Archiwa tagu: księża

Żywoty świętych i błogosławionych kapłanów.

13 września, Wspomnienie św. Jana Chryzostoma, biskupa i Doktora Kościoła

ChrysostomosJan urodził się ok. 347r. lub 349r. w Antiochii, jednym z największych miast ówczesnego świata. Był synem oficera cesarskiego. Wcześnie stracił ojca, ale matka zapewniła mu wszechstronne wykształcenie. Gdy miał 20 lat przyjął chrzest, a następnie wstąpił do stanu duchownego. Po śmierci matki (372r.) opuścił Antiochię i udał się na pustkowie, gdzie przez 4 lata prowadził surowe życie ascetyczne. Następnie powrócił do Antiochii, gdzie w 385r. przyjął święcenia kapłańskie.

Kiedy w 387r. w Antiochii wybuchły rozruchy przeciwko cesarzowi Teodozemu I Wielkiemu, a rozjuszony tłum zaczął rozbijać pomniki cesarza, Jan wygłosił tzw. Mowy wielkopostne, w których zganił popędliwość ludu, a równocześnie wstawiał się za nim. Wpłynął także na biskupa Antiochii, Flawiana, by ten osobiście wstawił się za swoim ludem u cesarza. Dzięki temu cesarz ogłosił amnestię i zakazał swojemu namiestnikowi represji. To zjednało Janowi wielką wdzięczność ludu i przydomek Złotousty (Chryzostom). Na jego kazania przybywały tłumy.

Gdy w 397r. zmarł patriarcha Konstantynopola, cesarz ofiarował ten urząd Janowi, który z wielkim zapałem pracował dla dobra swojej owczarni. Udało mu się pojednać ze Stolicą Apostolską biskupa Antiochii, Flawiana. Na swoim dworze zniósł wszelki przepych, jakim dotąd otaczali się jego poprzednicy i zachęcał swoje duchowieństwo do podobnych działań.

Lud zjednał sobie wspaniałymi kazaniami, jakie regularnie głosił, i troską o potrzeby zwykłych ludzi. Piętnował nadużycia, nie szczędząc także dworu cesarskiego. Wysyłał także misjonarzy na obszary objęte przez Arabów. Niektórzy jednak uznali działania patriarchy za radykalne i zaczęli opowiadać się przeciwko niemu. Najwięcej kłopotów przyniosło mu jednak to, że zaatakował w swoich kazaniach zbyt swobodne życie dworu cesarskiego, a zwłaszcza cesarzowej Eudoksji.

Z polecenia cesarzowej zwołano pod Chalcedonem synod, na którym przeciwnicy Jana usunęli go z urzędu patriarchy, a cesarzowa skazała go na banicję. Lud jednak tak gwałtownie wystąpił w jego obronie, że cesarzowa była zmuszona przywrócić mu wolność.

Niedługo potem cesarzowa kazała wystawić sobie pomnik przed katedrą Mądrości Bożej, gdzie urządzano krzykliwe festyny i zabawy, nie licujące ze świętym miejscem. Jan potępił to w kazaniu z całą stanowczością. W odwecie cesarzowa zwołała do Konstantynopola synod swoich zwolenników, który ponownie usunął Jana z urzędu patriarchy. Na mocy orzeczeń tego synodu w 404r. cesarzowa skazała Jana na wygnanie. Wśród szykan i niewygód prowadzono go do Pontu nad Morzem Czarnym. Jan zmarł w drodze, w mieście Comana, 14 września 407r.

Już w 428r. Kościół w Konstantynopolu obchodził doroczną pamiątkę św. Jana Chryzostoma, a w 438r. na żądanie jego patriarchy św. Proklusa cesarz Teodozy II nakazał sprowadzić relikwie Chryzostoma. 27 stycznia 438r. złożono je w kościele Dwunastu Apostołów w Konstantynopolu.

Św. Jan pozostawił po sobie ogromną spuściznę literacką: kanon liturgii świętej, liczne pisma teologiczne, kazania, mowy i szeroką korespondencję. Wyróżniał się przede wszystkim jako znakomity znawca pism św. Pawła Apostoła. Należy on obok św. Bazylego, św. Grzegorza z Nazjanzu i św. Cyryla Aleksandryjskiego do czterech wielkich doktorów Kościoła wschodniego. Papież Pius V w 1568r. ogłosił go doktorem Kościoła zachodniego

14 czerwca, Wspomnienie bł. Michała Kozala, biskupa i męczennika

Michał Kozal urodził się 25 września 1893r. w Nowym Folwarku pod Krotoszynem.

W 1914r. wstąpił do seminarium duchownego w Poznaniu, a 23 lutego 1918r. w Gnieźnie otrzymał święcenia kapłańskie. Planował, że podejmie studia specjalistyczne, jednak nagle zmarł jego ojciec, a on musiał zapewnić utrzymanie matce i siostrze.

Był wikariuszem w różnych parafiach. Odznaczał się gorliwością w prowadzeniu katechizacji, wiele godzin spędzał w konfesjonale, z radością głosił Słowo Boże, dużo się modlił. Był wyrozumiały, uczynny i miłosierny wobec wiernych.

W 1927r. mianowano go ojcem duchownym seminarium w Gnieźnie, a dwa lata później jego rektorem. W 1939r. został biskupem pomocniczym diecezji włocławskiej i biskupem tytularnym Lappy (na Krecie). Konsekrację biskupią otrzymał 13 sierpnia 1939r.

We wrześniu 1939r. nie opuścił swojej diecezji. Zarządzał nią po wyjeździe z kraju biskupa diecezjalnego. Jego nieustraszona, pełna poświęcenia postawa stała się wzorem zarówno dla duchowieństwa, jak i dla ludzi świeckich.

Hitlerowcy aresztowali go 7 listopada 1939r. i osadzili razem z alumnami seminarium i kapłanami w więzieniu we Włocławku. Następnie internowano go w klasztorze księży salezjanów w Lądzie nad Wartą (I 1940 – 3.04.1941) oraz więziono w obozach w Inowrocławiu, Poznaniu, Berlinie, Halle, Weimarze i Norymberdze. Wszędzie ze względu na swoją niezłomną postawę, rozmodlenie i gorliwość kapłańską doznawał szczególnych upokorzeń i prześladowań.

W lipcu 1941r. został umieszczony w obozie w Dachau, gdzie tak jak inni kapłani pracował ponad siły i doświadczał wyrafinowanych szykan. Chociaż sam był głodny i nieraz opuszczały go siły, dzielił się swoimi racjami żywnościowymi ze słabszymi od siebie, potrafił oddać ostatni kęs chleba klerykom. Odważnie niósł posługę duchową chorym i umierającym, a zwłaszcza kapłanom.

W styczniu 1943r. ciężko zachorował na tyfus. 26 stycznia 1943r. został uśmiercony zastrzykiem z fenolu. Mimo prób ocalenia jego ciała przez więźniów, zostało ono spalone w krematorium.

Po bohaterskiej śmierci sława świętości biskupa Kozala utrwaliła się wśród duchowieństwa i wiernych, którzy prosili Boga o łaski za jego wstawiennictwem. Św. Jan Paweł II beatyfikował go 14 czerwca 1987r.

13 czerwca, Wspomnienie św. Antoniego z Padwy, kapłana i Doktora Kościoła

Ferdynand Bulonne urodził się ok. 1195r. w rodzinie szlacheckiej w Lizbonie.

W wieku 15 lat wstąpił do zakonu augustianów. Z zainteresowaniem i zaangażowaniem oddawał się studiowaniu Biblii oraz ojców Kościoła. Silne wrażenie wywarło na nim wystawienie relikwii pierwszych pięciu misjonarzy franciszkańskich, męczenników z Maroka, co miało miejsce w 1220r. w Coimbrze. Zapragnął pójść w ich ślady, dlatego opuścił augustianów i wstąpił do franciszkanów, gdzie przyjął imię Antoni.

Jeszcze w tym samym roku został wysłany na misje do Maroka, skąd z powodu choroby zmuszony był wracać do kraju. Zamiast do Portugalii, na skutek niesprzyjających warunków atmosferycznych, wylądował na Sycylii. W 1221r. uczestniczył w kapitule generalnej franciszkanów w Asyżu, gdzie spotkał się ze św. Franciszkiem.

Po kapitule prowincjał Gracjan posłał go do pustelni w Montepaolo, w pobliżu Forli. Tam poproszono go o wygłoszenie kazania podczas święceń kapłańskich w Forli. Antoni przemówił prosto, zrozumiale, prostym językiem łacińskim i zachwycił wszystkich słuchaczy.

Niedługo potem otrzymał misję kaznodziejską od władz kościelnych. Od tej pory został wędrownym kaznodzieją. Przemierzał wioski i miasta we Włoszech i Francji, a jego działalność apostolska była tak intensywna i skuteczna, że powróciło do Kościoła wiele osób, które od niego przedtem się oddaliły. Obecnie jest uznawany za najwybitniejszego kaznodzieję XIII w.

Pracę kaznodziei potrafił łączyć z pełnieniem innych ważnych obowiązków w zakonie. Pod koniec 1223r. otrzymał od św. Franciszka nominację na profesora teologii. Został pierwszym nauczycielem teologii franciszkańskiej w zakonie i stworzył jej podstawy.

W latach 1224-1227 był kustoszem we Francji, a następnie prowincjałem w północnych Włoszech (1227-1230). W latach 1227-1229 napisał zbiór kazań niedzielnych, a później kazania o świętych, przeznaczone dla kaznodziejów oraz wykładowców studiów teologicznych zakonu franciszkańskiego. W 1230r. po zrzeczeniu się urzędu prowincjała, otrzymał od generała zakonu Jana Parentiego uprawnienia do głoszenia Słowa Bożego w całym zakonie.

Ze względu na swój stan zdrowia nie odbywał już podróży apostolskich i ograniczał się do głoszenia kazań na terenie Padwy. W 1231r. jako pierwszy kaznodzieja w historii przygotowywał tam wiernych do Świąt Wielkanocnych przez codzienne kazania wielkopostne i związane z nimi słuchanie spowiedzi. W kazaniach tych brały udział rzesze wiernych, sięgające podobno do 30 tys. osób.

Schorowany, zmarł 14 czerwca 1231r. Od dnia pogrzebu jego grób stał się miejscem licznych pielgrzymek, ponieważ dokonywały się tam liczne cuda. Św. Antoni został kanonizowany niespełna rok po śmierci 30 maja 1232r. Natomiast 16 stycznia 1948r. papież ustanowił go Doktorem Kościoła, nazywając go Doktorem Ewangelicznym.

10 czerwca, Wspomnienie bł. Bogumiła, biskupa

Bogumił żył w XI lub XII wieku. Urodził się we dworze we wsi Koźmin, położonej między Kołem a Uniejowem.

Identyfikuje się go z dwoma postaciami. Pierwszą z nich jest Bogumił mianowany w 1075r. arcybiskupem. Być może koronował on w 1076r. na króla Polski Bolesława Śmiałego, którego poparł w sporze z biskupem krakowskim Stanisławem. Po męczeńskiej śmierci biskupa Stanisława zrzekł się urzędu i osiadł — być może dla pokuty — w Dobrowie, gdzie zmarł w 1092r.

Drugą postacią jest arcybiskup Piotr II, cysters z Koprzywnicy, który od 1186r. był biskupem w Poznaniu, a później metropolitą w Gnieźnie. W 1198r. miał on złożyć swój urząd i osiąść w pustelni w Dobrowie. Uważa się, że Bogumił był człowiekiem wykształconym. Według badaczy ukończył szkołę katedralną w Gnieźnie i na dalsze studia udał się do Paryża.

We Francji zetknął się z zakonem cystersów reguły św. Bernarda z Clairvaux i być może wówczas przyjął zakonne imię Piotr, pod którym to imieniem identyfikuje się osobę biskupa w Poznaniu, a później metropolity w Gnieźnie.

Cystersi do Polski dotarli w roku 1143 i założyli swoje opactwo opodal Wągrowca. Domniemywa się, że Bogumił przebywał w opactwach cysterskich w Koprzywnicy, Łęknie i Lądzie nad Wartą. Inne źródła łączą jego postać z zakonem benedyktyńskim w Mogilnie lub kamedulskim reguły św. Romualda. Jest wysoce prawdopodobne, że skłaniał się do reguły kamedulskiej, zważywszy na jego życie pustelnicze, a szczególnie kult świętych Pięciu Braci Polskich Męczenników z zakonu kamedulskiego. Nie bez znaczenia jest tu także fakt, że gdy w 1664r. rzymscy kameduli upomnieli się o relikwie Bogumiła jako członka swego zakonu, ich prośba została spełniona.

Niewątpliwie Bogumił był fundatorem i budowniczym kościoła w Dobrowie, gdzie przez pewien czas pełnił posługi duszpasterskie. Nie wiadomo, dlaczego zrezygnował z biskupstwa i osiedlił się w pobliżu Dobrowa na małej wyspie w widłach rzeki Warty i Neru. Tam przez wiele lat prowadził życie eremity i tutaj zmarł w opinii świętości.

Grób jego stał się miejscem kultu i pielgrzymek osób z całej Wielkopolski i kraju, ponieważ dochodziło tam do licznych cudów, uzdrowień i uzyskanych łask. Cześć biskupa Bogumiła jako błogosławionego urzędowo potwierdzono i uznano, w 1925r. Jest on patronem archidiecezji poznańskiej, gnieźnieńskiej, gdańskiej, wrocławskiej i diecezji włocławskiej.

5 czerwca, Wspomnienie św. Bonifacego, biskupa i męczennika.

Bonifacy urodził się około 673r. w Dewonshire, w Wessex (Anglia). Na chrzcie otrzymał imię Winfryd.

Jako młodzieniec wstąpił do zakonu benedyktynów, gdzie przyjął imię Bonifacy. Święcenia kapłańskie otrzymał ok. 30 roku życia, po czym został kierownikiem szkoły w opactwie w Nursling. Po pewnym czasie udał się na misje do Fryzji, dzisiejszych północnych Niemiec i Holandii. Szybko musiał jednak powrócić do swojego klasztoru, ponieważ wybuchła wojna między księciem Fryzów, a Frankami. Po śmierci opata Winbrecha został wybrany na jego następcę.

Bonifacy pragnął jednak ponownie wyruszyć na misje, dlatego w 718r. udał się do Rzymu, aby uzyskać poparcie papieża. Św. Grzegorz II dał mu listy polecające do króla Franków i do niektórych biskupów. 14 maja 719r. Bonifacy opuścił Rzym i udał się do Fryzji (Niemcy). Spotkał się tam ze św. Willibrordem, pod którego kierunkiem pracował około 3 lat. W tym czasie ochrzcił kilka tysięcy germańskich pogan. Potem udał się do Hesji, gdzie w 722r. założył klasztor benedyktyński w Amoneburgu.

W celu omówienia z papieżem organizacji stałej administracji kościelnej na terenie Niemiec, Bonifacy udał się ponownie do Rzymu. Grzegorz II udzielił mu święceń biskupich i dał mu pełnomocnictwa konieczne dla sprawniejszej akcji misyjnej.

Korzystając z uprawnień metropolity misyjnego, Bonifacy mianował biskupów w Moguncji i w Würzburgu, a także założył wiele placówek stałych, zależnych od tych biskupów oraz szereg klasztorów benedyktynów i benedyktynek. Papież św. Grzegorz III mianował go metropolitą-arcybiskupem z władzą mianowania i konsekrowania biskupów na terytorium Niemiec na wschód od Renu oraz swoim legatem na Frankonię i Niemcy.

Bonifacy uporządkował administrację kościelną w Niemczech. Ustanowił także biskupstwa w Passawie, Freising, Ratyzbonie (Regensburgu) i w Eichstätt oraz założył nowe biskupstwo w Fuldzie, które uważał za centrum i ośrodek swojej działalności misyjnej. W latach 745-747 papież podniósł do godności metropolii biskupstwa w Kolonii, Salzburgu i Moguncji.

Mając 80 lat Bonifacy po raz trzeci udał się na misje do Fryzji. W mieście Dokkum został napadnięty przez pogan i zamordowany 5 czerwca 754r. wraz z 52 towarzyszami. Został pochowany w Fuldzie. Swoją działalnością apostolską zasłużył na tytuł „apostoła Niemiec”, których jest patronem.

26 maja, Wspomnienie św. Filipa Neri, prezbitera

Filip Romulus Neri urodził się 21 lipca 1515r. we Florencji (Włochy).

Na jego duchowy rozwój w pierwszym okresie życia wielki wpływ wywarli florenccy dominikanie. Po przedwczesnej śmierci matki i starszego brata, mając 17 lat udał się do swojego bezdzietnego stryja w San Germano (dziś miasto Cassino) pod Monte Cassino, by przygotowywać się do zawodu kupca i odziedziczyć po nim znaczną fortunę. Podczas pobytu u stryja odwiedzał zakon benedyktynów na wzgórzu Monte Cassino, a szczególnie bliską jego sercu stała się dewiza benedyktyńska: „Nic nie przekładać ponad miłość do Chrystusa”.

Wkrótce zrezygnował z kupieckiej kariery, zrzekł się majątku i udał się do Rzymu, gdzie rozpoczął studia filozoficzne i teologiczne. Jednocześnie pracował jako wychowawca dwóch synów w domu zamożnego florentczyka. Prowadził życie modlitwy i umartwienia, często modlił się w katakumbach św. Sebastiana. Odwiedzał także szpitale, gdzie pomagał chorym i potrzebującym pomocy.

Z czasem zaczął próbować leczyć także ich okaleczone dusze. Przerwał studia, aby cały swój czas poświęcić chorym i opowiadać im o miłości i miłosierdziu Bożym. Dzięki temu mógł rozszerzyć swoje apostolstwo na ulice i place, pójść do warsztatów i składów handlowych. Był jednym ze współzałożycieli Bractwa Trójcy Świętej dla opieki nad pielgrzymami i przytułkami dla chorych, które powstało w Rzymie w 1548r.

Idąc za radą, a raczej nakazem swego spowiednika w 1551r., w wieku 36 lat przyjął święcenia kapłańskie. Szybko stał się spowiednikiem i kierownikiem duchowym wielu mieszkańców Rzymu.

Praktyka konfesjonału przekonała go o katastrofalnie niskim poziomie wiedzy religijnej penitentów, dlatego zajął się ich religijnym dokształcaniem. Zaczął od kilku słuchaczy, których zgromadził w swoim mieszkaniu. Tak zostały zapoczątkowane zgromadzenia oratoryjne, które po kilku latach liczyły kilkanaście tysięcy uczestników. Oratorium było nowym sposobem modlitwy i życia chrześcijańskiego: mówiło się prosto – nie z ambony, ale w sposób „familiarny”, czytało się i rozważało Pismo św., żywoty świętych, pisma o tematyce ascetyczno-duchowej. Normalną praktyką było udzielanie głosu osobom świeckim, dzięki czemu mogli oni poczuć się potrzebni w Kościele. To budziło w nich zainteresowanie problemami Kościoła i ducha apostolskiego. Systematyczne wykłady z historii Kościoła prowadził późniejszy historyk i kardynał Cezary Baroniusz.

Osoby, które w spotkaniach urządzanych przez Filipa dopatrywały się niebezpieczeństwa, oskarżyły go, że sprzyja „nowinkom” niebezpiecznym dla wiary oraz tworzy sektę. Spowodowało to, że surowy papież Paweł IV zakazał Filipowi na pewien czas prowadzenia swojej działalności, a nawet na piętnaście dni odebrał mu prawo do spowiadania. Wkrótce jednak wszystko szczęśliwie się wyjaśniło, a papieże darzyli go zaufaniem, a nawet przyjaźnią.

Kiedy ćwiczenia oratoryjne objęły cały Rzym, Filip zorganizował grupę stałych współpracowników, a niektórych z nich przeznaczył do kapłaństwa. Stworzyli oni wspólnotę życia, która później dała początek nowemu zgromadzeniu, zwanemu oratorianami lub filipinami, które w 1575r. zatwierdził papież.

W uznaniu jego zasług, papież Grzegorz XIII chciał obdarzyć Filipa godnością kardynała, jednak ten jej nie przyjął. Ostatnie lata życia przeznaczył na pracę w konfesjonale i na rozmowy z przyjaciółmi do grona których należeli m.in.: św. Kamil de Lellis, św. Feliks z Cantalice, św. Jan Leonardi, św. Franciszek Salezy oraz św. Ignacy Loyola. Zmarł 26 maja 1595r. mając 80 lat.

Został beatyfikowany 11 maja 1610r., a kanonizowany 12 marca 1622 r.

16 maja, Uroczystość św. Andrzeja Boboli, kapłana i męczennika

Andrzej Bobola urodził się 30 listopada 1591 w Strachocinie koło Sanoka. Pochodził z bardzo przywiązanej do religii katolickiej szlacheckiej rodziny. W latach 1606-1611 uczęszczał do jednej ze szkół jezuickich, prawdopodobnie w Wilnie, gdzie nauczył się m.in. sztuki wymowy i języka greckiego.

31 lipca 1611, w wieku 20 lat, wstąpił do zakonu jezuitów. Po dwóch latach nowicjatu złożył pierwsze śluby (1613), a następnie studiował filozofię na Akademii Wileńskiej (1613-1616). Ówczesnym zwyczajem jako kleryk został przeznaczony do pracy pedagogicznej w kolegiach jezuickich najpierw w Brunsberdze (Braniewie), w stolicy Warmii, a potem w Pułtusku.

W 1618 powrócił na Akademię Wileńską, aby kontynuować studia teologiczne, które ukończył przyjmując 12 marca 1622 święcenia kapłańskie. Rok później został dopuszczony do tak zwanej „trzeciej probacji” w Nieświeżu. Przez następne lata był rektorem kościoła w Nieświeżu i Wilnie, kaznodzieją, spowiednikiem, misjonarzem ludowym, prefektem bursy dla ubogiej młodzieży w Nieświeżu, kierował Sodalicją Mariańską mieszczan (1624-1630), prowadził konferencje z Pisma świętego i dogmatyki i był przełożonym nowo założonego domu zakonnego w Bobrujsku (1630-1633). Poza tym pracował także w Połocku, Warszawie, Łomży i Pińsku.

Jako misjonarz, ks. Andrzej obchodził zaniedbane wioski od domu do domu i nauczał, chrzcił, łączył sakramentem pary małżeńskie, wielu grzeszników skłonił do spowiedzi. Był niezmordowany w głoszeniu kazań i w spowiadaniu. Nazywano go apostołem Pińszczyzny i Polesia oraz nadano przydomek „łowca dusz — duszochwat”.

Pod wpływem jego kazań wielu prawosławnych przeszło na katolicyzm. Jego gorliwość w pracy duszpasterskiej była powodem wrogości chrześcijan wyznania prawosławnego. W czasie wojen kozackich przerodziła się ona w nienawiść i doprowadziła do jego męczeńskiej śmierci.

Gdy w maju 1657 Pińsk zajęli Kozacy, ks. Andrzej musiał uciekać z miasta i ukrywać się w okolicznych wioskach. Schronił się w Janowie, odległym od Pińska o ok. 30 km, a następnie we wsi Peredił. Gdy jej mieszkańcy dowiedzieli się, że jest poszukiwany, poprosili ks. Andrzeja, by uciekał. Użyczonym wozem udało mu się dojechać do wsi Mogilno, gdzie napotkał oddział Kozaków.

Został ujęty, był długo i na różne sposoby torturowany. Zginął śmiercią męczeńską 16 maja 165. Jego ciało przeniesiono do miejscowego kościoła, a potem jezuici przenieśli je do Pińska i pochowali w podziemiach kościoła klasztornego. Po latach zapomniano o miejscu jego pochówku.

16 kwietnia 1702 ks. Andrzej ukazał się rektorowi kolegium pińskiego i wskazał, gdzie w krypcie kościoła jest jego grób. Ciało znaleziono nietknięte, mimo że spoczywało w wilgotnej ziemi. Ponieważ za jego przyczyną zaczęły mnożyć się łaski i cuda, w 1712 podjęto starania o jego beatyfikację.

Niestety kasata zakonu jezuitów, wojny, a potem rozbiory przerwały je na długie lata. W 1819 w Wilnie ks. Andrzej ukazał się dominikaninowi o. Korzenieckiemu, któremu przepowiedział wskrzeszenie Polski (będącej wówczas pod zaborami) i to, że zostanie jej patronem. Zanim te zapowiedzi się spełniły, udało się doprowadzić do jego beatyfikacji, która odbyła się 30 października 1853.

Natomiast 17 kwietnia 1938, w uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego, został on uroczyście kanonizowany przez papieża Piusa XI. W tym samym roku jego relikwie zostały przewiezione z Rzymu do Polski i umieszczone w srebrno-kryształowej trumnie-relikwiarzu w kaplicy jezuitów przy ul. Rakowieckiej w Warszawie. Znajdują się tam po dzień dzisiejszy.

16 maja 2002 ks. kard. Józef Glemp podczas Mszy świętej w Warszawie w sanktuarium narodowym wzniesionym ku czci św. Andrzeja Boboli uroczyście ogłosił go patronem Polski.

8 maja, Uroczystość św. Stanisława, biskupa i męczennika, głównego Patrona Polski

Stanisław urodził się w Szczepanowie około 1030 roku.

Studiował prawdopodobnie w klasztorze benedyktyńskim w Tyńcu, a następnie za granicą w szkole katedralnej w Liege (Belgia) lub w Paryżu. Święcenia kapłańskie otrzymał około roku 1060. Biskup Lambert Suła mianował Stanisława kanonikiem katedry krakowskiej, a po jego śmierci (1070) Stanisław został wybrany jego następcą.

Dał się poznać jako pasterz gorliwy, ale i bezkompromisowy. Dzięki poparciu króla Bolesława Śmiałego wyjednał u papieża Grzegorza VII wskrzeszenie metropolii gnieźnieńskiej. Ponieważ król nieustannie brał udział w zbrojnych wyprawach, w kraju szerzył się rozbój i wiarołomstwo żon, a przez to rozbicie małżeństw i zamęt.

Gdy król w czasie wyprawy na Ruś przedłużał swój pobyt w Kijowie, mimo że rycerze błagali go, aby powracał do kraju, rycerze zaczęli go potajemnie opuszczać. Kiedy Bolesław wrócił do kraju, zaczął się okrutnie na nich mścić. Wtedy Stanisław jako jedyny miał odwagę upomnieć króla.

Ponieważ ten nic sobie z upomnienia nie czynił i dalej szalał, biskup rzucił na niego klątwę, tzn. wyłączył króla ze społeczności Kościoła, a przez to samo zwolnił od posłuszeństwa poddanych. Król uznał Stanisława za buntownika i skazał go na śmierć.

11 kwietnia 1079 Stanisław zginął w czasie odprawiania Mszy świętej w kościele na Skałce z rąk wojów lub — jak podaje Wincenty Kadłubek — z rąk samego króla. Duchowni ze czcią pochowali go w kościele św. Michała na Skałce a cały naród stanął przeciwko królowi. Opuszczony przez wszystkich, Bolesław musiał udać się na banicję, gdzie zmarł około 1081 roku, na Węgrzech. Dwa ostatnie lata król miał spędzić na ostrej pokucie w klasztorze benedyktyńskim w Osjaku, gdzie też miał być pochowany.

W 1088 przeniesiono relikwie św. Stanisława do katedry krakowskiej. Jego kult istniał od dawna. W wiekach XIII i XIV odegrał ważną rolę historyczną jako czynnik kształtowania się myśli o zjednoczeniu Polski. Wierzono, że w ten sam sposób – jak ciało św. Stanisława – połączy się i zjednoczy podzielone wówczas na księstwa dzielnicowe Królestwo Polskie. 8 września 1253 w kościele świętego Franciszka z Asyżu papież Innocenty IV dokonał kanonizacji Stanisława.

2 maja, Wspomnienie św. Atanazego, biskupa i Doktora Kościoła

Atanazy urodził się w 295r. w Aleksandrii. Z pochodzenia był Grekiem. Posiadał wszechstronne wykształcenie.

W młodym wieku podjął życie w odosobnieniu na pustyni egipskiej, gdzie spotkał swego mistrza — św. Antoniego Pustelnika.

W 319r. został wyświęcony na diakona przez biskupa Aleksandrii, św. Aleksandra i pełnił urząd jego sekretarza. Był autorem listu św. Aleksandra do biskupów, w którym poddał szczegółowej analizie i krytyce błędy Ariusza, dlatego został zaproszony na Sobór Nicejski (325). Podczas niego przyczynił się w głównej mierze do potępienia Ariusza przez ojców soboru.

Po śmierci biskupa Aleksandra, w 328r. Atanazy został wybrany na jego następcę. Przez cały okres pełnienia swojej posługi biskupiej walczył z herezją ariańską, która zyskała poparcie u kolejnych cesarzy rzymskich. Z tego powodu był pięciokrotnie skazywany na wygnanie. Po wydaniu piątego dekretu skazującego go na banicję lud stanowczo opowiedział się za swoim biskupem i zmusił cesarza do odwołania wyroku.

Św. Atanazy zmarł cztery lata później, w nocy z 2 na 3 maja 373r. Pozostawił po sobie liczne traktaty. W jednym z nich, „Żywocie św. Antoniego” dał podwaliny pod koncepcje życia zakonnego. W 553r. na Soborze Konstantynopolitańskim II zaliczono go do nauczycieli Kościoła.

14 lutego, Święto św. Cyryla, mnicha i Metodego, biskupa, Patronów Europy

Bracia Cyryl i Metody byli synami Leona, wyższego oficera garnizonu w Tesalonikach.

Starszy z nich, Metody urodził się między 815, a 820r, na chrzcie otrzymał imię Michał. Miał talent prawniczy, dlatego postanowił zostać urzędnikiem – pełnił funkcję zarządcy cesarskiego w jednej ze słowiańskich prowincji. Po pewnym czasie porzucił jednak karierę urzędniczą i wstąpił do klasztoru w Bitynii, gdzie przyjął imię Metody i został przełożonym.

Około 855r. dołączył do niego jego młodszy brat, Cyryl. Urodził się on w 826r., a na chrzcie otrzymał imię Konstanty. Odbył studia w Konstantynopolu, po czym został bibliotekarzem przy kościele Hagia Sophia. Jakiś czas potem prowadził w szkole cesarskiej wykłady z filozofii. Następnie udał się do klasztoru w Bitynii, gdzie przebywał wtedy Metody.

Na rozkaz cesarza Michała III, bracia udali się razem do kraju Chazarów na Krym, aby rozwiązać spory religijne między chrześcijanami, Żydami i Saracenami. Ich misja powiodła się, a oni zostali wysłani, aby głosić naukę Chrystusa Słowianom: najpierw Bułgarom, wśród których pracowali pięć lat, potem na Morawach, gdzie wprowadzili do liturgii język słowiański pisany alfabetem greckim (głagolicę), ponadto Cyryl przetłumaczył Pismo Święte na język staro-cerkiewno-słowiański. Z Panonii (Węgier) bracia udali się do Wenecji, gdzie chcieli uzyskać dla swoich uczniów święcenia kapłańskie.

Zostali tam wrogo przyjęci. Oskarżono ich przed papieżem niemal o herezję, a oni sami zostali wezwani do Rzymu przez Mikołaja I. Wkrótce jednak papież zmarł, a jego następca Hadrian II przyjął ich bardzo serdecznie, kazał wyświęcić ich uczniów na kapłanów, a słowiańskie księgi liturgiczne uroczyście złożyć na ołtarzu w kościele Matki Bożej, zwanym Fatne.

Niedługo potem Cyryl wstąpił do jednego z greckich klasztorów. Zmarł na rękach swego brata 14 lutego 869r. Po jego śmierci Metody został arcybiskupem Moraw i Panonii (Węgier) oraz otrzymał uprawnienia legata, dzięki temu mógł kontynuować rozpoczęte z bratem dzieło, m.in. wprowadzić za aprobatą Rzymu obrządek słowiański.

Z tego powodu był ustawicznie krytykowany przez kler niemiecki, a szczególnie przez arcybiskupa Salzburga, który podczas synodu w Ratyzbonie uwięził go w jednym z bawarskich klasztorów. Metody spędził tam dwa lata (870-872) i został uwolniony dopiero po interwencji papieża Jana VII. Ponieważ nadal był nękany przez niemiecki kler, udał się do Rzymu, gdzie życzliwy mu papież potwierdził wszystkie nadane mu wcześniej przywileje oraz dał mu za sufragana biskupa Wikinga (miał urzędować w Nitrze). Powróciwszy na Morawy zmarł w Welehradzie 6 kwietnia 885r.

Święci Cyryl i Metody są powszechnie uważani za apostołów Słowian. Ich językiem w liturgii nadal posługują się prawosławni i grekokatolicy. W 1980r. papież Jan Paweł II ogłosił ich – obok św. Benedykta – współpatronami Europy.

31 stycznia, wspomnienie świętego Jana Bosco, kapłana

Jan Bosko urodził się 16 sierpnia 1815 r. w Becchi, około 40 km od Turynu. Pochodził z rodziny piemonckich wieśniaków. Kiedy miał 9 lat, w tajemniczym widzeniu sennym Bóg objawił mu jego przyszłą misję.

Po ukończeniu szkół średnich został przyjęty do wyższego seminarium duchownego w Turynie. 5 czerwca 1841r. otrzymał święcenia kapłańskie. Pół roku później (8 grudnia 1841) przypadkowo spotkał 15-letniego młodzieńca, sierotę, który był zupełnie opuszczony materialnie i moralnie. Skłoniło to Jana Bosko do podjęcia pracy wśród samotnej młodzieży: zaczął ją gromadzić, pomagał w znalezieniu pracy i dachu nad głową. Dbał także o ich rozwój moralny – uczył ich prawd wiary, a w niedzielę dawał okazję do wysłuchania Mszy świętej i przyjmowania sakramentów. Zajmował także młodzież rozrywką.

Aby zapewnić im stałą pomoc stworzył szkoły elementarne, zawodowe i internaty oraz założył dwie rodziny zakonne: Pobożne Towarzystwo św. Franciszka Salezego dla młodzieży męskiej – salezjanów (1859) oraz zgromadzenie Córek Maryi Wspomożycielki Wiernych dla dziewcząt (1872). Stosował nową metodę wychowawczą, tzw. „system uprzedzający” (zachowawczy), która nie jest oparta na stosowaniu przymusu, lecz odwołuje się do potencjału dobra i rozumu, jakie wychowanek nosi w swoim wnętrzu.

Cały swój wolny czas poświęcał na pisanie i propagowanie dobrej prasy i książek. Działalność wydawniczą rozpoczął od publikowania żywotów świątobliwych młodzieńców, by swoim wychowankom dać konkretne żywe przykłady i wzory do naśladowania. Rozwinął także szeroką działalność misyjną, posyłając swoich duchowych synów i córki do Ameryki Południowej.

Ma duże zasługi na polu ascezy katolickiej, którą uwspółcześnił i uczynił dostępną dla szerszych warstw wiernych Kościoła. Promował uświęcenie się przez sumienne wypełnianie obowiązków stanu i doskonalenie się przez uświęconą pracę.

Będąc tak aktywny, potrafił jednocześnie znaleźć czas na modlitwę i głębokie życie wewnętrzne. Był obdarzony niezwykłymi przymiotami charyzmatycznymi: uzdrawiał chorych, miał dar bilokacji, rozmnażania orzechów czy kasztanów jadalnych, czytania w sumieniach ludzkich oraz dar przepowiadania przyszłości jednostek, swojego zgromadzenia, dziejów Italii i Kościoła. Mimo to pozostał skromnym i pokornym człowiekiem.

Zmarł 31 stycznia 1888r. Został beatyfikowany 2 czerwca 1929r., a kanonizowany 1 kwietnia 1934r., w Wielkanoc.

28 stycznia, wspomnienie św. Tomasza z Akwinu, kapłana i Doktora Kościoła

Tomasz urodził się na zamku Roccasecca niedaleko Akwinu (Włochy) w 1225 r. W wieku 5 lat został oddany na naukę do opactwa na Monte Cassino. Opuścił je z nieznanych przyczyn i udał się do Neapolu, gdzie studiował na uniwersytecie, tam również zapoznał się z niedawno założonym zakonem dominikanów, do którego wstąpił pomimo sprzeciwu rodziny w wieku około 20 lat.

Odbył studia w Rzymie oraz w Kolonii, gdzie przyjął święcenia kapłańskie, następnie wykładał teologię na paryskiej Sorbonie. Stworzył własną metodę, w której najpierw wysuwał trudności i argumenty przeciw danej prawdzie, a potem je kolejno zbijał i dawał pełny wykład.

Po siedmiu latach powrócił do Włoch, gdzie między innymi prowadził wykłady na dworze papieskim Urbana IV (1261-1265) oraz pełnił funkcję papieskiego kaznodziei (1267-1268). W latach 1269-1272 ponownie przebywał w Paryżu, a następnie wykładał na uniwersytecie w Neapolu (1272-1274). W tym mieście zorganizował teologiczne studium generalne dla zakonu dominikanów.

Zmarł w drodze na sobór w Lyonie w opactwie cystersów w Fossanuova 7 marca 1274r.

Św. Tomasz był kaznodzieją, poetą, wielkim myślicielem, człowiekiem niezwykłej wiedzy i wielkiej świętości. Kilkakrotnie odmawiał propozycji zostania biskupem. Stworzył zwarty system nauki filozoficznej i teologii katolickiej, zwany tomizmem, przez co wywarł głęboki wpływ na ukierunkowanie zachodniej myśli chrześcijańskiej. Szczególną czcią otaczał Chrystusa Zbawiciela, zwłaszcza na krzyżu i w tajemnicy Eucharystii, a Matkę Bożą kochał synowską miłością.

Został kanonizowany 18 lipca 1323r. Święty papież Pius V ogłosił go 11 kwietnia 1567 piątym doktorem Kościoła zachodniego.

27 stycznia, wspomnienie błogosławionego Jerzego Matulewicza, biskupa

Jerzy Matulewicz urodził się 13 kwietnia 1871r. we wsi Lugine koło Mariampola na Litwie. Pochodził z wielodzietnej rodziny litewskiej. Gdy był małym dzieckiem oboje jego rodzice umarli, od tego czasu wychowywał go starszy brat Jan. W trakcie nauki w gimnazjum Jerzy zachorował na gruźlicę kości, na którą chorował do śmierci.

W 1891r. mając 20 lat wstąpił do seminarium duchownego w Kielcach. Wtedy także zmienił swoje nazwisko z Matulaitis na Matulewicz. Gdy władze carskie zamknęły seminarium, kontynuował naukę w Warszawie, a następnie w Petersburgu, gdzie 31 grudnia 1898r. przyjął święcenia kapłańskie. Uzyskał doktorat z teologii na uniwersytecie we Fryburgu Szwajcarskim, po czym podjął zajęcia jako profesor seminarium, a w 1907r. objął katedrę socjologii w Akademii Duchownej w Petersburgu.

Odnowił i zreformował zakon marianów, który władze carskie skazały na wymarcie. W 1909r. złożył śluby zakonne, rok później ułożył nowe konstytucje dla tego zgromadzenia, a od 1911r. do swojej śmierci pełnił funkcję generał zakonu. Po zakończeniu I wojny światowej powołał Zgromadzenie Sióstr Ubogich Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny oraz Zgromadzenie Sióstr Służebnic Jezusa w Eucharystii (Sióstr Eucharystek), które posługują m.in. w naszej parafii. Wspierał także zgromadzenia założone przez błogosławionego ojca Honorata Koźmińskiego.

W latach 1918–1925 był biskupem wileńskim, a następnie został mianowany wizytatorem apostolskim na Litwie. Udało mu się zorganizować życie katolickie w tym kraju i naprawić stosunki ze Stolicą Apostolską. Zmarł nagle po nieudanej operacji 27 stycznia 1927r. w trakcie prac nad zatwierdzeniem konkordatu.

Został beatyfikowany w 1987r. przez Jana Pawła II podczas uroczystości z okazji 600-lecia Chrztu Litwy. Jest jednym z patronów tego kraju.

24 stycznia, Wspomnienie św. Franciszka Salezego, biskupa i Doktora Kościoła

Franciszek Salezy urodził się 21 sierpnia 1567r. w Alpach Wysokich pod Thorens. Pochodził z zamożnej rodziny, był najstarszy z licznego rodzeństwa. W domu otrzymał głęboko katolickie wychowanie. W Paryżu studiował klasykę, teologię i zagadnienia biblijne, nauczył się także języka hebrajskiego i greckiego. Następnie na uniwersytecie w Padwie odbył studia prawnicze, które uwieńczył doktoratem.

W 1591r. odbył pielgrzymkę do Loretto, gdzie złożył ślub dozgonnej czystości. Po powrocie do domu odrzucił propozycję ojca, który chciał, aby rozpoczął karierę urzędniczą oraz ożenił się. Zamiast tego udał się do swojego biskupa i poprosił o udzielenie mu święceń kapłańskich, które otrzymał w 1593r.

W 1594r. za zgodą biskupa udał się w charakterze misjonarza do okręgu Chablais, aby umocnić w wierze katolików i spróbować odzyskać dla Chrystusa tych, którzy przeszli na kalwinizm. Odwiedzał wioski i zagrody wieśniaków. Miał dar nawiązywania kontaktu z ludźmi prostymi i umiał ich przekonywać. Na murach i parkanach rozlepiał zwięzłe wyjaśnienia prawd wiary w formie ulotek. W kontaktach między ludźmi wyznawał zasadę, że „Więcej much się złapie na kroplę miodu niż na całą beczkę octu”. W ten sposób miał odzyskać dla Kościoła kilkadziesiąt tysięcy kalwinów.

W 1599r. został mianowany biskupem pomocniczym, a w 1602r. biskupem Genewy. Swoją posługę rozpoczął od wizytacji 450 parafii swojej diecezji: niestrudzenie przemawiał, spowiadał, udzielał sakramentów świętych, rozmawiał z księżmi i nawiązywał bezpośrednie kontakty z wiernymi. Wizytował także klasztory, zreformował kapitułę katedralną, popierał Bractwo Nauki Chrześcijańskiej. Swój wolny czas poświęcał nauczaniu.

Stworzył nowy ideał pobożności – wydobył z ukrycia życie duchowe, wewnętrzne, praktykowane w klasztorach, aby „wskazywało drogę tym, którzy żyją wśród świata”. We współpracy ze św. Joanną Franciszką de Chantal założył nową rodzinę zakonną sióstr Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny (wizytek), a w Paryżu spotkał się ze św. Wincentym a Paulo.

Zmarł nagle 28 grudnia 1622r. w Lyonie. Został beatyfikowany w 1661r., a kanonizowany w 1665r. Papież Pius IX ogłosił go doktorem Kościoła (1877), a Pius XI patronem dziennikarzy i prasy katolickiej (1923).

19 stycznia, Wspomnienie św. Józefa Sebastiana Pelczara, biskupa

Józef Sebastian Pelczar urodził się 17 stycznia 1842r. w Korczynie koło Krosna. Wzrastał w głęboko religijnej atmosferze.

W 1860r. wstąpił do seminarium duchownego w Przemyślu, a 17 lipca 1864r. przyjął święcenia kapłańskie. Następnie został skierowany na studia w Kolegium Polskim w Rzymie (1865r.), na których uzyskał doktoraty z teologii i prawa kanonicznego. Po powrocie do kraju w październiku 1869r. został wykładowcą teologii pastoralnej i prawa kościelnego w seminarium przemyskim, a w latach 1877-1899 był profesorem i rektorem Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Był znakomitym kaznodzieją, prowadził działalność kościelno-społeczną, odznaczał się gorliwością i szczególnym nabożeństwem do Najświętszego Sakramentu, do Serca Bożego i Najświętszej Maryi Panny. Podczas pobytu w Krakowie wstąpił do III Zakonu św. Franciszka. W trosce o najbardziej potrzebujących oraz o rozszerzenie Królestwa Serca Bożego w świecie w 1894r. założył w Krakowie Zgromadzenie Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego (sercanek).

Natchnienie i moc do pracy apostolskiej czerpał z modlitwy. W sposób szczególny troszczył się o podniesienie poziomu wiedzy duchowieństwa i wiernych, a także o ubogich i chorych. Popierał bractwa i sodalicję mariańską. Przeprowadził reformę nauczania religii w szkołach podstawowych. W 1899r. został biskupem pomocniczym, a 17 grudnia 1900r. ordynariuszem diecezji przemyskiej. W 1902r. urządził bibliotekę i muzeum diecezjalne, założył Małe Seminarium i odnowił katedrę przemyską.

Zmarł w Przemyślu 28 marca 1924r. w opinii świętości. Został beatyfikowany 2 czerwca 1991r., a kanonizowany 18 maja 2003r.

2 stycznia, wspomnienie św. Bazylego Wielkiego i św. Grzegorza z Nazjanzu, biskupów i doktorów Kościoła

Święci Bazyli Wielki i Grzegorz z Nazjanzu żyli w IV wieku Urodzili się na obszarze dzisiejszej Turcji – Bazyli w Cezarei Kapadockiej (obecnie Kayseri) w 329 r., a Grzegorz w 329 lub 330 r. w Arianzie, w pobliżu Nazjanzu w Kapadocji. Obaj pochodzili z bardzo religijnych rodzin – cała rodzina Bazylego (babka, rodzice, dwaj bracia oraz siostra) a także babka, brat i siostra Grzegorza zostali uznani za świętych. Ponadto ojciec Grzegorza był biskupem Nazjanzu. Święci spotkali się w Atenach, gdzie razem studiowali (352-358). Od tej pory zaczęła się ich wieloletnia przyjaźń.

Św. Bazyli w latach 357-359 odbył wielką podróż po ośrodkach życia pustelniczego i mniszego na Wschodzie. Odwiedził Egipt, Palestynę, Syrię i Mezopotamię. Po powrocie rozdał swoją majętność ubogim i założył pustelnię w Neocezarei (obecnie Niksar w Turcji). Postanowił poświęcić się życiu zakonnemu. W 364r. przyjął święcenia kapłańskie, a w 370r. został wybrany na arcybiskupa Cezarei Kapadockiej. Pełniąc tę posługę wytrwale bronił wiernych przed herezją ariańską oraz prowadził szeroką działalność dobroczynną, budując na przedmieściach Cezarei kompleks budynków na potrzeby biednych i podróżujących (tzw. Bazyliada).

W swoim dziele „Asceticon” przedstawił zasady, które stały się podstawą dla życia zakonnego na Wschodzie, a dzięki wpływowi jaki wywarł na św. Benedykta z Nursji, także na Zachodzie chrześcijaństwa. Jego ideałem była braterska wspólnota, która poświęca się ascezie, medytacji oraz służy Kościołowi poprzez naukę wiary, działalność duszpasterską i charytatywną. Jest także twórcą liturgii wschodniej (tzw. bizantyńskiej). Zmarł 1 stycznia 379r.

Św. Grzegorz przyjął święcenia kapłańskie ok. 361 r. Odtąd pomagał ojcu w duszpasterstwie i zarządzaniu diecezją. Pragnął żyć jak pustelnik, dlatego na krótko przyłączył się do św. Grzegorza. Opuścił go, gdyż posłuszny woli ojca powrócił do pracy w diecezji. Za namową św. Bazylego przyjął biskupstwo w Sasinie, a po wkroczeniu cesarza Teodozego I Wielkiego do Konstantynopola został powołany na biskupa tego miasta i stał się pierwszym patriarchą Konstantynopola. Wkrótce jednak zrzekł się tej godności i udał się do Karbala Arianzos, gdzie oddał się wyłącznie kontemplacji i pracy pisarskiej (382).

Był wielkim teologiem, humanistą i poetą. Pozostawił po sobie bogatą spuściznę literacką, m.in. 45 kazań oraz 507 utworów poetyckich, w których opisuje tajemnice wiary, swoje osobiste przeżycia, uniesienia mistyczne i wydarzenia współczesne. Zmarł w rodzinnym Arianzie w roku 389 lub 390.

Św. Bazyli i św. Grzegorz razem z Grzegorzem z Nyssy ustalili treść dogmatu o Trójcy Świętej: jedna natura, trzy hipostazy — jeden Bóg w trzech Osobach.

14 grudnia, wspomnienie św. Jana od Krzyża, prezbitera i doktora Kościoła

obraz
Święty Jan od Krzyża

Jan de Yepes urodził się w 1542 r. w Hiszpanii. Był najmłodszym z trójki dzieci. Rodzina była bardzo uboga, dlatego niedługo po śmierci ojca matka oddała Jana do przytułku.

Wpierw pracował w szpitalu, następnie próbował różnych zajęć: tkactwa, krawiectwa, snycerstwa, malarstwa, pracował jako zakrystian oraz pielęgniarz. Uzbierane pieniądze przeznaczał na naukę w kolegium jezuickim w Medinie (1559-1563). W 1563 r. wstąpił do karmelitów i obrał imię Jan od świętego Macieja.

Gdy składał śluby zakonne, w klasztorze panowało wielkie rozluźnienie. Pod wpływem spotkania ze św. Teresą z Avila postanowił powrócić do surowego życia zakonnego. W 1568 r. Jan wraz z dwoma kolegami złożył ślub zachowania pierwotnej reguły i przyjął imię Jan od Krzyża. Niedługo potem został wybrany mistrzem nowicjatu, a następnie rektorem pierwszego klasztoru karmelitów, który przyjął reformę.

Jego postępowanie zwróciło uwagę przełożonych, którzy obawiali się, że doprowadzi ono do rozkładu zakonu. Ponieważ nie reagował on na napomnienia i nakazy został aresztowany i wywieziony do więzienia klasztornego w Toledo. W czasie dziewięciomiesięcznego pobytu doświadczał tam pozornego opuszczenia przez Boga (pociechy mistyczne).

W 1578 r. uciekł z więzienia i powrócił do swojego klasztoru. W dalszym ciągu pracował na rzecz reformy karmelitów, co zaczęło przynosić owoce. Ofiary jakie ponosił stały się świadectwem dla wielu, którzy przekonali się do reformy. Mnożyły się nowe fundacje, powstawały nowe prowincje.

W związku z tym papież Sykstus V zezwolił na wybór osobnego wikariusza generalnego dla prowincji zreformowanych. Generał zakonu miał pozostać w dalszym ciągu wspólny, ponieważ papież miał nadzieję, że cały zakon przyjmie reformę. Niestety stronnictwo złagodzonej reguły ponownie zdobyło przewagę, a św. Jan został usunięty ze wszystkich urzędów. Zmarł w zupełnym osamotnieniu 14 grudnia 1591 r. w klasztorze w Ubedzie.

Św. Jan od Krzyża jest najbardziej znany ze swoich pism: Noc ciemna, Pieśń duchowa, Droga na Górę Karmel i Żywy Płomień.

Został beatyfikowany w 1591 r., a kanonizowany w 1726. W 1926 r. papież ogłosił go doktorem Kościoła.

7 grudnia, wspomnienie św. Ambrożego, biskupa i doktora Kościoła

witraż
Święty Ambroży na witrażu

Św. Ambroży urodził się ok. 340 r. w Trewirze (Niemcy) jako trzecie dziecko namiestnika cesarskiego, prefekta Galii. Jego starszymi braćmi byli św. Marcelin i św. Uraniusz Satyr. Wróżono Ambrożemu, że będzie wielkim mówcą, gdyż jak głosi podanie przy jego narodzeniu rój pszczół osiadł na jego ustach.

Gdy miał zaledwie rok, osierocił go ojciec. Następnie razem z matką i rodzeństwem przeniósł się do Rzymu. Kształcił się w dziedzinie gramatyki, wymowy i prawa, po czym założył własną szkołę. W 370 r., dzięki protekcji przyjaciela ojca, cesarz mianował go namiestnikiem prowincji Ligurii-Emilii ze stolicą w Mediolanie.

W 373 r. ku swojemu zaskoczeniu został wybrany biskupem Mediolanu. Pierwotnie nie chciał przyjąć tej posługi, jednak gdy w widzeniu ujrzał siebie na koniu u bram miasta uznał to za wolę Bożą i zgodził się. 7 grudnia 373 r. został konsekrowany na biskupa, po czym rozdał cały swój majątek ubogim. Za swój podstawowy pasterski obowiązek uważał nauczanie ludu, dlatego przy każdej okazji starał się głosić Słowo Boże oraz w każdy Wielki Post osobiście przygotowywał katechumenów na przyjęcie w Wielką Sobotę chrztu.

Ponadto przykładał duże znaczenie do liturgii oraz założył rodzaj seminarium-klasztoru w celu odpowiedniego przygotowania księży pracujących w diecezji.

Otwarcie występował przeciwko arianom, którzy odrzucali dogmat o Trójcy Świętej. Cieszył się dużym autorytetem zarówno wśród wiernych, jak i cesarzy, o czym świadczy m.in. nadane mu określenie „kolumna Kościoła”. Pod wpływem jego kazań nawrócił się św. Augustyn.

Zmarł 4 kwietnia 397 r. mając ok. 57 lat. Z powodu bogatej spuścizny literackiej, obok św. Augustyna, św. Hieronima i św. Grzegorza I Wielkiego, został zaliczony do grona czterech wielkich doktorów Kościoła zachodniego.

6 grudnia, wspomnienie św. Mikołaja, biskupa

Ikona
Święty Mikołaj

Św. Mikołaj urodził się ok. 270 r. w Patras w Grecji.

Był jedynym dzieckiem, wyproszonym od Boga na modlitwie. Po śmierci rodziców odziedziczył znaczny majątek, którym chętnie dzielił się z potrzebującymi.

Przez długie lata pełnił posługę biskupa miasta Miry (obecnie Demre w południowej Turcji). W tym czasie był nie tylko gorliwym duszpasterzem, ale także troszczył się o potrzeby materialne swoich wiernych.

Na początku IV w. został uwięziony podczas prześladowania jakie wybuchło za cesarzy Dioklecjana i Maksymiana. Uwolniono go w 313 r. po wydaniu edyktu mediolańskiego. W 325 r. uczestniczył w pierwszym soborze powszechnym w Nicei.

Zmarł 6 grudnia między rokiem 345 a 352.

Św. Mikołaj od młodości wyróżniał się wrażliwością na niedolę bliźnich, co potwierdzał swoimi licznymi czynami, m.in. miał ułatwić zamążpójście trzem córkom zubożałego szlachcica, podrzucając im skrycie pieniądze; osobiście udał się do cesarza Konstantyna I Wielkiego, aby prosić o ułaskawienie dla kilku swoich wiernych; w czasie zarazy usługiwał zarażonym; miał także wskrzesić trzech ludzi, zamordowanych w złości przez hotelarza za to, że nie mogli mu zapłacić należności.

Czyny miłosierdzia względem bliźnich zaskarbiły mu miłość wiernych i wielką popularność. Świadczy o tym do dzisiaj istniejący zwyczaj przebierania się ludzi za św. Mikołaja i rozdawania dzieciom prezentów, a także wielka liczba kościołów, których jest patronem.

W Polsce jest drugim co do popularności świętym, tuż po św. Janie Chrzcicielu, a przed św. Piotrem i Pawłem.

3 grudnia, wspomnienie św. Franciszka Ksawerego, prezbitera

rysunek
Św. Franciszek Ksawery w Indiach

Św. Franciszek Ksawery urodził się 7 kwietnia 1506 r. na zamku Xavier w kraju Basków (Hiszpania). Jego ojciec był doktorem uniwersytetu w Bolonii i prezydentem Rady Królewskiej Navarry.

Po ukończeniu studiów teologicznych w Paryżu Franciszek przez jakiś czas wykładał w College Domans-Beauvais, gdzie spotkał się i zaprzyjaźnił z bł. Piotrem Favre oraz św. Ignacym Loyolą. Razem postanowili założyć nową rodzinę zakonną, oddaną bez reszty w służbie Kościoła. 15 sierpnia 1534 r. na Montmartre w kaplicy Męczenników wszyscy trzej razem z czterema innymi towarzyszami złożyli śluby zakonne, poprzedzone ćwiczeniami duchowymi wykonanymi pod kierunkiem św. Ignacego. Dwa lata potem próbowali drogą morską dotrzeć do Ziemi Świętej. Ponieważ okazało się to niemożliwe, udali się do Rzymu, gdzie 24 czerwca 1537 r. św. Franciszek Ksawery otrzymał święcenia kapłańskie.

27 września 1540 r. papież Paweł III oficjalnie zatwierdził utworzenie Towarzystwa Jezusowego, tzw. Jezuitów. Kilka miesięcy wcześniej, 15 marca 1540 r. św. Franciszek Ksawery opuścił Rzym i razem z grupą towarzyszy udał się do Lizbony, aby na prośbę Jana III, króla Portugalii wyjechać na misje do Indii. 6 maja 1542 r. po 13 miesiącach podróży przybył do Goa, ówczesnej politycznej i religijnej stolicy portugalskiej kolonii w Indiach, gdzie głosił kazania, katechizował dzieci i dorosłych, spowiadał, odwiedzał ubogich. W latach 1543-1545 pracował wśród nawróconych tubylców-rybaków, żyjących na tzw. „Wybrzeżu Rybackim”. Ponadto założył dwa kolegia jezuickie w Indiach: w Kochin i w Bassein.

W kwietniu 1549 r. wyruszył z misją ewangelizacyjną do Japonii. Pomimo początkowych trudności pozyskał dla wiary około 1000 Japończyków, których powierzył opiece dwóch kapłanów. W 1551 r. powrócił do Indii, gdzie uporządkował sprawy diecezji i parafii, utworzył nową prowincję zakonną oraz założył nowicjat zakonu i dom studiów.

Następnie zapragnął wyjechać do Chin, aby tam głosić Słowo Boże. Realizacja tej misji wiązała się z bardzo dużymi trudności, gdyż Chińczycy byli wówczas wrogo nastawieni do Europejczyków, a za przekroczenie granic Chin groziły ciężkie kary (w tym kara śmierci). Mimo to udało mu się dotrzeć do wyspy Sancian, leżącej w pobliżu Chin. Tam, utrudzony podróżą i osłabiony klimatem, rozchorował się i zmarł w nocy z 2 na 3 grudnia 1552 r.

Został beatyfikowany w 1619 r., a kanonizowany w 1622 r. (m.in. wraz ze św. Ignacym Loyolą). W 1910 r. papież ogłosił św. Franciszka Ksawerego patronem Dzieła Rozkrzewiania Wiary, a w 1927 r. wraz ze św. Teresą od Dzieciątka Jezus został głównym patronem misji katolickich.

24 listopada, Wspomnienie św. Męczenników Andrzeja Dung-Lac, kapłana, i Towarzyszy

Rozwój chrześcijaństwa w Wietnamie

Początki ewangelizacji Wietnamu sięgają pierwszych lat XVI wieku. Już w 1533r. władca Wietnamu Le Trang Ton wydał dekret zakazujący głoszenia wiary chrześcijańskiej. Mimo to od 1550r. w środkowym Wietnamie pracowali misjonarze z zakonu dominikanów, a od 1583r. w północnej części kraju grupa franciszkanów z Filipin. Praca ewangelizacyjna wzmogła się dzięki obecności jezuitów, którzy przybyli do Wietnamu w 1615r. Piętnaście lat później (1630r.) wybuchły pierwsze prześladowania chrześcijan, a nowa religia została zakazana.

Dzięki poświęceniu misjonarzy we Francji powstało Towarzystwo Misji Zagranicznych, które rozwijało działalność ewangelizacyjną w Wietnamie. W 1658r. papież Innocenty X mianował o. Lamberta de La Mottee wikariuszem apostolskim dla tego kraju. Bp de La Mottee w 1665r. założył w stolicy Tajlandii seminarium, w którym kształcili się pierwsi w historii wietnamscy księża: ks. Josephus Trang (1668), ks. Joannes Hue (1668) i ks. Lucas Be (1669).

Dzięki miejscowym kapłanom, świeckim katechetom i siostrom zakonnym praca misyjna obejmowała coraz to nowe tereny kraju. Stopniowo powstawały zręby struktur kościelnych. W początkach XIX w. Kościół katolicki miał 320 tysięcy wiernych, 119 wietnamskich księży i trzech biskupów. Dalszy jego rozwój na długi czas zahamowały prześladowania, które miały miejsce w latach 1798-1801 i 1820-1885. Chrześcijaństwo zostało wtedy oficjalnie zakazane, a wyznawcom Chrystusa groziły aresztowania, więzienie, tortury, banicja, konfiskata majątku i inne represje. Tysiące katolików ginęło w masowych egzekucjach. Szacuje się, że w tym czasie śmierć męczeńską poniosło ponad 100 tys. osób.

Sytuacja zmieniła się dopiero w 1886r., gdy do Wietnamu wkroczyli Francuzi, którzy wprowadzili m.in. wolność religijną. W 1838r. papież Grzegorz XVI udzielił specjalnych odpustów dla tych wiernych, którzy modlili się za prześladowanych wietnamskich współwyznawców. Natomiast w 2 lata później zwołał Kolegium Kardynalskie, na którym zarządził rozpoczęcie gromadzenia danych o męczennikach, aby w przyszłości móc wynieść ich na ołtarze.

Papieże Leon XIII, Pius X i Pius XII spośród tej rzeszy świadków wiary beatyfikowali razem 117 osób, w tym 8 biskupów, 50 księży, 16 katechetów, 1 kleryka, 41 katolików świeckich i jedną katoliczkę. 98 męczenników z tej grupy to rdzenni Wietnamczycy. W 1988r. Jan Paweł II zaliczył wszystkich w poczet świętych, wyznaczając ich wspomnienie na 24 listopada.

Andrzej Dung-Lac

Reprezentuje wietnamskich męczenników, urodził się jako Dung An Tran około 1795r. w biednej, pogańskiej rodzinie na północy Wietnamu.

W wieku 12 lat wraz z rodzicami, którzy poszukiwali pracy, przeniósł się do Hanoi. Tam spotkał katechetę, który zapewnił mu jedzenie i schronienie. Przez trzy lata uczył się od niego chrześcijańskiej wiary, po czym przyjął chrzest i imię Andrzej. Następnie nauczył się chińskiego, łaciny i sam został katechetą.

15 marca 1823 przyjął święcenia kapłańskie. Jako kapłan w parafii Ke-Dam nieustannie głosił słowo Boże. Często pościł, wiele czasu poświęcał na modlitwę. Dzięki jego przykładowi wielu tamtejszych mieszkańców przyjęło chrzest. W 1835r. został po raz pierwszy aresztowany, jednak dzięki pieniądzom zebranym przez jego parafian został uwolniony. Żeby uniknąć prześladowań, zmienił swoje imię na Andrzej Lac i przeniósł się do innej prefektury, by tam kontynuować pracę misyjną.

10 listopada 1839 aresztowano go razem z innym kapłanem, Piotrem Thi, którego odwiedził, by się u niego wyspowiadać. Obaj zostali zwolnieni z aresztu po wpłaceniu odpowiedniej kwoty, jednak po zaledwie kilkunastu dniach aresztowano ich po raz kolejny. Trafili do Hanoi, gdzie przeszli niezwykłe tortury. Obaj zostali ścięci mieczem 21 grudnia 1839.

Andrzej Dung-Lac został beatyfikowany w pierwszej grupie męczenników wietnamskich w 1900r.

20 listopada, wspomnienie św. Rafała Kalinowskiego, prezbitera

Zdjęcie
Święty Rafał Kalinowski

Święty Rafał Kalinowski urodził się 1 września 1835r. w Wilnie w rodzinie szlacheckiej herbu Kalinowa. Na chrzcie otrzymał imię Józef.

W latach 1853-57 studiował w Akademii Inżynierii Wojskowej w Petersburgu i wstąpił do rosyjskiego wojska. Po zakończeniu nauki otrzymał awans na porucznika i tytuł inżyniera. Zajmował się robotami inżynierskimi w Rosji i Zaborze Rosyjskim. W tym czasie zaczęły się jego rozterki duchowe oraz kłopoty ze zdrowiem.

Wyczuwając nadchodzące powstanie podał się do dymisji w wojsku rosyjskim, chcąc służyć swoją wiedzą Polakom. Niedługo po tym został członkiem Rządu Narodowego i zajął stanowisko ministra wojny na terenie Wilna.

24 marca 1864 r. został aresztowany i skazany na karę śmierci, dzięki interwencji rodziny kara ta została zamieniona na 10 lat robót na Syberii. W czasie swojego pobytu tam ze zdumiewającą cierpliwością i pokojem niósł współwięźniom pociechę i nadzieję. Modlił się z nimi oraz katechizował dzieci i młodzież.

W 1874 r. po zwolnieniu z zesłania przyjął zadanie wychowania Augusta Czartoryskiego (Sługi Bożego) w Paryżu. Trzy lata później wstąpił do Zakonu Karmelitów Bosych w Grazu w Austrii i przyjął imię zakonne Rafał od św. Józefa. Po studiach teologicznych na Węgrzech złożył śluby zakonne i otrzymał święcenia kapłańskie 15 stycznia 1882 r. w Czernej koło Krakowa. Niedługo później został wybrany na przeora klasztoru w Czernej.

Posiadał niezwykły dar godzenia ludzi z Bogiem w czasie spowiedzi oraz usuwania lęku i niepewności z ich serc. Był człowiekiem zawsze złączonym z Bogiem i pełnym modlitwy. Wiele osób już za jego życia uważało go za świętego.

Zmarł 15 listopada 1907 r. w klasztorze w Wadowicach (który założył i którego był przeorem). Został beatyfikowany 22 czerwca 1983 r., a kanonizowany 17 listopada 1991 r.

12 listopada, wspomnienie św. Jozafata Kuncewicza, biskupa i męczennika

Ikona, przedstawiająca św. Jozafata
Ikona świętego.

Święty Jozafat Kuncewicz urodził się w 

Uczęszczał do szkoły katedralnej w rodzinnym mieście, a następnie rodzice wysłali go do Wilna, aby nauczył się zawodu kupca. Tam zetknął się z unitami — katolikami obrządku wschodniego, którzy sprawują kult w rycie bizantyńskim, jednak w pełni w zgodzie z nauką Kościoła łacińskiego i podlegają papieżowi. Od czasu unii brzeskiej (1596), zawartej tuż przed przybyciem św. Jozafata do Wilna, byli oni bardzo atakowani przez prawosławie, które używało przeciwko nim różnych metod (także siły zbrojnej), ponieważ uznało ich za odstępców od wiary i zdrajców. W tym czasie św. Jozafat zaprzyjaźnił się z grekokatolikami i zetknął z jezuitami.

W 1604 wstąpił do bazylianów (jedyny w Polsce męski zakon obrządku greckokatolickiego), a w 1609 r. otrzymał święcenia kapłańskie. Cztery lata później (1613) powierzono mu funkcję przełożonego klasztoru i kościoła bazylianów w Wilnie, a w latach 1614-1615 towarzyszył metropolicie halicko-kijowskiemu w podróży wizytacyjnej do Kijowa. W 1617 r. został mianowany arcybiskupem Połocka.

Jako arcybiskup żył bardzo skromnie, troszczył się o podwładnych i walczył o przywileje dla duchowieństwa unickiego. Szczególną opieką otoczył chorych i ubogich. Niezmordowanie głosił słowo Boże, był zwolennikiem wczesnej i częstej Komunii świętej. Dla duchowieństwa ogłosił konstytucję, a dla mniej wykształconych kapłanów ułożył katechizm jako podstawę do nauczania. Wprowadził obowiązek odprawiania codziennie Świętej Liturgii.

Jego aktywność tak bardzo budziła niezadowolenie przeciwników unii z Kościołem rzymskim, że w końcu uknuto spisek na jego życie. Rankiem , zaraz po odprawieniu Mszy Świętej, został napadnięty i zabity, a jego ciało utopiono w Dźwinie. Św. Jozafat został beatyfikowany w 1643, a kanonizowany w 1867 r.

4 listopada, wspomnienie św. Karola Boromeusza, biskupa

Witraż ze św. Karolem Boromeuszem w stroju kardynalskim.
Witraż przedstawiający świętego.

Święty Karol Boromeusz (właściwie Carlo Borromeo) urodził się jako trzecie z sześciorga dzieci Gilberta Borromeo i Małgorzaty Medici. Jego rodzina była jednym z ważniejszych rodów arystokratycznych Lombardii, a matka była siostrą papieża Piusa IV (1559–1565).

W wieku 7 lat został przeznaczony do stanu duchownego, a 5 lat później mianowany opatem. Od 1552 do 1559 studiował na uniwersytecie w Pawii prawo kanoniczne i cywilne, uzyskując tytuł doktora obojga praw. W 1559 jego wuj został wybrany papieżem i wezwał go razem z bratem Fryderykiem do Rzymu. W 1560 Karol Boromeusz otrzymał godność kardynała i został mianowany administratorem archidiecezji mediolańskiej z obowiązkiem pozostawania w Rzymie. Pełnił także wiele innych funkcji, m.in. kardynała-protektora Portugalii, Niderlandów (obecnie Belgia i Holandia) i katolików szwajcarskich, archiprezbitera bazyliki Matki Boskiej Większej w Rzymie (Santa Maria Maggiore) oraz opiekuna wielu zakonów. Wkrótce w Kurii Rzymskiej stał się drugą osobą po papieżu; nazywano go „okiem papieża”.

Z pełnionych urzędów otrzymywał bardzo duże dochody, które przeznaczał na cele dobroczynne i kościelne. W 1561 ufundował kolegium w Padwie dedykowane św. Justynie z Padwy, znane dziś jako Almo Collegio Borromeo. Miał wielki wkład w prace ostatniej fazy Soboru Trydenckiego (1545–1563), którego celem było wprowadzenie reform w Kościele Katolickim. Był także inicjatorem utworzenia złożonej z kardynałów Kongregacji Soboru, mającej na celu dopilnowanie, by uchwały soboru były wszędzie zastosowane (był jej członkiem od momentu jej powołania do końca swojego życia).

W 1563 otrzymał święcenia kapłańskie oraz sakrę biskupią, a w 1565 został mianowany arcybiskupem Mediolanu, gdzie przeniósł się po śmierci Piusa IV. Bezpośrednie rządy rozpoczął od przeprowadzenia dokładnej wizytacji kanonicznej w archidiecezji, która mocno podupadła z powodu trwającej 80 lat nieobecności biskupa.

Wierzył, że źródłem nadużyć jest niewiedza. Dlatego jeszcze jako administrator, w 1564 otworzył wyższe seminarium duchowne w Mediolanie (jedno z pierwszych na świecie), a w kilku innych miastach seminaria niższe, aby w ten sposób lepiej przygotowywać przyszłych księży. Dla ludzi świeckich zakładał bractwa, spośród których szczególnie popierał Bractwo Nauki Chrześcijańskiej, mające za cel katechizację dzieci (było ono zaczątkiem nowożytnych katechez). W Mediolanie założył szkołę wyższą filozofii i teologii, prowadzoną przez jezuitów oraz szkołę i kolegium dla młodzieży szlacheckiej. Ponadto utworzył przy uniwersytecie w Pawii osobne kolegium dla ubogiej młodzieży, aby umożliwić jej podjęcie studiów wyższych. Popierał także zakony i szedł im z wydatną pomocą. W celu przeprowadzenia koniecznych reform i uchwał Soboru Trydenckiego zwołał aż 13 synodów diecezjalnych i 5 prowincjonalnych.

Pamiętał także o ubogich i chorych. Był fundatorem przytułków dla bezdomnych, dla upadłych dziewcząt i kobiet oraz kilku sierocińców. Kiedy za jego posługi wybuchały w Mediolanie zarazy, nakazywał otworzyć wszystkie spichlerze i rozdać żywność ubogim. Kierował także specjalne zachęty do duchowieństwa, aby szczególną troską otoczyło zarażonych oraz ich rodziny. Podczas zarazy w 1576 niósł pomoc chorym, karmiąc nawet 60-70 tysięcy osób dziennie i wspierając umierających. W czasie epidemii ospy, która pochłonęła ponad 18 tysięcy ofiar, zarządził procesję pokutną, którą prowadził idąc ulicami Mediolanu boso.

Zmarł Został beatyfikowany w 1602, a kanonizowany w 1610.

22 października, wspomnienie świętego Jana Pawła II, papieża

JohannesPaul2-portrait
Zdjęcie papieża z 1993 roku.

Bracia i Siostry, nie bójcie się przygarnąć Chrystusa i przyjąć Jego władzę, pomóżcie Papieżowi i wszystkim tym, którzy pragną służyć Chrystusowi, służyć człowiekowi i całej ludzkości” — te słowa skierował do nas kardynał Karol Wojtyła, czyli papież Jan Paweł II podczas Mszy św. inaugurującej jego pontyfikat (22 października 1978).

Urodził się 18 maja 1920 w Wadowicach jako drugi syn Emilii i Karola Wojtyłów. Gdy miał niespełna 9 lat osierociła go matka. W 1932 zmarł jego brat Edmund, a w 1941 ojciec, odtąd Karol pozostał bez najbliższej rodziny.

W 1942r. wstąpił do tajnego Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Krakowie i rozpoczął w konspiracji studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. 1 listopada 1946 przyjął z rąk kardynała Adama Stefan Sapiehy święcenia kapłańskie. Dwa tygodnie później wyjechał do Rzymu, kontynuować studia na obecnym Papieskim Uniwersytecie św. Tomasza z Akwinu.

W 1958 został mianowany biskupem pomocniczym Krakowa, a następnie arcybiskupem metropolitą krakowskim (1963). Na hasło przewodnie swej posługi wybrał słowa „Totus tuus” (łac. „Cały Twój”), które kierował do Matki Bożej. Aktywnie uczestniczył w obradach Soboru Watykańskiego II (1962-1965). W 1967 papież Paweł VI minował go kardynałem.

16 października 1978, po nagłej śmierci Jana Pawła I, Karol Wojtyła został wybrany papieżem i przyjął imię Jan Paweł II. Podczas swojego pontyfikatu zniwelował większość barier jakie oddzielały papieża od wiernych, stając się w ten sposób papieżem bliskim wszystkim ludziom, papieżem-apostołem. Odbył 102 pielgrzymki zagranicznych i odwiedził 135 krajów. Odbył także 142 podróże na terenie Włoch oraz wizytował 301 z 334 rzymskich parafii. Ogłosił 1338 błogosławionych oraz 482 świętych, m.in. bł. Jana XXIII, bł. Piusa IX, bł. Franciszka i bł. Hiacyntę — świadków objawień w Fatimie, św. Faustynę Kowalską, św. Ojca Pio oraz bł. Matkę Teresę z Kalkuty, pokazując w ten sposób nie tylko, że świętość jest dostępna dla każdego z nas, ale przede wszystkim, że jest ona każdemu z nas zadana.

Zapoczątkował tradycję Światowych Dni Młodzieży, którą kontynuują jego następcy. Jego pontyfikat był niezwykły i pozostawił po sobie ogromne dziedzictwo. Był także naznaczony cierpieniem, którego papież nigdy nie ukrywał. Choroby Jana Pawła II zaczęły się od zamachu na jego życie 13 maja 1981, który spowodował liczne komplikacje zdrowotne. Od początku lat 90 cierpiał na chorobę Parkinsona, mimo to pełnił swoją posługę aż do śmierci.

Zmarł 2 kwietnia 2005, w pierwszą sobotę miesiąca i wigilię Święta Miłosierdzia Bożego. Jedne z ostatnich słów papieża, jakie przekazano, brzmiały: „Szukałem was, a teraz wy przyszliście do mnie i za to wam dziękuję”. O 21.37 odszedł do domu Ojca.

W związku z powszechnym przekonaniem o jego świętości, czemu wierni dali znak już w dniu jego pogrzebu wznosząc okrzyki „Santo subito”, jeszcze w 2005 rozpoczął się jego proces beatyfikacyjny. 1 maja 2011 beatyfikował go papież Benedykt XVI. Święty Jan Paweł II został kanonizowany 27 kwietnia 2014.

21 października, wspomnienie bł. Jakuba Strzemię, biskupa

Błogosławiony Jakub Strzemię urodził się w 1340, w rodzinie szlacheckiej na terenie archidiecezji krakowskiej.

W bardzo młodym wieku wstąpił do zakonu franciszkanów. Niedługo później został misjonarzem na Kresach Wschodnich, przyłączonych do Polski przez Kazimierza Wielkiego. W czasie podróży misyjnych dołączył do Stowarzyszenia Braci Pielgrzymujących dla Chrystusa, które łączyło dominikanów i franciszkanów, działających na terenie ówczesnej Rusi i w Mołdawii.

Z wielką gorliwością ewangelizował tereny na Rusi Czerwonej, Wołyniu, Podolu i Wołoszczyźnie. W 1391 papież ustanowił go arcybiskupem Halicza. Kiedy obejmował to arcybiskubstwo, nie miało ono jeszcze żadnych struktur, archikatedry ani nawet jasno wyznaczonych granic. Jakub rozpoczął swoją służbę od wizytacji całej archidiecezji, w tym czasie zakładał nowe parafie oraz troszczył się o wszystkich ludzi. Z oddaniem pełnił też posługę duszpasterską i gorliwie popierał zakony franciszkanów i dominikanów w ich pracy misyjnej.

Był wielkim czcicielem Eucharystii i Matki Bożej. Żył bardzo skromnie, większość dochodów przeznaczał na budowę nowych klasztorów i kościołów. Miał wielki talent dyplomatyczny, którego często używał w służbie Kościołowi i ludziom, był zaufanym doradcą królowej Jadwigi i Władysława Jagiełły.

Jakub Strzemię zmarł 20 października 1409 we Lwowie i został pochowany we franciszkańskim kościele w tym mieście. Beatyfikował go w 1790 papież Pius VI. Według średniowiecznych relacji po nałożeniu na głowę mitry błogosławionego Jakuba i modlitwie do Boga przestawała boleć głowa. Przy jego grobie modlił się Jan III Sobieski przed wyprawą do Wiednia.

W ikonografii przedstawiany jest w stroju biskupa, z pieczęcią herbową i wizerunkiem Matki Bożej, lub w czasie adoracji Najświętszego Sakramentu.

20 października, wspomnienie św. Jana Kantego, kapłana

Jan urodził się 24 czerwca 1390r. w Kętach koło Oświęcimia. Od 1413r. studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim nauki wyzwolone. W styczniu 1418r. został magistrem filozofii i objął funkcję wykładowcy.

Między 1418 a 1421 przyjął święcenia kapłańskie. W latach 1421-1429 był kierownikiem szkoły klasztornej prowadzonej przez bożogrobców z Miechowa, której zadaniem było przede wszystkim kształcenie kleryków zakonnych. Jednocześnie pełnił obowiązki kaznodziei przy kościele klasztornym. W wolnym czasie przepisywał rękopisy, które były mu potrzebne do wykładów, m.in. pisma Ojców Kościoła, św. Augustyna, św. Tomasza i Arystotelesa.

Gdy w 1429r. zwolniło się miejsce w jednym z kolegiów Akademii Krakowskiej, Jan powrócił do Krakowa i objął wykłady na wydziale filozoficznym. Równocześnie zaczął studiować teologię. Na tym wydziale kilkakrotnie piastował urząd dziekański. Od 1434r. sprawował także urząd rektora Kolegium Większego.

W 1439r. został kanonikiem i kantorem kapituły św. Floriana w Krakowie oraz proboszczem w Olkuszu. Ponieważ nie był w stanie pogodzić obowiązków duszpasterskich i uniwersyteckich, po kilku miesiącach zrzekł się probostwa. Po uzyskaniu stopnia magistra (mistrza) teologii w 1443r. poświęcił się do końca życia wykładom z tej dziedziny. Pośród tych rozlicznych zajęć znajdował jeszcze czas na przepisywanie manuskryptów.

Jego rękopisy liczą łącznie ponad 18 tysięcy stron. Biblioteka Jagiellońska przechowuje je w 15 grubych tomach. Część z nich znajduje się w Bibliotece Watykańskiej. Własnoręcznie przepisał 26 kodeksów. Zapewne sprzedawał je, aby zdobyć fundusze na na dzieła miłosierdzia i na pielgrzymki.

W 1450r. udał się do Rzymu, aby uczestniczyć w roku świętym i uzyskać odpust jubileuszowy. Prawdopodobnie do Rzymu pielgrzymował więcej razy, aby w ten sposób okazać swoje przywiązanie do Kościoła i uzyskać odpusty.

Był człowiekiem żywej wiary i głębokiej pobożności. Słynął z wielkiego miłosierdzia. Nie mogąc zaradzić nędzy, wyzbył się nawet własnego odzienia i obuwia. Wielokrotne dzielił się posiłkiem z biednymi. Legenda mówi, że zdarzało się, iż wiktuały dane potrzebującemu bliźniemu w cudowny sposób odnawiały się na jego talerzu. Będąc rektorem Akademii, zapoczątkował tradycję odkładania ze stołu profesorów części pożywienia (codziennie dla jednego biednego). Dbał także o ubogich studentów, których wspomagał z własnych, skromnych zasobów.

Przez całe życie nie zaniechał działalności duszpasterskiej – krzewił kult eucharystyczny i zachęcał do częstego przyjmowania Komunii świętej, wiele czasu poświęcał pracy w konfesjonale. Zmarł w Krakowie 24 grudnia 1473r. w opinii świętości. Został beatyfikowany 27 września 1680r., a kanonizowany 16 lipca 1767r.

19 października, wspomnienie błogosławionego księdza Jerzego Popiełuszki, prezbitera i męczennika

Jerzy_Popieluszko
Błogosławiony ksiądz Jerzy Popiełuszko.

Błogosławiony Jerzy Popiełuszko urodził się 14 września 1947 na Podlasiu. Na chrzcie otrzymał imię Alfons, które zmienił w 1971r. na Jerzy Aleksander.

28 maja 1972 w bazylice świętego Jana Chrzciciela w Warszawie przyjął z rąk kardynała Stefana Wyszyńskiego święcenia kapłańskie. Na swoim obrazku prymicyjnym zamieścił cytat „Posyła mnie Bóg, abym głosił Ewangelię i leczył rany zbolałych serc” (Łk 4, 18).

Pracował jako duszpasterz środowisk medycznych — zarówno studentów, pielęgniarek, jak i lekarzy. Podczas wizyt papieskich w Warszawie odpowiadał za opiekę zdrowotną nad pielgrzymami. Od 1980 bezkompromisowo zaangażował się w duszpasterstwo świata pracy, za co był szykanowany przez władze PRL.

Podczas stanu wojennego w ostatnią niedzielę miesiąca organizował w kościele św. Stanisława Kostki na Żoliborzu Msze za Ojczyznę. W 1982 zainicjował pielgrzymkę robotników Huty Warszawa na Jasną Górę, która szybko przerodziła się w Ogólnopolską Pielgrzymkę Ludzi Pracy.

19 października 1984 późnym wieczorem, podczas podróży z Bydgoszczy do Warszawy, został porwany przez funkcjonariuszy Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i zabity. 30 października wyłowiono jego ciało ze sztucznego zbiornika w okolicy tamy koło Włocławka. Jego pogrzeb odbył się 3 listopada w kościele św. Stanisława Kostki w Warszawie.

Został beatyfikowany 6 czerwca 2010r. w Warszawie.

17 października, wspomnienie św. Ignacego Antiocheńskiego, biskupa i męczennika

Ignatius_of_Antioch_2
Św. Ignacy Antiocheński.

Święty Ignacy Antiocheński był drugim lub trzecim biskupem Antiochii (obecnie Turcja).

Wszystko co o nim wiemy wiąże się z jego męczeńską śmiercią, na którą został skazany przez namiestnika Syrii ok. 107 roku. Po wydaniu wyroku wysłano go do Rzymu.

Podczas podróży pisał listy do różnych wspólnot chrześcijańskich i św. Polikarpa, w których ukazywał jedność Chrystusa jako Boga i Człowieka, łączącego w sobie naturę boską i ludzką oraz jeden organizm, jakim jest Kościół Katolicki złączony z Chrystusem jako głową.

Uważał, że tylko wówczas, gdy umrze za Chrystusa, może być uważany za prawdziwego Jego ucznia. W swoich cierpieniach i męczeństwie widział wyraz szczególnej łaski Bożej.

Poniósł śmierć męczeńską w roku 107 w Rzymie, rzucony na pożarcie dzikim zwierzętom. Według „Złotej Legendy”, po jego śmierci w jego sercu znaleziono imię Chrystusa wypisane złotymi literami. Dla pierwszych chrześcijan św. Ignacy był przykładem odwagi, konsekwentnej wiary, oraz nieustającej nadziei na życie wieczne. Jego szczątki pochowano w kościele św. Klemensa w Rzymie.

13 października, Wspomnienie bł. Honorata Koźmińskiego, kapłana

Honorat Koźmiński urodził się 16 października 1829 w Białej Podlaskiej. Mimo głębokiej pobożności wyniesionej z domu rodzinnego oraz zaszczepionego mu przez matkę nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny, w czasie nauki w gimnazjum stracił wiarę. Wobec kolegów przechwalał się wówczas swym niedowiarstwem, wstydził się znaku krzyża świętego, wyśmiewał rzeczy święte, księży i zakonników.

Chciał zostać architektem, dlatego rozpoczął studia w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie. W kwietniu 1846 został oskarżony o spisek przeciw carowi i osadzony w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej. Po ciężkim śledztwie, w trakcie którego był torturowany, zachorował na tyfus i był bliski śmierci. Po zmaganiach z chorobą, a także z Bogiem i samym sobą, 15 sierpnia 1846 przeżył nawrócenie i zaczął powracać do zdrowia. 27 marca 1847 został uniewinniony.

Po wyjściu na wolność, odbył spowiedź z całego życia i zaczął prowadzić surowe, ascetyczne życie. 8 grudnia 1848, mając 19 lat, wstąpił do franciszkańskiego Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów w Warszawie, gdzie otrzymał imię Honorat. Rok później złożył wieczyste śluby zakonne, a 27 grudnia 1852 przyjął święcenia kapłańskie.

Przez następne 10 lat przebywał w klasztorze warszawskim, gdzie wsławił się żywą i owocną pracą apostolską jako kaznodzieja, misjonarz ludowy, nauczyciel religii, spowiednik, dyrektor III zakonu franciszkańskiego i promotor Żywego Różańca.

W 1855 przy współpracy Zofii Truszkowskiej założył Zgromadzenie Sióstr Felicjanek, które 16 grudnia 1864 zostało skasowane przez władze carskie. Klasztor Kapucynów w Warszawie także został zamknięty, a zakonników wywieziono do klasztoru w Zakroczymiu nad Wisłą. Będąc tam ojciec Honorat zrozumiał, że tradycyjne formy życia zakonnego nie miały szans istnienia. Dlatego stworzył i urzeczywistnił nową wizję życia ukrytego przed światem. Owocem tego było powstanie 23 nowych zgromadzeń zakonnych, których członkowie żyjąc wśród ludzi, w podobnych jak wszyscy warunkach społecznych, bez zewnętrznych oznak swego powołania, zachowywali śluby zakonne, stając się prekursorami współczesnych instytutów świeckich. Zgromadzenia te podejmowały prace charytatywne i apostolskie, m.in. wśród młodzieży szkolnej i rzemieślniczej, w fabrykach, wśród ludu wiejskiego, w przytułkach dla ludzi starych i upośledzonych.

Do dziś istnieją trzy zgromadzenia honorackie habitowe: felicjanki, serafitki i kapucynki oraz czternaście bezhabitowych. 5 maja 1892 po licznych rewizjach i prześladowaniach klasztor w Zakroczymiu został skasowany, a zakonników przeniesiono do Nowego Miasta nad Pilicą. Powstały w 1893 na terenie Królestwa ruch mariawitów zaszkodził opinii o. Honorata, tak że w 1907 został on odsunięty od zarządzania założonymi przez siebie zgromadzeniami. W 1906 zdrowie ojca Honorata bardzo się pogorszyło i musiał zrezygnować ze spowiadania.

Zmarł w opinii świętości 16 grudnia 1916. Jan Paweł II beatyfikował go 16 października 1988.