans istnienia. Dlatego stworzył i urzeczywistnił nową wizję życia ukrytego przed światem. Owocem tego było powstanie 23 nowych zgromadzeń zakonnych, których członkowie żyjąc wśród ludzi, w podobnych jak wszyscy warunkach społecznych, bez zewnętrznych oznak swego powołania, zachowywali śluby zakonne, stając się prekursorami współczesnych instytutów świeckich. Zgromadzenia te podejmowały prace charytatywne i apostolskie, m.in. wśród młodzieży szkolnej i rzemieślniczej, w fabrykach, wśród ludu wiejskiego, w przytułkach dla ludzi starych i upośledzonych.

Do dziś istnieją trzy zgromadzenia honorackie habitowe: felicjanki, serafitki i kapucynki oraz czternaście bezhabitowych. 5 maja 1892 po licznych rewizjach i prześladowaniach klasztor w Zakroczymiu został skasowany, a zakonników przeniesiono do Nowego Miasta nad Pilicą. Powstały w 1893 na terenie Królestwa ruch mariawitów zaszkodził opinii o. Honorata, tak że w 1907 został on odsunięty od zarządzania założonymi przez siebie zgromadzeniami. W 1906 zdrowie ojca Honorata bardzo się pogorszyło i musiał zrezygnować ze spowiadania.

Zmarł w opinii świętości 16 grudnia 1916. Jan Paweł II beatyfikował go 16 października 1988.

13 czerwca, Wspomnienie św. Antoniego z Padwy, kapłana i Doktora Kościoła

Ferdynand Bulonne urodził się ok. 1195r. w rodzinie szlacheckiej w Lizbonie.

W wieku 15 lat wstąpił do zakonu augustianów. Z zainteresowaniem i zaangażowaniem oddawał się studiowaniu Biblii oraz ojców Kościoła. Silne wrażenie wywarło na nim wystawienie relikwii pierwszych pięciu misjonarzy franciszkańskich, męczenników z Maroka, co miało miejsce w 1220r. w Coimbrze. Zapragnął pójść w ich ślady, dlatego opuścił augustianów i wstąpił do franciszkanów, gdzie przyjął imię Antoni.

Jeszcze w tym samym roku został wysłany na misje do Maroka, skąd z powodu choroby zmuszony był wracać do kraju. Zamiast do Portugalii, na skutek niesprzyjających warunków atmosferycznych, wylądował na Sycylii. W 1221r. uczestniczył w kapitule generalnej franciszkanów w Asyżu, gdzie spotkał się ze św. Franciszkiem.

Po kapitule prowincjał Gracjan posłał go do pustelni w Montepaolo, w pobliżu Forli. Tam poproszono go o wygłoszenie kazania podczas święceń kapłańskich w Forli. Antoni przemówił prosto, zrozumiale, prostym językiem łacińskim i zachwycił wszystkich słuchaczy.

Niedługo potem otrzymał misję kaznodziejską od władz kościelnych. Od tej pory został wędrownym kaznodzieją. Przemierzał wioski i miasta we Włoszech i Francji, a jego działalność apostolska była tak intensywna i skuteczna, że powróciło do Kościoła wiele osób, które od niego przedtem się oddaliły. Obecnie jest uznawany za najwybitniejszego kaznodzieję XIII w.

Pracę kaznodziei potrafił łączyć z pełnieniem innych ważnych obowiązków w zakonie. Pod koniec 1223r. otrzymał od św. Franciszka nominację na profesora teologii. Został pierwszym nauczycielem teologii franciszkańskiej w zakonie i stworzył jej podstawy.

W latach 1224-1227 był kustoszem we Francji, a następnie prowincjałem w północnych Włoszech (1227-1230). W latach 1227-1229 napisał zbiór kazań niedzielnych, a później kazania o świętych, przeznaczone dla kaznodziejów oraz wykładowców studiów teologicznych zakonu franciszkańskiego. W 1230r. po zrzeczeniu się urzędu prowincjała, otrzymał od generała zakonu Jana Parentiego uprawnienia do głoszenia Słowa Bożego w całym zakonie.

Ze względu na swój stan zdrowia nie odbywał już podróży apostolskich i ograniczał się do głoszenia kazań na terenie Padwy. W 1231r. jako pierwszy kaznodzieja w historii przygotowywał tam wiernych do Świąt Wielkanocnych przez codzienne kazania wielkopostne i związane z nimi słuchanie spowiedzi. W kazaniach tych brały udział rzesze wiernych, sięgające podobno do 30 tys. osób.

Schorowany, zmarł 14 czerwca 1231r. Od dnia pogrzebu jego grób stał się miejscem licznych pielgrzymek, ponieważ dokonywały się tam liczne cuda. Św. Antoni został kanonizowany niespełna rok po śmierci 30 maja 1232r. Natomiast 16 stycznia 1948r. papież ustanowił go Doktorem Kościoła, nazywając go Doktorem Ewangelicznym.

17 czerwca, Wspomnienie św. Alberta Chmielowskiego, zakonnika

Adam Bernard Hilary Chmielowski urodził się 20 sierpnia 1845 w Igołomi koło Krakowa. Gdy miał 8 lat, zmarł jego ojciec, a sześć lat później matka. W latach 1861–1863 studiował w Instytucie Rolniczo–Leśnym w Puławach. W wieku 18 lat wziął udział w Powstaniu Styczniowym, podczas którego stracił nogę.

Po zwolnieniu z więzienia, wyjechał do Paryża, gdzie podjął studia malarskie. Ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Monachium. Przyjaźnił się z wybitnymi malarzami tego okresu: Leonem Wyczółkowskim, Józefem Chełmońskim i Stanisławem Witkiewiczem. Po powrocie do kraju w 1874r. w jego malarstwie, dotychczas opartym na motywach świeckich, coraz częściej pojawiały się tematy religijne.

W 1880r. nastąpił duchowy zwrot w jego życiu. Będąc w pełni sił twórczych porzucił malarstwo oraz liczne kontakty towarzyskie i wstąpił do zakonu jezuitów. Jednak po pół roku opuścił nowicjat i wyjechał do swojego brata Stanisława na Podole. Tam zafascynowała go duchowość św. Franciszka z Asyżu. Zapoznał się z regułą III zakonu i rozpoczął działalność tercjarską – prowadził pracę apostolską wśród ludności wiejskiej. W 1884r. wrócił do Krakowa, gdzie poświęcił się służbie bezdomnym i opuszczonym.

25 sierpnia 1887r. przywdział habit tercjarski, a rok później złożył śluby zakonne, przyjmując imię brat Albert. W tym samym roku założył Zgromadzenie Braci III Zakonu św. Franciszka Posługujących Ubogim, które zwane jest „albertynami”. Natomiast grupa jego pomocnic, którymi kierowała siostra Bernardyna Jabłońska, stała się zalążkiem zakonu Sióstr Albertynek (1891). W ten sposób dał początek nowej rodzinie zakonnej.

Brat Albert zajmował się biednymi i bezdomnymi, organizował dla nich przytuliska, kwestował na utrzymanie ubogich, zakładał domy dla sierot, kalek, starców i nieuleczalnie chorych, pomagał bezrobotnym organizując dla nich pracę. Nazywano go „bratem opuchlaków”.

Schorowany, zmarł w opinii świętości 25 grudnia 1916r. w Krakowie Został beatyfikowany w 1983r., a kanonizowany 12 listopada 1989r.