Archiwa tagu: męczennicy

Żywoty męczenników i męczennic.

6 lutego, Wspomnienie św. męczenników Pawła Miki i Towarzyszy

Święty Paweł Miki i jego Towarzysze to pierwsi męczennicy z Dalekiego Wschodu. Paweł urodził się w 1565r. koło Kioto, był synem samuraja.

Mając 5 lat razem z rodzicami i całą rodziną przyjął chrzest, sześć lat potem rozpoczął naukę w kolegium jezuickim. W wieku 22 lat wstąpił do Towarzystwa Jezusowego. Po ukończeniu nowicjatu i odbyciu studiów przez długi czas był wędrownym katechistą na terenie całej Japonii. Przetłumaczył na język japoński i przygotował na piśmie główne prawdy wiary.

Przygotowywał się do przyjęcia święceń kapłańskich, kiedy w 1597r. wybuchły prześladowania. Chrześcijaństwo było wtedy w Japonii bardzo młode – pierwszy misjonarz w tym kraju, święty Franciszek Ksawery rozpoczął swoją działalność niecałe 50 lat wcześniej.

Święty Paweł Miki został aresztowany w Kioto i poddany torturom, po czym razem z innymi więźniami obwożono go po mieście z wypisanym wyrokiem śmierci. Wykorzystał on to do głoszenia zebranym nauki Chrystusa. Następnie umieszczono go w wiezieniu w pobliżu Nagasaki, wśród jego towarzyszy znalazło się 3 jezuitów, 6 franciszkanów i 17 tercjarzy franciszkańskich. Wszyscy oni zostali ukrzyżowani na wzgórzu w Nagasaki.

Świadkiem ich męczeństwa byli licznie zgromadzeni chrześcijanie, którzy modlili się razem z ukrzyżowanymi oraz poganie, którym święty Paweł Miki głosił z krzyża Chrystusa. Zachęcał także swoich Towarzyszy do wytrwania w cierpieniu. Męczennicy zginęli przeszyci lancami żołnierzy 5 lutego 1597r.

Zostali beatyfikowani w 1627r., a kanonizowani w 1862r.

5 lutego, Wspomnienie św. Agaty, dziewicy i męczennicy

Święta Agata urodziła się około 235r. w Katanii na Sycylii.

Po przyjęciu chrztu złożyła śluby dziewictwa. Pochodziła z zamożnej rodziny, wyróżniała się świetnym wykształceniem i niezwykłą urodą, dlatego zwróciła uwagę Kwincjana, namiestnika Sycylii, który zaproponował jej małżeństwo. Agata odrzuciła jego oświadczyny, co spowodowało, że Kwincjan ją znienawidził i zapragnął się zemścić.

W tym czasie trwały prześladowania chrześcijan zarządzone przez cesarza Decjusza i Agata została aresztowana. Oddano ją pod opiekę rozpustnej kobiety Afrodyzji, aby pozbawić ją dziewiczej niewinności. Ponieważ to się nie udało, skazano ją na tortury podczas których odcięto jej piersi. Na koniec położono ją na rozżarzonych węglach, aby spłonęła żywcem.

W tym momencie zatrzęsła się ziemia, co spowodowało że ludzie zaczęli się domagać zaprzestania męczenia Agaty. Przestraszony namiestnik uciekł, a widzowie ściągnęli ją z ognia. Mimo to niedługo potem, 5 lutego 251, zmarła.

Święta Agata jest jedną z najbardziej czczonych w chrześcijaństwie świętych. W Rzymie w ciągu 200 lat wybudowano ku jej czci aż trzy świątynie. Do jej grobu, aby uprosić zdrowie dla rodziców, pielgrzymowała między innymi święta Łucja. Agata ukazała się jej i przepowiedziała męczeńską śmierć.

25 stycznia, Święto Nawrócenia św. Pawła Apostoła

A gdy upadł na ziemię, usłyszał głos, który mówił: „Szawle, Szawle, dlaczego Mnie prześladujesz?”. „Kto jesteś, Panie?” — powiedział. A On: „Ja jestem Jezus, którego ty prześladujesz. Wstań i wejdź do miasta, tam ci powiedzą, co masz czynić” (Dz 9, 4-6).

To spotkanie zmieniło życie Szawła, którego znamy jako św. Pawła z Tarsu, Apostoła Narodów.

Urodził się w żydowskiej rodzinie mocno przywiązanej do tradycji ok. 5-10r. w mieście Tars w Cylicji. Przybył do Jerozolimy, aby studiować Torę. Stał się zdecydowanym przeciwnikiem wyznawców Chrystusa, ponieważ uważał ich za odstępców od judaizmu, a sam gorliwie strzegł tradycji. Był świadkiem ukamienowania św. Szczepana oraz prześladował kościół jerozolimski.

Gdy spotkał Jezusa jechał do Damaszku, gdzie miał zamiar pojmać wszystkich chrześcijan i przyprowadzić ich do Jerozolimy. Po tym spotkaniu Szaweł uwierzył i przyjął chrzest. Zmienił także swoje imię na Paweł.

Odtąd pracował na rzecz Kościoła Chrystusowego, wypełniając swoje powołanie, jak to zapowiedział Jezus: „… wybrałem sobie tego człowieka za narzędzie. On zaniesie imię moje do pogan i królów, i do synów Izraela. I pokażę mu, jak wiele będzie musiał wycierpieć dla mego imienia” (Dz 9,15n).

Zginął śmiercią męczeńską przez ścięcie mieczem, w Rzymie, w 67r.

21 stycznia, Wspomnienie św. Agnieszki, dziewicy i męczennicy

Św. Agnieszka pochodziła ze starego rzymskiego rodu. Była piękną dziewczyną i o jej rękę rywalizowało wielu zalotników. Ponieważ złożyła ślub czystości, odrzuciła ich wszystkich, mówiąc, że wybrała Małżonka, którego nie potrafią zobaczyć oczy śmiertelnika.

Wtedy zalotnicy oskarżyli ją, że jest chrześcijanką i doprowadzili przed sędziego. Nie uległa ani łagodnym namowom, ani groźbom tortur. Została odesłana do domu publicznego, jednak opuściła go nietknięta, gdyż żaden mężczyzna nie odważył się do niej zbliżyć. Ponieważ zalotnicy znowu podburzyli sędziego, została rzucona w ogień, z którego wyszła nietknięta, a następnie ścięta prawdopodobnie na stadionie Domicjana około 305r. Miała wtedy 12 lat.

Jej kult był bardzo żywy w starożytności – była wtedy jedną z najbardziej popularnych świętych. W dniu jej święta, w rzymskiej bazylice św. Agnieszki, zgodnie ze starym zwyczajem, święci się dwa białe baranki, z których wełny siostry benedyktynki wyrabiają paliusze, które papież nakłada co roku 29 czerwca (w uroczystość świętych Apostołów Piotra i Pawła) świeżo mianowanym metropolitom Kościoła katolickiego.

26 grudnia, Święto św. Szczepana, diakona i pierwszego męczennika

Św. Szczepan jest uznany za pierwszą osobę, która świadomie ofiarowała swoje życie za Chrystusa.

O jego życiu wiemy niewiele. Pojawia się w Dziejach Apostolskich jako jeden z 7 mężów wybranych przez członków kościoła jerozolimskiego do codziennego rozdawania jałmużny (tradycja określa go mianem diakona ustanowionego do posługi ubogim). Św. Łukasz ponadto podaje, że był on „pełen łaski i mocy, działał cuda i znaki wielkie wśród ludu” (Dz 6,8).

Niektórzy członkowie synagogi, którzy przystąpili do rozprawy ze Szczepanem i nie mogli mu sprostać, fałszywie oskarżyli go przez Sanhedrynem, że występuje przeciwko Świątyni i Prawu Mojżeszowemu. W odpowiedzi wygłosił on mowę obrończą, w której ukazał dzieje Izraela z perspektywy chrześcijańskiej, konkludując, że naród ten stale lekceważył wolę Boga. Ponadto Szczepan publicznie wyznał Chrystusa.

Został za to ukamienowany, a w kościele jerozolimskim wybuchło wielkie prześladowanie. Jak podaje św. Łukasz świadkiem śmierci św. Szczepana był młodzieniec Szaweł, czyli św. Paweł z Tarsu, który pilnował szat oprawców. Kult męczennika rozpoczął się od razu. W V w. w miejscu, gdzie według podania św. Szczepan miał być ukamienowany biskup Jerozolimy wystawił murowaną bazylikę.

13 grudnia, wspomnienie św. Łucji, dziewicy i męczennicy

obraz
Święta Łucja

Św. Łucja z Syrakuz urodziła się ok. 281 r. Pochodziła z zamożnej rzymskiej rodziny, wcześnie osierocił ją ojciec. Gdy zachorowała jej matka, Łucja udała się z pielgrzymką do grobu św. Agaty do pobliskiej Katanii. Tam miała się jej ukazać sama św. Agata i przepowiedzieć męczeńską śmierć.

Kiedy wróciła do Syrakuz złożyła ślub dozgonnej czystości, cofnęła zgodę na wyjście za mąż oraz rozdała majętność ubogim. Kiedy wkrótce wybuchło prześladowanie chrześcijan, kandydat do jej ręki doniósł władzom, że jest chrześcijanką.

Została aresztowana, była torturowana, ale nie wyrzekła się wiary. 13 grudnia ok. 304 r. ścięto ją mieczem. Legenda mówi, że przeżyła ścięcie i zmarła dopiero po przyjęciu Komunii świętej.

Św. Łucja jest otoczona wielkim kultem w Skandynawii – w dniu jej wspomnienia obchodzi się tam święto światła. Natomiast polscy górale od tego dnia przepowiadają pogodę na cały kolejny rok.

4 grudnia, wspomnienie św. Barbary, dziewicy i męczennicy

obraz
Obraz przedstawiający świętą

Żywot św. Barbary z Nikomedii owiany jest legendą. Według niej była ona piękną córką bogatego poganina Dioskura z Heliopolis (Bitynia, Azja Mniejsza). Z chrześcijaństwem zetknęła się w Nikomedii, gdzie została wysłana na naukę. Pod wpływem Orygenesa z Aleksandrii przyjęła chrzest i złożyła ślub czystości.

Jednak jej ojciec pragnął wydać ją za mąż. Aby nakłonić córkę do rezygnacji ze ślubu uwięził ją w wieży, gdzie przez pewien czas była głodzona i straszona. Gdy to nie poskutkowało zaprowadził ją do sędziego i oskarżył. Sędzia wydał ją na tortury, była m.in. biczowana, bita maczugami i przypalana pochodniami. Ponieważ nie osiągnął tą drogą niczego, skazał św. Barbarę na śmierć poprzez ścięcie mieczem. Wykonawcą wyroku miał być jej ojciec, Dioskur, który według legendy zaraz potem zginął rażony piorunem.

Męczeńska śmierć św. Barbary prawdopodobnie miała miejsce w Nikomedii (lub Heliopolis) ok. 305 r.

Jej kult jest bardzo żywy. Jest ona czczona jako patronka dobrej śmierci przez tych, którzy są najbardziej narażeni na nagłą i niespodziewaną śmierć, m.in. przez górników, hutników, marynarzy, rybaków i żołnierzy.

30 listopada, święto św. Andrzeja Apostoła

witraż
Witraż ze św. Andrzejem

Św. Andrzej Apostoł pochodził z Betsaidy nad Jeziorem Galilejskim. Mieszkał w Kafarnaum razem ze swoim starszym bratem Szymonem Piotrem, obaj byli rybakami.

Początkowo był uczniem św. Jana Chrzciciela, jednak gdy usłyszał jak ten nazywa Jezusa Barankiem Bożym, poszedł za Nim. To on przyprowadził do Jezusa świętego Piotra, któremu oznajmił „Znaleźliśmy Mesjasza”. Po tym spotkaniu bracia wrócili do swoich zajęć. Dopiero gdy Jezus znalazłszy ich przy pracy powołał ich mówiąc „Pójdźcie za Mną, a uczynię was rybakami ludzi” (Mt 4, 18-20), zostawili wszystko i poszli za Nim.

Od tej pory towarzyszyli Jezusowi, aż do Jego śmierci i wniebowstąpienia. Św. Andrzej, obok św. Jana jest pierwszym uczniem powołanym na Apostoła. Był świadkiem cudu w Kanie Galilejskiej oraz cudownego rozmnożenia chleba.

Po Zesłaniu Ducha Świętego głosił Słowo Boże w Poncie i Bitynii (dzisiaj zachodnia Turcja), Tracji (Bułgaria), Scytii (dolny bieg Dunaju) oraz Grecji. Tam też, w Patras (leży na Peloponezie przy ujściu Zatoki Korynckiej) 30 listopada 65 lub 70 r. (w tradycji wschodniej – w 62) został ukrzyżowany głową w dół na krzyżu w kształcie litery X (litera X jest pierwszą literą imienia Chrystusa w języku greckim – od Christos, czyli Pomazaniec). Wyrok ten przyjął z wielką radością, ponieważ cieszył się, że umrze na krzyżu, tak jak Jezus.

Prawosławni nazywają go Apostołem Słowian, ponieważ według ich tradycji dotarł on nad Dniepr i Don, gdzie założył misato Kijów, dlatego jest dla nich jednym z najważniejszych świętych. Kult św. Andrzeja był i nadal jest żywy w wielu krajach. Świadczy o tym chociażby ilość narodów, państw i miast, które wybrały go na swojego szczególnego opiekuna. Jest on także patronem małżeństw, podróżujących, rybaków, rycerzy, woziwodów, rzeźników oraz orędownikiem zakochanych, których wspomaga w sprawach matrymonialnych i wypraszaniu potomstwa.

25 listopada, wspomnienie św. Katarzyny Aleksandryjskiej

średniowieczna miniatura
Miniatura przedstawiająca świętą

Święta Katarzyna Aleksandryjska należała w przeszłości do najbardziej znanych świętych, szczególnie w Kościele Wschodnim. O jej żywym kulcie świadczy ilość oraz różnorodność zawodów, których jest patronką (m.in. adwokatów, filozofów chrześcijańskich, kolejarzy, młynarzy, szwaczek, woźniców), a także duża liczba malarzy, którzy poświecili jej swoje obrazy (wśród nich Hans Memling, Tintoretto, Caravaggio i Rafael).

O samej świętej mamy niewiele informacji. Urodziła się w 2 połowie III wieku w Aleksandrii (Egipt), była córką króla Kustosa. Słynęła z niezwykłej urody i wielkiej mądrości, była wszechstronnie wykształcona oraz zamożna. Wielu bogatych młodzieńców starało się o jej rękę, ona jednak długo odkładała decyzję o zamążpójściu. W końcu powiedziała: „Jeśli chcecie, abym wyszła za mąż, znajdźcie mężczyznę, który będzie równie mądry i piękny jak ja”, po czym nadal odrzucała kolejnych pretendentów.

Aby nakłonić ją do małżeństwa matka zaprowadziła ją do pobożnego pustelnika, słynącego z mądrości i trafnych porad. Starzec powiedział Katarzynie, że zna Młodzieńca, który we wszystkim ją przewyższa i któremu nikt nie dorówna, opowiedział jej dobrą nowinę o Jezusie, podarował ikonę Przenajświętszej Bogarodzicy i obiecał, że Ta pomoże jej zobaczyć wyjątkowego Młodzieńca. W nocy ukazała się jej Matka Boża otoczona aniołami i trzymająca na rękach Młodzieńca, którego Katarzyna nie mogła zobaczyć z powodu bijącego od niego blasku. Zgodnie z otrzymanym poleceniem następnego dnia wróciła do pustelnika. Starzec wyjaśnił jej sens wiary chrześcijańskiej, w wyniku czego uwierzyła, że Jezus jest Synem Bożym oraz przyjęła chrzest.

Po powrocie do domu znowu ujrzała we śnie Bogarodzicę trzymającą Boże Dziecię, które tym razem łaskawie na nią spoglądało i włożyło jej na palec pierścień mówiąc: „Nie miej ziemskiego narzeczonego”. Od tej pory rozpoczęła swoje życie dla Chrystusa.

Zginęła mając 18 lat, na początku IV w. (prawdopodobnie między rokiem 307, a 312) podczas prześladowania chrześcijan, jakie wybuchło za panowania cesarza Dioklecjana i jego współrządców: Galeriusza Maksymiana (Maksencjusza) i Konstancjusza I. Została pojmana i była przymuszana do złożenia ofiary pogańskim bogom, czego odmówiła. Na rozkaz cesarza Maksencjusza uczestniczyła w debacie, w której naprzeciw niej stanęło 50 filozofów i retorów. Pokonała ich, wykazując prawdziwość chrześcijaństwa, w wyniku czego wielu z nich uwierzyło w Chrystusa. Z tego powodu cesarz skazał ją na tortury: smagano ją żyłami wołowymi, morzono głodem oraz łamano kości. Jak podają źródła, jej modlitwa sprawiła, że podczas miażdżenia kołem zstąpił anioł i spowodował, że rozpadło się ono w rękach kata. W końcu została ścięta mieczem.

Według legendy jej ciało aniołowie przenieśli z Aleksandrii na najwyższy szczyt półwyspu Synaj, zwanego dzisiaj górą świętej Katarzyny. Na szczycie tej góry znajduje się poświęcona jej niewielka kaplica. W VI w. cesarz Justynian zbudował u podnóża góry Synaj potężny klasztor. Tamtejsi mnisi w X wieku, natchnieni podczas snu proroczymi widzeniami, odnaleźli jej ciało i przenieśli je do klasztornego kościoła. Od XI w. klasztor jest oddany pod opiekę świętej Katarzynie i nosi jej imię. Stał się on także centrum jej kultu, który z Egiptu rozpowszechnił się na cały chrześcijański Wschód, a od VIII w. jest znany w Kościele Zachodnim. Obecnie klasztor należy do prawosławnych Greków.

24 listopada, Wspomnienie św. Męczenników Andrzeja Dung-Lac, kapłana, i Towarzyszy

Rozwój chrześcijaństwa w Wietnamie

Początki ewangelizacji Wietnamu sięgają pierwszych lat XVI wieku. Już w 1533r. władca Wietnamu Le Trang Ton wydał dekret zakazujący głoszenia wiary chrześcijańskiej. Mimo to od 1550r. w środkowym Wietnamie pracowali misjonarze z zakonu dominikanów, a od 1583r. w północnej części kraju grupa franciszkanów z Filipin. Praca ewangelizacyjna wzmogła się dzięki obecności jezuitów, którzy przybyli do Wietnamu w 1615r. Piętnaście lat później (1630r.) wybuchły pierwsze prześladowania chrześcijan, a nowa religia została zakazana.

Dzięki poświęceniu misjonarzy we Francji powstało Towarzystwo Misji Zagranicznych, które rozwijało działalność ewangelizacyjną w Wietnamie. W 1658r. papież Innocenty X mianował o. Lamberta de La Mottee wikariuszem apostolskim dla tego kraju. Bp de La Mottee w 1665r. założył w stolicy Tajlandii seminarium, w którym kształcili się pierwsi w historii wietnamscy księża: ks. Josephus Trang (1668), ks. Joannes Hue (1668) i ks. Lucas Be (1669).

Dzięki miejscowym kapłanom, świeckim katechetom i siostrom zakonnym praca misyjna obejmowała coraz to nowe tereny kraju. Stopniowo powstawały zręby struktur kościelnych. W początkach XIX w. Kościół katolicki miał 320 tysięcy wiernych, 119 wietnamskich księży i trzech biskupów. Dalszy jego rozwój na długi czas zahamowały prześladowania, które miały miejsce w latach 1798-1801 i 1820-1885. Chrześcijaństwo zostało wtedy oficjalnie zakazane, a wyznawcom Chrystusa groziły aresztowania, więzienie, tortury, banicja, konfiskata majątku i inne represje. Tysiące katolików ginęło w masowych egzekucjach. Szacuje się, że w tym czasie śmierć męczeńską poniosło ponad 100 tys. osób.

Sytuacja zmieniła się dopiero w 1886r., gdy do Wietnamu wkroczyli Francuzi, którzy wprowadzili m.in. wolność religijną. W 1838r. papież Grzegorz XVI udzielił specjalnych odpustów dla tych wiernych, którzy modlili się za prześladowanych wietnamskich współwyznawców. Natomiast w 2 lata później zwołał Kolegium Kardynalskie, na którym zarządził rozpoczęcie gromadzenia danych o męczennikach, aby w przyszłości móc wynieść ich na ołtarze.

Papieże Leon XIII, Pius X i Pius XII spośród tej rzeszy świadków wiary beatyfikowali razem 117 osób, w tym 8 biskupów, 50 księży, 16 katechetów, 1 kleryka, 41 katolików świeckich i jedną katoliczkę. 98 męczenników z tej grupy to rdzenni Wietnamczycy. W 1988r. Jan Paweł II zaliczył wszystkich w poczet świętych, wyznaczając ich wspomnienie na 24 listopada.

Andrzej Dung-Lac

Reprezentuje wietnamskich męczenników, urodził się jako Dung An Tran około 1795r. w biednej, pogańskiej rodzinie na północy Wietnamu.

W wieku 12 lat wraz z rodzicami, którzy poszukiwali pracy, przeniósł się do Hanoi. Tam spotkał katechetę, który zapewnił mu jedzenie i schronienie. Przez trzy lata uczył się od niego chrześcijańskiej wiary, po czym przyjął chrzest i imię Andrzej. Następnie nauczył się chińskiego, łaciny i sam został katechetą.

15 marca 1823 przyjął święcenia kapłańskie. Jako kapłan w parafii Ke-Dam nieustannie głosił słowo Boże. Często pościł, wiele czasu poświęcał na modlitwę. Dzięki jego przykładowi wielu tamtejszych mieszkańców przyjęło chrzest. W 1835r. został po raz pierwszy aresztowany, jednak dzięki pieniądzom zebranym przez jego parafian został uwolniony. Żeby uniknąć prześladowań, zmienił swoje imię na Andrzej Lac i przeniósł się do innej prefektury, by tam kontynuować pracę misyjną.

10 listopada 1839 aresztowano go razem z innym kapłanem, Piotrem Thi, którego odwiedził, by się u niego wyspowiadać. Obaj zostali zwolnieni z aresztu po wpłaceniu odpowiedniej kwoty, jednak po zaledwie kilkunastu dniach aresztowano ich po raz kolejny. Trafili do Hanoi, gdzie przeszli niezwykłe tortury. Obaj zostali ścięci mieczem 21 grudnia 1839.

Andrzej Dung-Lac został beatyfikowany w pierwszej grupie męczenników wietnamskich w 1900r.

22 listopada, wspomnienie św. Cecylii, dziewicy i męczennicy

Obraz
Święta Cecylia i św. Walerian, jej mąż.

Wszystko co wiemy o świętej Cecylii, pochodzi z opisu jej męczeńskiej śmierci z V wieku po Chrystusie.

Podobno żyła w III w. po Chr. i była Rzymianką z wysokiego rodu. Z miłości do Chrystusa złożyła ślub czystości, choć rodzice oddali już jej rękę poganinowi imieniem Walerian. Mimo małżeństwa nie złamała swojego ślubu; nawróciła swojego męża oraz jego brata. Wszyscy troje ponieśli śmierć męczeńską przez ścięcie.

W 822 r. odnaleziono jej ciało w katakumbach i przeniesiono do bazyliki na Zatybrzu.

18 listopada, wspomnienie bł. Karoliny Kózkówny, dziewicy i męczennicy

Błogosławiona Karolina Kózkówna urodziła się 2 sierpnia 1898r. w podtarnowskiej wsi Wał-Ruda.

Była czwartym z jedenaściorga dzieci Jana Kózki i Marii z domu Borzęckiej, którzy mieli niewielkie gospodarstwo. Ukończyła ludową szkołę podstawową, pracowała z rodzicami na roli oraz opiekowała się licznym młodszym rodzeństwem.

Cała rodzina była bardzo religijna: wspólnie odmawiała modlitwę wieczorem i przy posiłkach, codziennie śpiewała Godzinki, często przystępowała do sakramentów i uczestniczyła we Mszy św. także w dzień powszedni.

Karolina pomagała swojemu wujowi, Franciszkowi Borzęckiemu, w prowadzeniu świetlicy i biblioteki, w których prowadzono kształcące rozmowy, śpiewano pieśni religijne i patriotyczne oraz deklamowano poezję. Ponadto katechizowała swoje rodzeństwo i okoliczne dzieci — uczyła je pieśni religijnych, odmawiała z nimi różaniec i zachęcała do życia według Bożych przykazań. Chętnie zajmowała się chorymi i starszymi, odwiedzała ich, oddawała im różne posługi i czytała pisma religijne, w razie potrzeby przygotowywała na przyjęcie Wiatyku. W swojej parafii była członkiem Towarzystwa Wstrzemięźliwości oraz Apostolstwa Modlitwy i Arcybractwa Wiecznej Adoracji Najświętszego Sakramentu.

Została zamordowana 18 listopada 1914 r. (na początku I wojny światowej) przez carskiego żołnierza, gdy broniła się pragnąc zachować dziewictwo. Miała zaledwie 17 lat.

Została uznana przez Kościół za męczennicę i beatyfikowana przez Jana Pawła II 10 czerwca 1987 r.

13 listopada, wspomnienie św. Benedykta, Jana, Mateusza, Izaaka i Krystyna, pierwszych męczenników Polski

Pierwsi męczennicy polscy wyniesieni na ołtarze byli eremitami, którzy zobowiązali się do pustelniczego trybu życia oraz do prowadzenia pracy misyjnej.

Św. Benedykt i Jan byli Włochami, natomiast Mateusz, Izaak i Krystyn Polakami. Pierwsi dwaj przybyli do Polski z inicjatywy biskupa Brunona z Kwerfurtu, towarzysza św. Wojciecha, aby założyć klasztor, który głosiłby Słowianom Słowo Boże.

Benedykt z Petreum (ur. 970 r.) pochodził z zamożnej włoskiej rodziny z Benewentu, a Jan (ur. 940 r.) z rodziny weneckich patrycjuszy. Obaj wybrali życie pustelnicze, poznali się i zaprzyjaźnili, po przyłączeniu się do św. Romualda. W początkach 1002 r. Benedykt i Jan przybyli na dwór Bolesława Chrobrego, po czym założyli pustelnię we wsi Święty Wojciech (obecnie Wojciechowo) pod Międzyrzeczem. Wkrótce dołączyli do nich Polacy: Mateusz i Izaak (nowicjusze) oraz Krystyn (klasztorny sługa). Szóstym zakonnikiem był Barnaba, który wraz z Benedyktem i Janem przybył do Polski z Włoch (uniknął męczeństwa).

Bracia oczekiwali na przybycie biskupa Brunona z Kwerfurtu, który udał się do Rzymu po papieskie zezwolenie na prowadzenie misji. Tracący cierpliwość Benedykt wyruszył na spotkanie Brunona, ze względu jednak na zawieruchę polityczną, jaką wywołała śmierć cesarza Ottona III (w styczniu 1002 r.), postanowił wrócić do klasztoru, polecając dalsze poszukiwania Brunona Barnabie.

W nocy z 10 na 11 listopada 1003 r. bracia zostali napadnięci przez zbójców i wymordowani. Prawdopodobnie powód napadu był rabunkowy.

Kult męczenników zaczął się już od ich pogrzebu. W poczet świętych wpisał ich Jan XVIII.

12 listopada, wspomnienie św. Jozafata Kuncewicza, biskupa i męczennika

Ikona, przedstawiająca św. Jozafata
Ikona świętego.

Święty Jozafat Kuncewicz urodził się w 

Uczęszczał do szkoły katedralnej w rodzinnym mieście, a następnie rodzice wysłali go do Wilna, aby nauczył się zawodu kupca. Tam zetknął się z unitami — katolikami obrządku wschodniego, którzy sprawują kult w rycie bizantyńskim, jednak w pełni w zgodzie z nauką Kościoła łacińskiego i podlegają papieżowi. Od czasu unii brzeskiej (1596), zawartej tuż przed przybyciem św. Jozafata do Wilna, byli oni bardzo atakowani przez prawosławie, które używało przeciwko nim różnych metod (także siły zbrojnej), ponieważ uznało ich za odstępców od wiary i zdrajców. W tym czasie św. Jozafat zaprzyjaźnił się z grekokatolikami i zetknął z jezuitami.

W 1604 wstąpił do bazylianów (jedyny w Polsce męski zakon obrządku greckokatolickiego), a w 1609 r. otrzymał święcenia kapłańskie. Cztery lata później (1613) powierzono mu funkcję przełożonego klasztoru i kościoła bazylianów w Wilnie, a w latach 1614-1615 towarzyszył metropolicie halicko-kijowskiemu w podróży wizytacyjnej do Kijowa. W 1617 r. został mianowany arcybiskupem Połocka.

Jako arcybiskup żył bardzo skromnie, troszczył się o podwładnych i walczył o przywileje dla duchowieństwa unickiego. Szczególną opieką otoczył chorych i ubogich. Niezmordowanie głosił słowo Boże, był zwolennikiem wczesnej i częstej Komunii świętej. Dla duchowieństwa ogłosił konstytucję, a dla mniej wykształconych kapłanów ułożył katechizm jako podstawę do nauczania. Wprowadził obowiązek odprawiania codziennie Świętej Liturgii.

Jego aktywność tak bardzo budziła niezadowolenie przeciwników unii z Kościołem rzymskim, że w końcu uknuto spisek na jego życie. Rankiem , zaraz po odprawieniu Mszy Świętej, został napadnięty i zabity, a jego ciało utopiono w Dźwinie. Św. Jozafat został beatyfikowany w 1643, a kanonizowany w 1867 r.

28 października, Święto Św. Apostołów Szymona i Judy Tadeusza

847px-Antependium_Straßburg_c1410_makffm_6810_image04
Ilustracja, przedstawiająca świętych (Szymon z lewej, Juda Tadeusz w środku).
Święci Apostołowie Szymon i Juda Tadeusz byli krewnymi (prawdopodobnie kuzynami) Pana Jezusa. Mimo to w Piśmie Świętym i w tradycji chrześcijańskiej zachowało się o nich niewiele informacji.

Święty Szymon miał przydomek Gorliwy, który wskazuje, że bardzo sprawiedliwie i skrupulatnie wypełniał prawo mojżeszowe oraz zwyczaje narodu. Według niektórych podań był trzecim biskupem Jerozolimy (po Jakubie Starszym i Jakubie Młodszym) i poniósł śmierć męczeńską za cesarza Trajana w wieku ponad stu lat. Inne opowieści podają, że nie był on krewnym Chrystusa i biskupem, ale razem ze św. Judą Tadeuszem miał głosić Ewangelię nad Morzem Czerwonym, w Babilonii i Egipcie. Według tej tradycji obaj Apostołowie razem ponieśli śmierć męczeńską i dlatego obchodzi się ich święto tego samego dnia. Źródła średniowieczne podają, że św. Szymon zginął przecięty na pół piłą (prawdopodobnie drewnianą).

Święty Juda Tadeusz był bratem innego apostoła, św. Jakuba Młodszego. Tadeusz oznacza w języku aramejskim: godny czci, odważny. Jest autorem listu św. Judy, w którym ostrzega przed fałszywymi naukami. Odbył podróż misyjną do Palestyny, Syrii, Egiptu i Mezopotamii, w której częściowo towarzyszył mu św. Szymon Gorliwy. Według niektórych relacji, poniósł śmierć męczeńską około roku 80 zabity pałkami lub włócznią w Libanie bądź w Persji. Od XVIII w. kult św. Judy Tadeusza jest szczególnie żywy w Austrii i w Polsce, gdzie bardzo popularne jest nabożeństwo do tego świętego jako patrona od spraw beznadziejnych.

Relikwie obu Apostołów znajdują się w kaplicy świętych Szymona i Judy w bazylice św. Piotra, która obecnie jest także kaplicą Najświętszego Sakramentu.

19 października, wspomnienie błogosławionego księdza Jerzego Popiełuszki, prezbitera i męczennika

Jerzy_Popieluszko
Błogosławiony ksiądz Jerzy Popiełuszko.

Błogosławiony Jerzy Popiełuszko urodził się 14 września 1947 na Podlasiu. Na chrzcie otrzymał imię Alfons, które zmienił w 1971r. na Jerzy Aleksander.

28 maja 1972 w bazylice świętego Jana Chrzciciela w Warszawie przyjął z rąk kardynała Stefana Wyszyńskiego święcenia kapłańskie. Na swoim obrazku prymicyjnym zamieścił cytat „Posyła mnie Bóg, abym głosił Ewangelię i leczył rany zbolałych serc” (Łk 4, 18).

Pracował jako duszpasterz środowisk medycznych — zarówno studentów, pielęgniarek, jak i lekarzy. Podczas wizyt papieskich w Warszawie odpowiadał za opiekę zdrowotną nad pielgrzymami. Od 1980 bezkompromisowo zaangażował się w duszpasterstwo świata pracy, za co był szykanowany przez władze PRL.

Podczas stanu wojennego w ostatnią niedzielę miesiąca organizował w kościele św. Stanisława Kostki na Żoliborzu Msze za Ojczyznę. W 1982 zainicjował pielgrzymkę robotników Huty Warszawa na Jasną Górę, która szybko przerodziła się w Ogólnopolską Pielgrzymkę Ludzi Pracy.

19 października 1984 późnym wieczorem, podczas podróży z Bydgoszczy do Warszawy, został porwany przez funkcjonariuszy Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i zabity. 30 października wyłowiono jego ciało ze sztucznego zbiornika w okolicy tamy koło Włocławka. Jego pogrzeb odbył się 3 listopada w kościele św. Stanisława Kostki w Warszawie.

Został beatyfikowany 6 czerwca 2010r. w Warszawie.

17 października, wspomnienie św. Ignacego Antiocheńskiego, biskupa i męczennika

Ignatius_of_Antioch_2
Św. Ignacy Antiocheński.

Święty Ignacy Antiocheński był drugim lub trzecim biskupem Antiochii (obecnie Turcja).

Wszystko co o nim wiemy wiąże się z jego męczeńską śmiercią, na którą został skazany przez namiestnika Syrii ok. 107 roku. Po wydaniu wyroku wysłano go do Rzymu.

Podczas podróży pisał listy do różnych wspólnot chrześcijańskich i św. Polikarpa, w których ukazywał jedność Chrystusa jako Boga i Człowieka, łączącego w sobie naturę boską i ludzką oraz jeden organizm, jakim jest Kościół Katolicki złączony z Chrystusem jako głową.

Uważał, że tylko wówczas, gdy umrze za Chrystusa, może być uważany za prawdziwego Jego ucznia. W swoich cierpieniach i męczeństwie widział wyraz szczególnej łaski Bożej.

Poniósł śmierć męczeńską w roku 107 w Rzymie, rzucony na pożarcie dzikim zwierzętom. Według „Złotej Legendy”, po jego śmierci w jego sercu znaleziono imię Chrystusa wypisane złotymi literami. Dla pierwszych chrześcijan św. Ignacy był przykładem odwagi, konsekwentnej wiary, oraz nieustającej nadziei na życie wieczne. Jego szczątki pochowano w kościele św. Klemensa w Rzymie.

5 czerwca, Wspomnienie św. Bonifacego, biskupa i męczennika.

Bonifacy urodził się około 673r. w Dewonshire, w Wessex (Anglia). Na chrzcie otrzymał imię Winfryd.

Jako młodzieniec wstąpił do zakonu benedyktynów, gdzie przyjął imię Bonifacy. Święcenia kapłańskie otrzymał ok. 30 roku życia, po czym został kierownikiem szkoły w opactwie w Nursling. Po pewnym czasie udał się na misje do Fryzji, dzisiejszych północnych Niemiec i Holandii. Szybko musiał jednak powrócić do swojego klasztoru, ponieważ wybuchła wojna między księciem Fryzów, a Frankami. Po śmierci opata Winbrecha został wybrany na jego następcę.

Bonifacy pragnął jednak ponownie wyruszyć na misje, dlatego w 718r. udał się do Rzymu, aby uzyskać poparcie papieża. Św. Grzegorz II dał mu listy polecające do króla Franków i do niektórych biskupów. 14 maja 719r. Bonifacy opuścił Rzym i udał się do Fryzji (Niemcy). Spotkał się tam ze św. Willibrordem, pod którego kierunkiem pracował około 3 lat. W tym czasie ochrzcił kilka tysięcy germańskich pogan. Potem udał się do Hesji, gdzie w 722r. założył klasztor benedyktyński w Amoneburgu.

W celu omówienia z papieżem organizacji stałej administracji kościelnej na terenie Niemiec, Bonifacy udał się ponownie do Rzymu. Grzegorz II udzielił mu święceń biskupich i dał mu pełnomocnictwa konieczne dla sprawniejszej akcji misyjnej.

Korzystając z uprawnień metropolity misyjnego, Bonifacy mianował biskupów w Moguncji i w Würzburgu, a także założył wiele placówek stałych, zależnych od tych biskupów oraz szereg klasztorów benedyktynów i benedyktynek. Papież św. Grzegorz III mianował go metropolitą-arcybiskupem z władzą mianowania i konsekrowania biskupów na terytorium Niemiec na wschód od Renu oraz swoim legatem na Frankonię i Niemcy.

Bonifacy uporządkował administrację kościelną w Niemczech. Ustanowił także biskupstwa w Passawie, Freising, Ratyzbonie (Regensburgu) i w Eichstätt oraz założył nowe biskupstwo w Fuldzie, które uważał za centrum i ośrodek swojej działalności misyjnej. W latach 745-747 papież podniósł do godności metropolii biskupstwa w Kolonii, Salzburgu i Moguncji.

Mając 80 lat Bonifacy po raz trzeci udał się na misje do Fryzji. W mieście Dokkum został napadnięty przez pogan i zamordowany 5 czerwca 754r. wraz z 52 towarzyszami. Został pochowany w Fuldzie. Swoją działalnością apostolską zasłużył na tytuł „apostoła Niemiec”, których jest patronem.

3 czerwca, Wspomnienie św. Karola Lwangi i Towarzyszy, męczenników

Karol Lwanga i jego towarzysze żyli w drugiej połowie XIX w. w Ugandzie (Afryka).

Od 1877r. pracowali w tym kraju misjonarze anglikańscy, a od 1879r. katoliccy – ojcowie biali, którzy zostali wysłani przez algierskiego kardynała Lawigerie. Szybko pozyskali oni uznanie na dworze królewskim, nawracając wielu na wiarę katolicką, tak że liczba wyznawców Chrystusa wzrosła do kilkunastu tysięcy.

Jednakże król Ugandy Mutesa I, nie chcąc rezygnować ze swoich licznych żon, przeszedł na islam. Od tej pory zaczęły się prześladowania chrześcijan. Misjonarze anglikańscy i katoliccy musieli opuścić Ugandę, jednakże nadal wspomagali oni młodych ugandyjskich chrześcijan.

W 1884r. zmarł król Mutesa I, a rządy krajem objął jego syn Mwanga I, który wypowiedział otwartą walkę wszystkim chrześcijanom przebywającym na terenie Ugandy. Pierwsze prześladowanie dotknęło misję anglikańską – zginęło 40 misjonarzy oraz biskup Hannigton, który został zamordowany 29 października 1885r. W tym czasie na katolicyzm nawróciła się grupa dworzan królewskich, a wśród nich Karol Lwanga – wódz plemienia Nagweya i przełożony królewskich paziów.

Urodził się on ok. 1860r. w Buddu (Singo). Gdy miał 20 lat, dzięki wujowi dowiedział się o misjonarzach. Z czasem poznał ich i uczestniczył w katechezach, a 15 września 1885r. przyjął chrzest. Od tej pory stał się gorliwym apostołem w swoim środowisku.

Kilka miesięcy potem został pojmany i osadzony w więzieniu, gdzie zdołał nawrócić i ochrzcić kilku współwięźniów. Razem z towarzyszami wielokrotnie stawał przed królem, który usiłował nakłonić ich do wyrzeczenia się wiary. Oni jednak trwali mężnie przy Chrystusie, a Karol podtrzymywał ich na duchu. W końcu król skazał ich na śmierć.

Karol Lwanga wraz z towarzyszami zginął 3 czerwca 1886r. w Namugongo. Według relacji świadków przebaczył swoim oprawcom, a innych zachęcał do wytrwania w wierze.

Łącznie w latach 1885-1887 w Ugandzie poniosło śmierć męczeńską ok. 150 katolików i 40 anglikanów.

Karol Lwanga i jego 21 towarzyszy męczenników zostało beatyfikowanych 6 czerwca 1920r., a kanonizowanych 18 października 1964r. W 1934r. papież Pius XI ogłosił Karola Lwangę patronem młodzieży i Akcji Katolickiej w Afryce.

16 maja, Uroczystość św. Andrzeja Boboli, kapłana i męczennika

Andrzej Bobola urodził się 30 listopada 1591 w Strachocinie koło Sanoka. Pochodził z bardzo przywiązanej do religii katolickiej szlacheckiej rodziny. W latach 1606-1611 uczęszczał do jednej ze szkół jezuickich, prawdopodobnie w Wilnie, gdzie nauczył się m.in. sztuki wymowy i języka greckiego.

31 lipca 1611, w wieku 20 lat, wstąpił do zakonu jezuitów. Po dwóch latach nowicjatu złożył pierwsze śluby (1613), a następnie studiował filozofię na Akademii Wileńskiej (1613-1616). Ówczesnym zwyczajem jako kleryk został przeznaczony do pracy pedagogicznej w kolegiach jezuickich najpierw w Brunsberdze (Braniewie), w stolicy Warmii, a potem w Pułtusku.

W 1618 powrócił na Akademię Wileńską, aby kontynuować studia teologiczne, które ukończył przyjmując 12 marca 1622 święcenia kapłańskie. Rok później został dopuszczony do tak zwanej „trzeciej probacji” w Nieświeżu. Przez następne lata był rektorem kościoła w Nieświeżu i Wilnie, kaznodzieją, spowiednikiem, misjonarzem ludowym, prefektem bursy dla ubogiej młodzieży w Nieświeżu, kierował Sodalicją Mariańską mieszczan (1624-1630), prowadził konferencje z Pisma świętego i dogmatyki i był przełożonym nowo założonego domu zakonnego w Bobrujsku (1630-1633). Poza tym pracował także w Połocku, Warszawie, Łomży i Pińsku.

Jako misjonarz, ks. Andrzej obchodził zaniedbane wioski od domu do domu i nauczał, chrzcił, łączył sakramentem pary małżeńskie, wielu grzeszników skłonił do spowiedzi. Był niezmordowany w głoszeniu kazań i w spowiadaniu. Nazywano go apostołem Pińszczyzny i Polesia oraz nadano przydomek „łowca dusz — duszochwat”.

Pod wpływem jego kazań wielu prawosławnych przeszło na katolicyzm. Jego gorliwość w pracy duszpasterskiej była powodem wrogości chrześcijan wyznania prawosławnego. W czasie wojen kozackich przerodziła się ona w nienawiść i doprowadziła do jego męczeńskiej śmierci.

Gdy w maju 1657 Pińsk zajęli Kozacy, ks. Andrzej musiał uciekać z miasta i ukrywać się w okolicznych wioskach. Schronił się w Janowie, odległym od Pińska o ok. 30 km, a następnie we wsi Peredił. Gdy jej mieszkańcy dowiedzieli się, że jest poszukiwany, poprosili ks. Andrzeja, by uciekał. Użyczonym wozem udało mu się dojechać do wsi Mogilno, gdzie napotkał oddział Kozaków.

Został ujęty, był długo i na różne sposoby torturowany. Zginął śmiercią męczeńską 16 maja 165. Jego ciało przeniesiono do miejscowego kościoła, a potem jezuici przenieśli je do Pińska i pochowali w podziemiach kościoła klasztornego. Po latach zapomniano o miejscu jego pochówku.

16 kwietnia 1702 ks. Andrzej ukazał się rektorowi kolegium pińskiego i wskazał, gdzie w krypcie kościoła jest jego grób. Ciało znaleziono nietknięte, mimo że spoczywało w wilgotnej ziemi. Ponieważ za jego przyczyną zaczęły mnożyć się łaski i cuda, w 1712 podjęto starania o jego beatyfikację.

Niestety kasata zakonu jezuitów, wojny, a potem rozbiory przerwały je na długie lata. W 1819 w Wilnie ks. Andrzej ukazał się dominikaninowi o. Korzenieckiemu, któremu przepowiedział wskrzeszenie Polski (będącej wówczas pod zaborami) i to, że zostanie jej patronem. Zanim te zapowiedzi się spełniły, udało się doprowadzić do jego beatyfikacji, która odbyła się 30 października 1853.

Natomiast 17 kwietnia 1938, w uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego, został on uroczyście kanonizowany przez papieża Piusa XI. W tym samym roku jego relikwie zostały przewiezione z Rzymu do Polski i umieszczone w srebrno-kryształowej trumnie-relikwiarzu w kaplicy jezuitów przy ul. Rakowieckiej w Warszawie. Znajdują się tam po dzień dzisiejszy.

16 maja 2002 ks. kard. Józef Glemp podczas Mszy świętej w Warszawie w sanktuarium narodowym wzniesionym ku czci św. Andrzeja Boboli uroczyście ogłosił go patronem Polski.

8 maja, Uroczystość św. Stanisława, biskupa i męczennika, głównego Patrona Polski

Stanisław urodził się w Szczepanowie około 1030 roku.

Studiował prawdopodobnie w klasztorze benedyktyńskim w Tyńcu, a następnie za granicą w szkole katedralnej w Liege (Belgia) lub w Paryżu. Święcenia kapłańskie otrzymał około roku 1060. Biskup Lambert Suła mianował Stanisława kanonikiem katedry krakowskiej, a po jego śmierci (1070) Stanisław został wybrany jego następcą.

Dał się poznać jako pasterz gorliwy, ale i bezkompromisowy. Dzięki poparciu króla Bolesława Śmiałego wyjednał u papieża Grzegorza VII wskrzeszenie metropolii gnieźnieńskiej. Ponieważ król nieustannie brał udział w zbrojnych wyprawach, w kraju szerzył się rozbój i wiarołomstwo żon, a przez to rozbicie małżeństw i zamęt.

Gdy król w czasie wyprawy na Ruś przedłużał swój pobyt w Kijowie, mimo że rycerze błagali go, aby powracał do kraju, rycerze zaczęli go potajemnie opuszczać. Kiedy Bolesław wrócił do kraju, zaczął się okrutnie na nich mścić. Wtedy Stanisław jako jedyny miał odwagę upomnieć króla.

Ponieważ ten nic sobie z upomnienia nie czynił i dalej szalał, biskup rzucił na niego klątwę, tzn. wyłączył króla ze społeczności Kościoła, a przez to samo zwolnił od posłuszeństwa poddanych. Król uznał Stanisława za buntownika i skazał go na śmierć.

11 kwietnia 1079 Stanisław zginął w czasie odprawiania Mszy świętej w kościele na Skałce z rąk wojów lub — jak podaje Wincenty Kadłubek — z rąk samego króla. Duchowni ze czcią pochowali go w kościele św. Michała na Skałce a cały naród stanął przeciwko królowi. Opuszczony przez wszystkich, Bolesław musiał udać się na banicję, gdzie zmarł około 1081 roku, na Węgrzech. Dwa ostatnie lata król miał spędzić na ostrej pokucie w klasztorze benedyktyńskim w Osjaku, gdzie też miał być pochowany.

W 1088 przeniesiono relikwie św. Stanisława do katedry krakowskiej. Jego kult istniał od dawna. W wiekach XIII i XIV odegrał ważną rolę historyczną jako czynnik kształtowania się myśli o zjednoczeniu Polski. Wierzono, że w ten sam sposób – jak ciało św. Stanisława – połączy się i zjednoczy podzielone wówczas na księstwa dzielnicowe Królestwo Polskie. 8 września 1253 w kościele świętego Franciszka z Asyżu papież Innocenty IV dokonał kanonizacji Stanisława.

6 maja, Święto św. Apostołów Filipa i Jakuba

Święty Filip

Filip był jednym z pierwszych uczniów Jezusa. W szeregu Dwunastu Apostołów wymieniany jest zawsze na piątym miejscu (Mt, 10, 3; Mk 3, 18; Łk 6, 14; Dz 1, 13).

Tak jak Piotr i Andrzej pochodził z Betsaidy nad Jeziorem Galilejskim. Był uczniem Jana Chrzciciela, został powołany, gdy Jezus przebywał w Galilei. Jezus powiedział do Filipa „Pójdź za mną!”, a Filip nie tylko poszedł za Jezusem, ale przyprowadził ze sobą Natanaela, któremu rzekł „Chodź i zobacz”. Tych wiadomości o nim dostarcza nam Ewangelia św. Jana.

Filip był świadkiem cudownego nakarmienia rzeszy przez Pana Jezusa. To on powiedział wtedy do Pana Jezusa: „Za dwieście denarów nie wystarczy chleba, aby każdy z nich mógł choć trochę otrzymać” (J 6, 1.5-7). Do niego także zwracają się Grecy, którzy przybyli, aby oddać pokłon (Bogu) w czasie święta, z prośbą, aby mogli zobaczyć Pana Jezusa. Filip przekazał ich prośbę Andrzejowi, a potem razem poszli do Jezusa (J 12, 20-23).

Trzecia i ostatnia wzmianka o tym Apostole w Ewangelii św. Jana pojawia się w opisie Ostatniej Wieczerzy. Podczas niej Filip zwraca się do Chrystusa „Panie, pokaż nam Ojca, a to nam wystarczy. Odpowiedział mu Jezus: Filipie, tak długo jestem z wami, a jeszcze Mnie nie poznałeś? Kto Mnie zobaczył, zobaczył także Ojca. Dlaczego więc mówisz: Pokaż nam Ojca? Czyż nie wierzysz, że jestem w Ojcu, a Ojciec jest we Mnie?” (J 14, 8-10a). Ewangelista nie mówi nam, czy Filip pojął w pełni słowa Jezusa. Poświęcił Mu jednak całkowicie swoje życie.

Według tradycji po zesłaniu Ducha Świętego miał najpierw ewangelizować Grecję, a potem Frygię. Poniósł śmierć męczeńską w Hierapolis za panowania Domicjana (81-96) przez ukrzyżowanie bądź ukamienowanie.

Święty Jakub

Drugi z Apostołów — Jakub zwany Młodszym lub Mniejszym (dla odróżnienia od drugiego Apostoła Jakuba, zwanego Starszym) pochodził z Nazaretu. Był synem Marii, która była spokrewniona ze św. Józefem, mężem Matki Bożej; oraz Alfeusza, zwanego również Kleofasem. Jakub był rodzonym bratem św. Judy Tadeusza. Prawdopodobnie przyłączył się do Jezusa najpóźniej, ponieważ w katalogach Apostołów jest wymieniany na jednym z ostatnich miejsc.

Po zmartwychwstaniu Jezusa Jakub był przewodniczącym gminy chrześcijańskiej w Jerozolimie. Podczas soboru apostolskiego zwołanego po śmierci Jakuba Starszego razem z innymi stwierdził, iż poganie mogą być przyjęci do Kościoła bez poddawania się wcześniej obrzezaniu (por. Dz 15, 13). To on jest autorem słynnego zdania, że wiara bez uczynków jest martwa. Św. Paweł nazywa go „kolumną Kościoła”, na równi ze św. Piotrem (por. Ga 2, 9). Św.

Jakub Młodszy został ukamienowany w 62r. Skazał go na śmierć najwyższy kapłan Annasz, syn Annasza opisanego w Ewangeliach, który wykorzystał przerwę między śmiercią prokuratora rzymskiego Festusa, a przybyciem jego następcy Albinusa.