Archiwa tagu: osoby zakonne

Życiorysy świętych i błogosławionych zakonników i zakonnic.

20 listopada, wspomnienie św. Rafała Kalinowskiego, prezbitera

Zdjęcie
Święty Rafał Kalinowski

Święty Rafał Kalinowski urodził się 1 września 1835r. w Wilnie w rodzinie szlacheckiej herbu Kalinowa. Na chrzcie otrzymał imię Józef.

W latach 1853-57 studiował w Akademii Inżynierii Wojskowej w Petersburgu i wstąpił do rosyjskiego wojska. Po zakończeniu nauki otrzymał awans na porucznika i tytuł inżyniera. Zajmował się robotami inżynierskimi w Rosji i Zaborze Rosyjskim. W tym czasie zaczęły się jego rozterki duchowe oraz kłopoty ze zdrowiem.

Wyczuwając nadchodzące powstanie podał się do dymisji w wojsku rosyjskim, chcąc służyć swoją wiedzą Polakom. Niedługo po tym został członkiem Rządu Narodowego i zajął stanowisko ministra wojny na terenie Wilna.

24 marca 1864 r. został aresztowany i skazany na karę śmierci, dzięki interwencji rodziny kara ta została zamieniona na 10 lat robót na Syberii. W czasie swojego pobytu tam ze zdumiewającą cierpliwością i pokojem niósł współwięźniom pociechę i nadzieję. Modlił się z nimi oraz katechizował dzieci i młodzież.

W 1874 r. po zwolnieniu z zesłania przyjął zadanie wychowania Augusta Czartoryskiego (Sługi Bożego) w Paryżu. Trzy lata później wstąpił do Zakonu Karmelitów Bosych w Grazu w Austrii i przyjął imię zakonne Rafał od św. Józefa. Po studiach teologicznych na Węgrzech złożył śluby zakonne i otrzymał święcenia kapłańskie 15 stycznia 1882 r. w Czernej koło Krakowa. Niedługo później został wybrany na przeora klasztoru w Czernej.

Posiadał niezwykły dar godzenia ludzi z Bogiem w czasie spowiedzi oraz usuwania lęku i niepewności z ich serc. Był człowiekiem zawsze złączonym z Bogiem i pełnym modlitwy. Wiele osób już za jego życia uważało go za świętego.

Zmarł 15 listopada 1907 r. w klasztorze w Wadowicach (który założył i którego był przeorem). Został beatyfikowany 22 czerwca 1983 r., a kanonizowany 17 listopada 1991 r.

19 listopada, wspomnienie bł. Salomei, dziewicy

Bl_Salomea
Witraż autorstwa Stanisława Wyspiańskiego, przedstawiający błogosławioną Salomeę

Błogosławiona Salomea urodziła się na przełomie 1211 i 1212 roku.

Należała do polskiej dynastii Piastów – jej ojcem był książę małopolski Leszek Biały, a matką ruska księżniczka Grzymisława z Rurykowiczów.

Była żoną Kolomana (brata św. Elżbiety Węgierskiej), syna króla węgierskiego Andrzeja II, jednak za zgodą męża podczas ślubu przyrzekła zachowanie dziewictwa.

W latach 1219-1221 razem z Kolomanem zasiadała na tronie w Haliczu. Po jego śmierci w 1241 r. wróciła do Polski na dwór swojego brata, księcia krakowskiego Bolesława Wstydliwego. W 1245 r. wstąpiła do klasztoru klarysek w Zawichoście koło Sandomierza. Ponieważ klasztor był bardzo narażony na niebezpieczeństwo ze strony najazdów litewskich, ruskich oraz tatarskich, klaryski zostały w 1260 r. przeniesione do nowo ufundowanego przez Bolesława Wstydliwego klasztoru pod Krakowem, opodal miejscowości Skała. Tam Salomea spędziła resztę swojego życia.

Mimo, że nigdy nie była ksienią klarysek, jej troską było zabezpieczenie siostrom utrzymania: wyposażyła kościół klasztorny w kosztowne paramenty i naczynia liturgiczne, a klasztor w odpowiednie książki. Założyła przy klasztorze miasto na prawie niemieckim. W testamencie wszystko, co jeszcze miała, przekazała klasztorowi na utrzymanie mniszek.

Zmarła w opinii świętości 17 listopada 1268 r., beatyfikowana została 17 maja 1672 r.

12 listopada, wspomnienie św. Jozafata Kuncewicza, biskupa i męczennika

Ikona, przedstawiająca św. Jozafata
Ikona świętego.

Święty Jozafat Kuncewicz urodził się w 

Uczęszczał do szkoły katedralnej w rodzinnym mieście, a następnie rodzice wysłali go do Wilna, aby nauczył się zawodu kupca. Tam zetknął się z unitami — katolikami obrządku wschodniego, którzy sprawują kult w rycie bizantyńskim, jednak w pełni w zgodzie z nauką Kościoła łacińskiego i podlegają papieżowi. Od czasu unii brzeskiej (1596), zawartej tuż przed przybyciem św. Jozafata do Wilna, byli oni bardzo atakowani przez prawosławie, które używało przeciwko nim różnych metod (także siły zbrojnej), ponieważ uznało ich za odstępców od wiary i zdrajców. W tym czasie św. Jozafat zaprzyjaźnił się z grekokatolikami i zetknął z jezuitami.

W 1604 wstąpił do bazylianów (jedyny w Polsce męski zakon obrządku greckokatolickiego), a w 1609 r. otrzymał święcenia kapłańskie. Cztery lata później (1613) powierzono mu funkcję przełożonego klasztoru i kościoła bazylianów w Wilnie, a w latach 1614-1615 towarzyszył metropolicie halicko-kijowskiemu w podróży wizytacyjnej do Kijowa. W 1617 r. został mianowany arcybiskupem Połocka.

Jako arcybiskup żył bardzo skromnie, troszczył się o podwładnych i walczył o przywileje dla duchowieństwa unickiego. Szczególną opieką otoczył chorych i ubogich. Niezmordowanie głosił słowo Boże, był zwolennikiem wczesnej i częstej Komunii świętej. Dla duchowieństwa ogłosił konstytucję, a dla mniej wykształconych kapłanów ułożył katechizm jako podstawę do nauczania. Wprowadził obowiązek odprawiania codziennie Świętej Liturgii.

Jego aktywność tak bardzo budziła niezadowolenie przeciwników unii z Kościołem rzymskim, że w końcu uknuto spisek na jego życie. Rankiem , zaraz po odprawieniu Mszy Świętej, został napadnięty i zabity, a jego ciało utopiono w Dźwinie. Św. Jozafat został beatyfikowany w 1643, a kanonizowany w 1867 r.

16 października, wspomnienie św. Jadwigi Śląskiej

św. Jadwiga

Święta Jadwiga urodziła się między 1174 a 1180 rokiem w Bawarii. Była córką Bertolda VI, hrabiego Andechs. Jedna z jej sióstr została królową Węgier (jej córką była św. Elżbieta Węgierska), a druga królową Francji.

W wieku 12 lat wyszła za mąż za Henryka Brodatego, księcia śląskiego z dynastii Piastów, z którym miała siedmioro dzieci. Oboje z Henrykiem byli ludźmi bardzo religijnymi i prowadzili pobożne życie. Po ok. 20 latach małżeństwa (w roku 1209) razem w mężem złożyła śluby czystości.

Święta Jadwiga ufundowała wiele obiektów sakralnych, w tym klasztor cysterek w Trzebnicy oraz wyposażyła wiele kościołów w szaty liturgiczne. Prowadziła także działalność dobroczynną, m.in. zorganizowała szpitalik dworski, osobiście odwiedzała chorych i wspierała hojnie ubogich.

Po śmierci męża (1238) zamieszkała w klasztorze cysterek w Trzebnicy, gdzie w 1238 złożyła śluby zakonne. Zasłynęła z pobożności i czynów miłosierdzia. Zmarła 14 października 1243. Została kanonizowana 26 marca 1267.

15 października, wspomnienie św. Teresy od Jezusa, dziewicy i doktora Kościoła

Door_with_the_image_of_St._Theresa_of_Avila
Obraz przedstawiający świętą.

Panie! Niech ci inni lepiej ode mnie służą, i niech szczęście, które im gotujesz będzie większe od mojego. Ale żeby Cię miał kto więcej kochać ode mnie, tego nie ścierpię!”. To słowa Teresy de Cepeda y Ahumada znanej jako święta Teresa od Jezusa, św. Teresa z Avila, św. Teresa Wielka lub Hiszpańska.

Urodziła się 28 marca 1515 w Hiszpanii. W wieku 20 lat wstąpiła do zakonu karmelitanek w Avili. W tym czasie w ich klasztorach nastąpiło odejście od pierwotnego ducha i złagodzenie reguły.

Po złożeniu ślubów zakonnych zachorowała tak ciężko, że była już bliska śmierci. To doświadczenie pogłębiło w niej życie wewnętrzne — zaczęło się jej życie mistyczne i zjednoczenie z Bogiem. 18 listopada 1572 przy okazji Komunii otrzymała łaskę mistyczną symbolizującą małżeństwo między jej duszą, a Trójcą Świętą.

W 1557, wpatrzona w obraz Chrystusa ubiczowanego, doznała przemiany wewnętrznej i zrozumiała, że wolą Bożą jest nie tylko jej własne uświęcenie, ale także uświęcenie jej współsióstr. Zreformowała zakon karmelitanek doprowadzając do powrotu do pierwotnej reguły. Współpracowała ze św. Janem od Krzyża, przez co przyczyniła się do odnowienia gałęzi męskiej Zakonu.

Zmarła 4 października 1582. Na relikwiarzu zawierającym jej serce umieszczono słowa: „Teresa Jezusa, Jezus Teresy”. Pozostawiła po sobie pisma, w których ukazała drogę do zjednoczenia z Bogiem i dała świadectwo głębokich przeżyć mistycznych. Została beatyfikowana w 1614 roku, a kanonizowana w 1622. 27 września 1970 Paweł VI ogłosił ją doktorem Kościoła i nadał jej tytuł „doktor mistyczny”.

13 października, Wspomnienie bł. Honorata Koźmińskiego, kapłana

Honorat Koźmiński urodził się 16 października 1829 w Białej Podlaskiej. Mimo głębokiej pobożności wyniesionej z domu rodzinnego oraz zaszczepionego mu przez matkę nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny, w czasie nauki w gimnazjum stracił wiarę. Wobec kolegów przechwalał się wówczas swym niedowiarstwem, wstydził się znaku krzyża świętego, wyśmiewał rzeczy święte, księży i zakonników.

Chciał zostać architektem, dlatego rozpoczął studia w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie. W kwietniu 1846 został oskarżony o spisek przeciw carowi i osadzony w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej. Po ciężkim śledztwie, w trakcie którego był torturowany, zachorował na tyfus i był bliski śmierci. Po zmaganiach z chorobą, a także z Bogiem i samym sobą, 15 sierpnia 1846 przeżył nawrócenie i zaczął powracać do zdrowia. 27 marca 1847 został uniewinniony.

Po wyjściu na wolność, odbył spowiedź z całego życia i zaczął prowadzić surowe, ascetyczne życie. 8 grudnia 1848, mając 19 lat, wstąpił do franciszkańskiego Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów w Warszawie, gdzie otrzymał imię Honorat. Rok później złożył wieczyste śluby zakonne, a 27 grudnia 1852 przyjął święcenia kapłańskie.

Przez następne 10 lat przebywał w klasztorze warszawskim, gdzie wsławił się żywą i owocną pracą apostolską jako kaznodzieja, misjonarz ludowy, nauczyciel religii, spowiednik, dyrektor III zakonu franciszkańskiego i promotor Żywego Różańca.

W 1855 przy współpracy Zofii Truszkowskiej założył Zgromadzenie Sióstr Felicjanek, które 16 grudnia 1864 zostało skasowane przez władze carskie. Klasztor Kapucynów w Warszawie także został zamknięty, a zakonników wywieziono do klasztoru w Zakroczymiu nad Wisłą. Będąc tam ojciec Honorat zrozumiał, że tradycyjne formy życia zakonnego nie miały szans istnienia. Dlatego stworzył i urzeczywistnił nową wizję życia ukrytego przed światem. Owocem tego było powstanie 23 nowych zgromadzeń zakonnych, których członkowie żyjąc wśród ludzi, w podobnych jak wszyscy warunkach społecznych, bez zewnętrznych oznak swego powołania, zachowywali śluby zakonne, stając się prekursorami współczesnych instytutów świeckich. Zgromadzenia te podejmowały prace charytatywne i apostolskie, m.in. wśród młodzieży szkolnej i rzemieślniczej, w fabrykach, wśród ludu wiejskiego, w przytułkach dla ludzi starych i upośledzonych.

Do dziś istnieją trzy zgromadzenia honorackie habitowe: felicjanki, serafitki i kapucynki oraz czternaście bezhabitowych. 5 maja 1892 po licznych rewizjach i prześladowaniach klasztor w Zakroczymiu został skasowany, a zakonników przeniesiono do Nowego Miasta nad Pilicą. Powstały w 1893 na terenie Królestwa ruch mariawitów zaszkodził opinii o. Honorata, tak że w 1907 został on odsunięty od zarządzania założonymi przez siebie zgromadzeniami. W 1906 zdrowie ojca Honorata bardzo się pogorszyło i musiał zrezygnować ze spowiadania.

Zmarł w opinii świętości 16 grudnia 1916. Jan Paweł II beatyfikował go 16 października 1988.

25 września, Wspomnienie bł. Władysława z Gielniowa, kapłana

Obraz przedstawiający św. Władysława.
Obraz przedstawiający św. Władysława.
Marcin Jan urodził się w Gielniowie koło Opoczna ok. 1440r. w rodzinie ubogich mieszczan. 1 sierpnia 1462 wstąpił do krakowskich bernardynów i przyjął imię zakonne Władysław. Prawdopodobnie w Krakowie odbył studia zakonne i otrzymał święcenia kapłańskie.

W latach 1487-1490 i 1496-1499 sprawował urząd wikariusza prowincji i prowincjała. W tym czasie czuwał nad 22 domami zakonu w Polsce: odbywał co roku kapituły prowincji, wizytował domy braci i sióstr, troszczył się o domy formacyjne, uczestniczył w kapitułach generalnych w Urbino (1490) i w Mediolanie (1498), przyjmował komisarzy generalnych zakonu.

Jego życie było przepełnione modlitwą i duchem pokuty, miał szczególne nabożeństwo do Męki Pańskiej, bezustannie pościł i biczował się. Na modlitwę poświęcał wiele godzin. Miał dar łez i ekstaz. Chodził zawsze boso, nawet w najsurowsze zimy. Wyróżniał się niezwykłą gorliwością o zbawienie dusz, nie oszczędzając się na ambonie i w konfesjonale.

Pomimo wielkiej surowości dla siebie, był dla swoich podwładnych prawdziwym ojcem. Otaczał szczególną opieką zakonników starszych, spracowanych oraz chorych. Silnie zabiegał, aby przełożeni pilnie zaopatrywali potrzeby swoich współbraci. Nakazał także bardzo staranne wybierać kandydatów do zakonu, a mistrzów nowicjatu przestrzegał przed zbytnią gorliwością w stosowaniu prób. Gdzie jednak widział nadużycia i świadome rozluźnienie reguły, był nieubłagany i stanowczy. Miał czułe serce dla uciśnionych i potrzebujących. Zapamiętano go jako płomiennego kaznodzieję.

Był jednym z pierwszych duchownych, który wprowadził do Kościoła język polski poprzez kazania i poetyckie teksty. Tradycja przypisała mu autorstwo wielu pobożnych pieśni. Nie tylko sam układał teksty, ale zachęcał do tego także swoich współbraci. Ponadto układał w języku polskim koronki, godzinki i inne nabożeństwa. Charakterystycznym rysem osobowości Władysława było także jego nabożeństwo do Imienia Jezusa oraz do Najświętszej Maryi Panny.

W 1504r. został gwardianem przy kościele św. Anny w Warszawie. Tutaj zmarł 4 maja 1505. Zaraz po śmierci oddawano Władysławowi cześć należną świętym. Benedykt XIV wydał urzędowy akt beatyfikacji 11 lutego 1750r., jednak właściwe uroczystości przygotowano dopiero w 1753r., łącząc je z 300 rocznicą przybycia bernardynów do Polski.

W 1759r. błogosławiony Władysław został patronem Królestwa Polskiego i Litwy, a 19 grudnia 1962 papież Jan XXIII ogłosił go głównym patronem Warszawy. Obecnie błogosławiony Władysław jest patronem drugorzędnym, a główną Patronką Warszawy jest Najświętsza Maryja Panna Łaskawa.

23 września, Wspomnienie św. Pio z Pietrelciny, kapłana

Francesco Forgione urodził się 25 maja 1887 w Pietrelcinie (na południu Włoch). W wieku 16 lat przyjął habit kapucyński, a rok później złożył śluby zakonne i rozpoczął studia filozoficzno-teologiczne. Otrzymał imię zakonne Pio. W 1910r. przyjął święcenia kapłańskie. Już wtedy od dawna miał poważne problemy ze zdrowiem. Pod koniec lipca 1916r. przybył do San Giovanni Rotondo, gdzie przebywał aż do śmierci.

20 września 1918r. podczas modlitwy przed wizerunkiem Chrystusa ukrzyżowanego o. Pio otrzymał stygmaty, które nosił na dłoniach, stopach i boku przez ponad 50 lat. Zagoiły się one dopiero na kilka dni przed jego śmiercią. Z tego powodu do San Giovanni Rotondo zaczęły przybywać rzesze pielgrzymów i dziennikarzy. Wnikliwe badania stygmatów i mistycznych doświadczeń o. Pio przeprowadził Kościół katolicki, w związku z czym na 2 lata otrzymał on zakaz publicznego sprawowania Eucharystii i spowiadania wiernych. Prowadzący badania dr Fest uznał, że stygmatyczne rany kapucyna nie są wytłumaczalne z punktu widzenia nauki, dzięki czemu mógł on ponownie publicznie sprawować sakramenty.

Ojciec Pio był mistykiem. Często surowo pokutował, bardzo dużo czasu poświęcał na modlitwę. Wielokrotnie przeżywał ekstazy, miał wizje Maryi, Jezusa i swojego Anioła Stróża, posiadał dar bilokacji (znajdowania się jednocześnie w dwóch miejscach), nie rozstawał się z różańcem. Niezwykłą czcią darzył Eucharystię — przez długie godziny przygotowywał się do niej trwając na modlitwie i długo dziękował Bogu po jej odprawieniu.

W latach 1922-1956 w San Giovanni Rotondo powstał „Dom Ulgi w Cierpieniu” – szpital, którego budowę o. Pio gorąco wspierał. Tymczasem zakonnika zaczęły powoli opuszczać siły, coraz częściej upadał na zdrowiu. Zmarł w swoim klasztorze 23 września 1968r. Św. Jan Paweł II beatyfikował o. Pio 2 maja 1999r., a kanonizował 16 czerwca 2002r.

21 czerwca, Wspomnienie św. Alojzego Gonzagi, zakonnika

Alojzy urodził się 9 marca 1568r. koło Mantui jako najstarszy z ośmiu synów margrabiego Ferdynanda di Castiglione. Ojciec, uczestnik bitwy pod Lepanto (1571), pokładał w Alojzym duże nadzieje. Marzył, że syn zostanie rycerzem.

Gdy Alojzy miał 7 lat przeżył swoje nawrócenie. Uświadomił sobie nicość ponęt współczesnego mu świata i poczuł wielką tęsknotę za Panem Bogiem. Odtąd rozwijał w sobie ducha modlitwy.

Ojciec był z tego niezadowolony, dlatego wysłał go do Florencji na dwór wielkiego księcia Franciszka Medici, aby tam nabrał manier dworskich. Alojzy wykorzystał ten czas, aby odwiedzać miejscowy kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny, gdzie przed ołtarzem Matki Bożej złożył ślub dozgonnej czystości. W 1580r. podczas pobytu z ojcem w Piemoncie spotkał się ze św. Karolem Boromeuszem, który udzielił mu pierwszej Komunii świętej.

Mimo zdecydowanego sprzeciwu ojca, zrzekł się prawa do swojego dziedzictwa na rzecz brata Rudolfa i 25 listopada 1585r. wstąpił do nowicjatu jezuitów w Rzymie. Jesienią tego roku otrzymał święcenia niższe i został skierowany na studia teologiczne do Rzymu.

W latach 1590-1591 Rzym nawiedziła epidemia dżumy. Bardzo wiele osób umierało, inni potrzebowali opieki w szpitalu. Alojzy poprosił przełożonych, aby zezwolili mu posługiwać zarażonym. Wraz z innymi klerykami pracował jako wolontariusz w szpitalu św. Sykstusa i w szpitalu Matki Bożej Pocieszenia. Wyczerpany posługą chorym, studiami i umartwieniami sam zachorował na dżumę. Zmarł jako kleryk, bez święceń kapłańskich, 21 czerwca 1591r. w wieku zaledwie 23 lat.

Jego sława była tak wielka, że został ogłoszony błogosławionym już w 1605r. Jego kanonizacja odbyła się w 1726r. (jednocześnie z kanonizacją św. Stanisława Kostki). W 1729r. papież ogłosił św. Alojzego patronem młodzieży, szczególnie młodzieży studiującej, a w 1926r. patronem młodzieży katolickiej.

13 czerwca, Wspomnienie św. Antoniego z Padwy, kapłana i Doktora Kościoła

Ferdynand Bulonne urodził się ok. 1195r. w rodzinie szlacheckiej w Lizbonie.

W wieku 15 lat wstąpił do zakonu augustianów. Z zainteresowaniem i zaangażowaniem oddawał się studiowaniu Biblii oraz ojców Kościoła. Silne wrażenie wywarło na nim wystawienie relikwii pierwszych pięciu misjonarzy franciszkańskich, męczenników z Maroka, co miało miejsce w 1220r. w Coimbrze. Zapragnął pójść w ich ślady, dlatego opuścił augustianów i wstąpił do franciszkanów, gdzie przyjął imię Antoni.

Jeszcze w tym samym roku został wysłany na misje do Maroka, skąd z powodu choroby zmuszony był wracać do kraju. Zamiast do Portugalii, na skutek niesprzyjających warunków atmosferycznych, wylądował na Sycylii. W 1221r. uczestniczył w kapitule generalnej franciszkanów w Asyżu, gdzie spotkał się ze św. Franciszkiem.

Po kapitule prowincjał Gracjan posłał go do pustelni w Montepaolo, w pobliżu Forli. Tam poproszono go o wygłoszenie kazania podczas święceń kapłańskich w Forli. Antoni przemówił prosto, zrozumiale, prostym językiem łacińskim i zachwycił wszystkich słuchaczy.

Niedługo potem otrzymał misję kaznodziejską od władz kościelnych. Od tej pory został wędrownym kaznodzieją. Przemierzał wioski i miasta we Włoszech i Francji, a jego działalność apostolska była tak intensywna i skuteczna, że powróciło do Kościoła wiele osób, które od niego przedtem się oddaliły. Obecnie jest uznawany za najwybitniejszego kaznodzieję XIII w.

Pracę kaznodziei potrafił łączyć z pełnieniem innych ważnych obowiązków w zakonie. Pod koniec 1223r. otrzymał od św. Franciszka nominację na profesora teologii. Został pierwszym nauczycielem teologii franciszkańskiej w zakonie i stworzył jej podstawy.

W latach 1224-1227 był kustoszem we Francji, a następnie prowincjałem w północnych Włoszech (1227-1230). W latach 1227-1229 napisał zbiór kazań niedzielnych, a później kazania o świętych, przeznaczone dla kaznodziejów oraz wykładowców studiów teologicznych zakonu franciszkańskiego. W 1230r. po zrzeczeniu się urzędu prowincjała, otrzymał od generała zakonu Jana Parentiego uprawnienia do głoszenia Słowa Bożego w całym zakonie.

Ze względu na swój stan zdrowia nie odbywał już podróży apostolskich i ograniczał się do głoszenia kazań na terenie Padwy. W 1231r. jako pierwszy kaznodzieja w historii przygotowywał tam wiernych do Świąt Wielkanocnych przez codzienne kazania wielkopostne i związane z nimi słuchanie spowiedzi. W kazaniach tych brały udział rzesze wiernych, sięgające podobno do 30 tys. osób.

Schorowany, zmarł 14 czerwca 1231r. Od dnia pogrzebu jego grób stał się miejscem licznych pielgrzymek, ponieważ dokonywały się tam liczne cuda. Św. Antoni został kanonizowany niespełna rok po śmierci 30 maja 1232r. Natomiast 16 stycznia 1948r. papież ustanowił go Doktorem Kościoła, nazywając go Doktorem Ewangelicznym.

10 czerwca, Wspomnienie bł. Bogumiła, biskupa

Bogumił żył w XI lub XII wieku. Urodził się we dworze we wsi Koźmin, położonej między Kołem a Uniejowem.

Identyfikuje się go z dwoma postaciami. Pierwszą z nich jest Bogumił mianowany w 1075r. arcybiskupem. Być może koronował on w 1076r. na króla Polski Bolesława Śmiałego, którego poparł w sporze z biskupem krakowskim Stanisławem. Po męczeńskiej śmierci biskupa Stanisława zrzekł się urzędu i osiadł — być może dla pokuty — w Dobrowie, gdzie zmarł w 1092r.

Drugą postacią jest arcybiskup Piotr II, cysters z Koprzywnicy, który od 1186r. był biskupem w Poznaniu, a później metropolitą w Gnieźnie. W 1198r. miał on złożyć swój urząd i osiąść w pustelni w Dobrowie. Uważa się, że Bogumił był człowiekiem wykształconym. Według badaczy ukończył szkołę katedralną w Gnieźnie i na dalsze studia udał się do Paryża.

We Francji zetknął się z zakonem cystersów reguły św. Bernarda z Clairvaux i być może wówczas przyjął zakonne imię Piotr, pod którym to imieniem identyfikuje się osobę biskupa w Poznaniu, a później metropolity w Gnieźnie.

Cystersi do Polski dotarli w roku 1143 i założyli swoje opactwo opodal Wągrowca. Domniemywa się, że Bogumił przebywał w opactwach cysterskich w Koprzywnicy, Łęknie i Lądzie nad Wartą. Inne źródła łączą jego postać z zakonem benedyktyńskim w Mogilnie lub kamedulskim reguły św. Romualda. Jest wysoce prawdopodobne, że skłaniał się do reguły kamedulskiej, zważywszy na jego życie pustelnicze, a szczególnie kult świętych Pięciu Braci Polskich Męczenników z zakonu kamedulskiego. Nie bez znaczenia jest tu także fakt, że gdy w 1664r. rzymscy kameduli upomnieli się o relikwie Bogumiła jako członka swego zakonu, ich prośba została spełniona.

Niewątpliwie Bogumił był fundatorem i budowniczym kościoła w Dobrowie, gdzie przez pewien czas pełnił posługi duszpasterskie. Nie wiadomo, dlaczego zrezygnował z biskupstwa i osiedlił się w pobliżu Dobrowa na małej wyspie w widłach rzeki Warty i Neru. Tam przez wiele lat prowadził życie eremity i tutaj zmarł w opinii świętości.

Grób jego stał się miejscem kultu i pielgrzymek osób z całej Wielkopolski i kraju, ponieważ dochodziło tam do licznych cudów, uzdrowień i uzyskanych łask. Cześć biskupa Bogumiła jako błogosławionego urzędowo potwierdzono i uznano, w 1925r. Jest on patronem archidiecezji poznańskiej, gnieźnieńskiej, gdańskiej, wrocławskiej i diecezji włocławskiej.

5 czerwca, Wspomnienie św. Bonifacego, biskupa i męczennika.

Bonifacy urodził się około 673r. w Dewonshire, w Wessex (Anglia). Na chrzcie otrzymał imię Winfryd.

Jako młodzieniec wstąpił do zakonu benedyktynów, gdzie przyjął imię Bonifacy. Święcenia kapłańskie otrzymał ok. 30 roku życia, po czym został kierownikiem szkoły w opactwie w Nursling. Po pewnym czasie udał się na misje do Fryzji, dzisiejszych północnych Niemiec i Holandii. Szybko musiał jednak powrócić do swojego klasztoru, ponieważ wybuchła wojna między księciem Fryzów, a Frankami. Po śmierci opata Winbrecha został wybrany na jego następcę.

Bonifacy pragnął jednak ponownie wyruszyć na misje, dlatego w 718r. udał się do Rzymu, aby uzyskać poparcie papieża. Św. Grzegorz II dał mu listy polecające do króla Franków i do niektórych biskupów. 14 maja 719r. Bonifacy opuścił Rzym i udał się do Fryzji (Niemcy). Spotkał się tam ze św. Willibrordem, pod którego kierunkiem pracował około 3 lat. W tym czasie ochrzcił kilka tysięcy germańskich pogan. Potem udał się do Hesji, gdzie w 722r. założył klasztor benedyktyński w Amoneburgu.

W celu omówienia z papieżem organizacji stałej administracji kościelnej na terenie Niemiec, Bonifacy udał się ponownie do Rzymu. Grzegorz II udzielił mu święceń biskupich i dał mu pełnomocnictwa konieczne dla sprawniejszej akcji misyjnej.

Korzystając z uprawnień metropolity misyjnego, Bonifacy mianował biskupów w Moguncji i w Würzburgu, a także założył wiele placówek stałych, zależnych od tych biskupów oraz szereg klasztorów benedyktynów i benedyktynek. Papież św. Grzegorz III mianował go metropolitą-arcybiskupem z władzą mianowania i konsekrowania biskupów na terytorium Niemiec na wschód od Renu oraz swoim legatem na Frankonię i Niemcy.

Bonifacy uporządkował administrację kościelną w Niemczech. Ustanowił także biskupstwa w Passawie, Freising, Ratyzbonie (Regensburgu) i w Eichstätt oraz założył nowe biskupstwo w Fuldzie, które uważał za centrum i ośrodek swojej działalności misyjnej. W latach 745-747 papież podniósł do godności metropolii biskupstwa w Kolonii, Salzburgu i Moguncji.

Mając 80 lat Bonifacy po raz trzeci udał się na misje do Fryzji. W mieście Dokkum został napadnięty przez pogan i zamordowany 5 czerwca 754r. wraz z 52 towarzyszami. Został pochowany w Fuldzie. Swoją działalnością apostolską zasłużył na tytuł „apostoła Niemiec”, których jest patronem.

29 maja, Wspomnienie św. Urszuli Ledóchowskiej, zakonnicy

Julia Maria Ledóchowska urodziła się w wielodzietnej rodzinie hrabiowskiej 17 kwietnia 1865r. w Loosdorf koło Wiednia. Jej siostra Maria Teresa Ledóchowska, nazywana matką czarnej Afryki, założyła zgromadzenie sióstr klawerianek i została beatyfikowana w 1975r. Jej brat Włodzimierz Ledóchowski był jezuitą.

W 1883r. przybyła wraz z rodziną do nabytego przez ojca majątku w Lipnicy Murowanej koło Bochni. Mając 21 lat wstąpiła do klasztoru urszulanek w Krakowie, gdzie przyjęła zakonne imię Maria Urszula. Wyróżniała się gorliwością w modlitwie i umartwieniach.

W nowicjacie odkryła powołanie do wychowania młodzieży i opieki nad nią. Pierwszą profesję zakonną złożyła 28 kwietnia 1889r. Następnie pracowała w krakowskim internacie sióstr. W 1904r. jako przełożona domu kierowała internatem. Dwa lata później założyła pierwszy na ziemiach polskich internat dla studentek szkół wyższych. W 1907r. z dwiema siostrami w świeckim stroju wyjechała do pracy dydaktycznej w Petersburgu, gdzie objęła kierownictwo zaniedbanego polskiego internatu i liceum św. Katarzyny. Już w rok później została założona w Petersburgu autonomiczna placówka urszulańska.

Następnie przeniosła się do Finlandii, gdzie otworzyła gimnazjum dla dziewcząt. Podczas I wojny światowej apostołowała w krajach skandynawskich, wygłaszając odczyty o Polsce, organizowała pomoc dla osieroconych polskich dzieci. Jednocześnie rozrastał się nowicjat i dom zakonny w Szwecji. Pod koniec wojny przeniosła go do Danii, gdzie założyła również szkołę i dom opieki dla dzieci polskich.

W 1920r. wróciła do Polski. Osiedliła się w Pniewach koło Poznania, gdzie założyła zgromadzenie Sióstr Urszulanek Serca Jezusa Konającego, zwane urszulankami szarymi, zatwierdzone przez papieża 7 czerwca 1920r. Matka Urszula wiele podróżowała, wizytowała poszczególne domy, kształtowała w siostrach ducha ewangelicznej radosnej służby. Zmarła 29 maja 1939r. w Rzymie.

Została beatyfikowana 20 czerwca 1983r., a kanonizowana 18 maja 2003r.

22 maja, Wspomnienie św. Rity z Cascia, zakonnicy

Małgorzata Lotti (wł. Margherita, Rita jest zdrobnieniem tego imienia) urodziła się ok. 1380r. w rodzinie Antoniego i Amaty Lotti, ubogich górali w Rocca Porena, niedaleko Cascii (Umbria, Włochy).

Była jedynaczką – według podania miała być dzieckiem wymodlonym przez pobożnych rodziców. W wieku dwunastu lat została wydana za mąż za Paula Manciniego. Miała dwóch synów (Jakuba Antoniego i Pawła Marię), którzy odziedziczyli charakter po ojcu i sprawiali matce kłopoty wychowawcze.

Jej małżeństwo było bardzo nieudane. Jej mąż był porywczy i brutalny. Przysporzył jej wiele cierpienia, które cierpliwie znosiła. Za jej sprawą pod koniec życia poprawił swój charakter. Zginął zabity w porachunkach zwaśnionych rodów.

Jej synowie planowali pomścić śmierć ojca zgodnie z włoskim prawem wendety. Rita nie chciała, aby stali się zabójcami, dlatego prosiła Boga, aby do tego nie dopuścił, nawet gdyby miał zabrać ich z tego świata. Niedługo potem obaj młodzieńcy zmarli podczas epidemii. Po ich śmierci Rita chciała wstąpić do zgromadzenia augustianek w Cascii. Jej prośba została jednak odrzucona przez zakon, ponieważ Rita była kojarzona z trwającym wciąż sporem między dwiema rodzinami.

Postawiono jej pozornie niewykonalny warunek, że zostanie przyjęta gdy doprowadzi do pełnego pojednania i zakończenia tego sporu. Udało jej się tego dokonać i w wieku 36 lat wstąpiła do klasztoru św. Marii Magdaleny w Cascii. Ponieważ była analfabetką, została przyjęta do sióstr „konwersek”, których zadaniem była codzienna posługa w klasztorze.

Miała szczególne nabożeństwo do męki Pańskiej. Widziano ją nieraz, jak leżała krzyżem, zalana łzami. Kiedy pewnego dnia słuchała kazania o męce Chrystusa, prosiła gorąco Pana Jezusa, by dał jej zakosztować męki chociaż jednego ciernia, który ranił Jego przenajświętszą głowę. Jej prośba została wysłuchana. W czasie modlitwy poczuła nagle w głowie silne ukłucie. Na tym miejscu wytworzyła się bolesna rana, która zadawała jej nieznośne cierpienia przez 15 lat (aż do śmierci).

W całym swoim życiu odznaczała się posłuszeństwem, duchem modlitwy i cierpliwości. Zmarła na gruźlicę 22 maja 1457r. w Cascii.

Przy jej grobie działy się liczne cuda, dlatego kościół w Cascii, w którym została pochowana, stał się miejscem wielu pielgrzymek. Papież Urban VIII zatwierdził jej kult w 1628r. Jej uroczysta kanonizacja odbyła się 24 maja 1900r.

Św. Rita jest patronką w sprawach trudnych i beznadziejnych. W Polsce szczególnym miejscem jej kultu jest klasztor sióstr augustianek w Krakowie, gdzie w kościele św. Katarzyny przechowywane są jej relikwie.

28 kwietnia, Uroczystość św. Wojciecha, biskupa i męczennika, głównego Patrona Polski

Wojciech urodził się ok. 956r. w Libicach (Czechy). Był szóstym synem Sławnika, spokrewnionego z dynastią saską, panującą wówczas w Niemczech. Według podań wyróżniał się pobożnością i szczodrobliwością.

W 972r. mając 16 lat został oddany pod opiekę biskupa Magdeburga św. Adalberta, który wiódł ascetyczny tryb życia, co wywarło duże wrażenie na Wojciechu. Po śmierci opiekuna Wojciech wrócił do Czech, gdzie w 982r. został wybrany na biskupa Pragi. Pełniąc swoją posługę opiekował się ubogimi, odwiedzał więzienia oraz targi niewolników.

Jako biskup był uzależniony od kaprysu możnych i władcy, miał też kłopoty z duchownymi, którzy łamali zasady swego stanu. Ponieważ jego napomnienia okazały się daremne, a złe obyczaje dalej się szerzyły, po pięciu latach rządów (983-988) postanowił opuścić swą stolicę. Udał się do Rzymu, gdzie papież nie zgodził się zwolnić go z obowiązków biskupich, ale pozwolił mu na pewien czas się od nich oddalić.

W 989r. Wojciech wraz z bratem Radzimem wstąpił do zakonu benedyktynów w Rzymie. Przebywał tam do 992r., gdy papież nakazał mu opuścić klasztor i wrócić do Pragi. Po powrocie do Czech założył nowy klasztor benedyktyński w Brzewnowie pod Pragą, zabrał się do budowy nowych kościołów oraz uzyskał książęcą zgodę na wprowadzenie dziesięciny, aby Kościołowi w Czechach zapewnić stałe dochody. Wysłał także misjonarzy na Węgry. Mimo tych sukcesów po niecałych trzech latach musiał uciekać z Pragi, gdyż wszedł w konflikt z możnym rodem Werszowców.

W maju 996r. synod w Rzymie nakazał Wojciechowi pod groźbą klątwy powrót do swojej stolicy. Ponieważ Czesi nie zgodzili się go przyjąć, późną jesienią 996 Wojciech udał się do Polski z postanowieniem oddania się pracy misyjnej wśród pogan. Wczesną wiosną 997r. wraz z bratem Radzimem wyruszył do Prus. Po drodze miał ufundować opactwa benedyktyńskie w Międzyrzeczu, Trzemesznie i w Łęczycy (Tum).

Dotarłszy na miejsce zorientował się, że Prusowie nie chcą nawrócenia, dlatego postanowił zakończyć misję i wrócić do Polski. W drodze powrotnej, 23 kwietnia 997r., o świcie, tuż po odprawionej Mszy św. zbrojony tłum Prusów otoczył misjonarzy i zabił Wojciecha.

Bolesław Chrobry wykupił jego ciało i sprowadził je najpierw do Trzemeszna, a potem uroczyście do Gniezna. Cesarz Otto III na wiadomość o męczeńskiej śmierci przyjaciela natychmiast poprosił papieża o jego kanonizację. Sylwester II jeszcze przed 999r. uroczyście ogłosił Wojciecha świętym. Wtedy także zapadła decyzja o utworzeniu w Polsce nowej, niezależnej metropolii w Gnieźnie, której patronem został ogłoszony św. Wojciech.

14 lutego, Święto św. Cyryla, mnicha i Metodego, biskupa, Patronów Europy

Bracia Cyryl i Metody byli synami Leona, wyższego oficera garnizonu w Tesalonikach.

Starszy z nich, Metody urodził się między 815, a 820r, na chrzcie otrzymał imię Michał. Miał talent prawniczy, dlatego postanowił zostać urzędnikiem – pełnił funkcję zarządcy cesarskiego w jednej ze słowiańskich prowincji. Po pewnym czasie porzucił jednak karierę urzędniczą i wstąpił do klasztoru w Bitynii, gdzie przyjął imię Metody i został przełożonym.

Około 855r. dołączył do niego jego młodszy brat, Cyryl. Urodził się on w 826r., a na chrzcie otrzymał imię Konstanty. Odbył studia w Konstantynopolu, po czym został bibliotekarzem przy kościele Hagia Sophia. Jakiś czas potem prowadził w szkole cesarskiej wykłady z filozofii. Następnie udał się do klasztoru w Bitynii, gdzie przebywał wtedy Metody.

Na rozkaz cesarza Michała III, bracia udali się razem do kraju Chazarów na Krym, aby rozwiązać spory religijne między chrześcijanami, Żydami i Saracenami. Ich misja powiodła się, a oni zostali wysłani, aby głosić naukę Chrystusa Słowianom: najpierw Bułgarom, wśród których pracowali pięć lat, potem na Morawach, gdzie wprowadzili do liturgii język słowiański pisany alfabetem greckim (głagolicę), ponadto Cyryl przetłumaczył Pismo Święte na język staro-cerkiewno-słowiański. Z Panonii (Węgier) bracia udali się do Wenecji, gdzie chcieli uzyskać dla swoich uczniów święcenia kapłańskie.

Zostali tam wrogo przyjęci. Oskarżono ich przed papieżem niemal o herezję, a oni sami zostali wezwani do Rzymu przez Mikołaja I. Wkrótce jednak papież zmarł, a jego następca Hadrian II przyjął ich bardzo serdecznie, kazał wyświęcić ich uczniów na kapłanów, a słowiańskie księgi liturgiczne uroczyście złożyć na ołtarzu w kościele Matki Bożej, zwanym Fatne.

Niedługo potem Cyryl wstąpił do jednego z greckich klasztorów. Zmarł na rękach swego brata 14 lutego 869r. Po jego śmierci Metody został arcybiskupem Moraw i Panonii (Węgier) oraz otrzymał uprawnienia legata, dzięki temu mógł kontynuować rozpoczęte z bratem dzieło, m.in. wprowadzić za aprobatą Rzymu obrządek słowiański.

Z tego powodu był ustawicznie krytykowany przez kler niemiecki, a szczególnie przez arcybiskupa Salzburga, który podczas synodu w Ratyzbonie uwięził go w jednym z bawarskich klasztorów. Metody spędził tam dwa lata (870-872) i został uwolniony dopiero po interwencji papieża Jana VII. Ponieważ nadal był nękany przez niemiecki kler, udał się do Rzymu, gdzie życzliwy mu papież potwierdził wszystkie nadane mu wcześniej przywileje oraz dał mu za sufragana biskupa Wikinga (miał urzędować w Nitrze). Powróciwszy na Morawy zmarł w Welehradzie 6 kwietnia 885r.

Święci Cyryl i Metody są powszechnie uważani za apostołów Słowian. Ich językiem w liturgii nadal posługują się prawosławni i grekokatolicy. W 1980r. papież Jan Paweł II ogłosił ich – obok św. Benedykta – współpatronami Europy.

10 lutego, Wspomnienie świętej Scholastyki, dziewicy

Święta Scholastyka urodziła się ok. 480r. i była siostrą bliźniaczką św. Benedykta z Nursji (środkowe Włochy), założyciela benedyktynów. Jej ojciec był właścicielem ziemskiej posiadłości.

Była bardzo związana ze swoim bratem – towarzyszyła mu w podróżach i naśladowała jego tryb życia, poświęcony Bogu. Gdy Benedykt założył pierwszy męski klasztor w Subiaco, Scholastyka założyła wspólnotę żeńską tuż obok, w Plombariola. Gdy musiał przenieść się na wzgórze Monte Cassino, ona utworzyła kolejny klasztor w jego pobliżu.

Raz do roku spotykali się na „świętych, krzepiących” rozmowach. Ostatnie takie spotkanie miało miejsce w 542r. Trzy dni później, 10 lutego zmarła św. Scholastyka, a niedługo potem jej brat. Miała pewien wpływ na regułę świętego Benedykta – jej kobieca wrażliwość nieco złagodziła jego surową wizję, dzięki czemu powstała reguła spójnie łączy w sobie miłość i posłuszeństwo.

Święty Grzegorz Wielki określił ją jako „tę, która więcej umiłowała”.

6 lutego, Wspomnienie św. męczenników Pawła Miki i Towarzyszy

Święty Paweł Miki i jego Towarzysze to pierwsi męczennicy z Dalekiego Wschodu. Paweł urodził się w 1565r. koło Kioto, był synem samuraja.

Mając 5 lat razem z rodzicami i całą rodziną przyjął chrzest, sześć lat potem rozpoczął naukę w kolegium jezuickim. W wieku 22 lat wstąpił do Towarzystwa Jezusowego. Po ukończeniu nowicjatu i odbyciu studiów przez długi czas był wędrownym katechistą na terenie całej Japonii. Przetłumaczył na język japoński i przygotował na piśmie główne prawdy wiary.

Przygotowywał się do przyjęcia święceń kapłańskich, kiedy w 1597r. wybuchły prześladowania. Chrześcijaństwo było wtedy w Japonii bardzo młode – pierwszy misjonarz w tym kraju, święty Franciszek Ksawery rozpoczął swoją działalność niecałe 50 lat wcześniej.

Święty Paweł Miki został aresztowany w Kioto i poddany torturom, po czym razem z innymi więźniami obwożono go po mieście z wypisanym wyrokiem śmierci. Wykorzystał on to do głoszenia zebranym nauki Chrystusa. Następnie umieszczono go w wiezieniu w pobliżu Nagasaki, wśród jego towarzyszy znalazło się 3 jezuitów, 6 franciszkanów i 17 tercjarzy franciszkańskich. Wszyscy oni zostali ukrzyżowani na wzgórzu w Nagasaki.

Świadkiem ich męczeństwa byli licznie zgromadzeni chrześcijanie, którzy modlili się razem z ukrzyżowanymi oraz poganie, którym święty Paweł Miki głosił z krzyża Chrystusa. Zachęcał także swoich Towarzyszy do wytrwania w cierpieniu. Męczennicy zginęli przeszyci lancami żołnierzy 5 lutego 1597r.

Zostali beatyfikowani w 1627r., a kanonizowani w 1862r.

31 stycznia, wspomnienie świętego Jana Bosco, kapłana

Jan Bosko urodził się 16 sierpnia 1815 r. w Becchi, około 40 km od Turynu. Pochodził z rodziny piemonckich wieśniaków. Kiedy miał 9 lat, w tajemniczym widzeniu sennym Bóg objawił mu jego przyszłą misję.

Po ukończeniu szkół średnich został przyjęty do wyższego seminarium duchownego w Turynie. 5 czerwca 1841r. otrzymał święcenia kapłańskie. Pół roku później (8 grudnia 1841) przypadkowo spotkał 15-letniego młodzieńca, sierotę, który był zupełnie opuszczony materialnie i moralnie. Skłoniło to Jana Bosko do podjęcia pracy wśród samotnej młodzieży: zaczął ją gromadzić, pomagał w znalezieniu pracy i dachu nad głową. Dbał także o ich rozwój moralny – uczył ich prawd wiary, a w niedzielę dawał okazję do wysłuchania Mszy świętej i przyjmowania sakramentów. Zajmował także młodzież rozrywką.

Aby zapewnić im stałą pomoc stworzył szkoły elementarne, zawodowe i internaty oraz założył dwie rodziny zakonne: Pobożne Towarzystwo św. Franciszka Salezego dla młodzieży męskiej – salezjanów (1859) oraz zgromadzenie Córek Maryi Wspomożycielki Wiernych dla dziewcząt (1872). Stosował nową metodę wychowawczą, tzw. „system uprzedzający” (zachowawczy), która nie jest oparta na stosowaniu przymusu, lecz odwołuje się do potencjału dobra i rozumu, jakie wychowanek nosi w swoim wnętrzu.

Cały swój wolny czas poświęcał na pisanie i propagowanie dobrej prasy i książek. Działalność wydawniczą rozpoczął od publikowania żywotów świątobliwych młodzieńców, by swoim wychowankom dać konkretne żywe przykłady i wzory do naśladowania. Rozwinął także szeroką działalność misyjną, posyłając swoich duchowych synów i córki do Ameryki Południowej.

Ma duże zasługi na polu ascezy katolickiej, którą uwspółcześnił i uczynił dostępną dla szerszych warstw wiernych Kościoła. Promował uświęcenie się przez sumienne wypełnianie obowiązków stanu i doskonalenie się przez uświęconą pracę.

Będąc tak aktywny, potrafił jednocześnie znaleźć czas na modlitwę i głębokie życie wewnętrzne. Był obdarzony niezwykłymi przymiotami charyzmatycznymi: uzdrawiał chorych, miał dar bilokacji, rozmnażania orzechów czy kasztanów jadalnych, czytania w sumieniach ludzkich oraz dar przepowiadania przyszłości jednostek, swojego zgromadzenia, dziejów Italii i Kościoła. Mimo to pozostał skromnym i pokornym człowiekiem.

Zmarł 31 stycznia 1888r. Został beatyfikowany 2 czerwca 1929r., a kanonizowany 1 kwietnia 1934r., w Wielkanoc.

14 grudnia, wspomnienie św. Jana od Krzyża, prezbitera i doktora Kościoła

obraz
Święty Jan od Krzyża

Jan de Yepes urodził się w 1542 r. w Hiszpanii. Był najmłodszym z trójki dzieci. Rodzina była bardzo uboga, dlatego niedługo po śmierci ojca matka oddała Jana do przytułku.

Wpierw pracował w szpitalu, następnie próbował różnych zajęć: tkactwa, krawiectwa, snycerstwa, malarstwa, pracował jako zakrystian oraz pielęgniarz. Uzbierane pieniądze przeznaczał na naukę w kolegium jezuickim w Medinie (1559-1563). W 1563 r. wstąpił do karmelitów i obrał imię Jan od świętego Macieja.

Gdy składał śluby zakonne, w klasztorze panowało wielkie rozluźnienie. Pod wpływem spotkania ze św. Teresą z Avila postanowił powrócić do surowego życia zakonnego. W 1568 r. Jan wraz z dwoma kolegami złożył ślub zachowania pierwotnej reguły i przyjął imię Jan od Krzyża. Niedługo potem został wybrany mistrzem nowicjatu, a następnie rektorem pierwszego klasztoru karmelitów, który przyjął reformę.

Jego postępowanie zwróciło uwagę przełożonych, którzy obawiali się, że doprowadzi ono do rozkładu zakonu. Ponieważ nie reagował on na napomnienia i nakazy został aresztowany i wywieziony do więzienia klasztornego w Toledo. W czasie dziewięciomiesięcznego pobytu doświadczał tam pozornego opuszczenia przez Boga (pociechy mistyczne).

W 1578 r. uciekł z więzienia i powrócił do swojego klasztoru. W dalszym ciągu pracował na rzecz reformy karmelitów, co zaczęło przynosić owoce. Ofiary jakie ponosił stały się świadectwem dla wielu, którzy przekonali się do reformy. Mnożyły się nowe fundacje, powstawały nowe prowincje.

W związku z tym papież Sykstus V zezwolił na wybór osobnego wikariusza generalnego dla prowincji zreformowanych. Generał zakonu miał pozostać w dalszym ciągu wspólny, ponieważ papież miał nadzieję, że cały zakon przyjmie reformę. Niestety stronnictwo złagodzonej reguły ponownie zdobyło przewagę, a św. Jan został usunięty ze wszystkich urzędów. Zmarł w zupełnym osamotnieniu 14 grudnia 1591 r. w klasztorze w Ubedzie.

Św. Jan od Krzyża jest najbardziej znany ze swoich pism: Noc ciemna, Pieśń duchowa, Droga na Górę Karmel i Żywy Płomień.

Został beatyfikowany w 1591 r., a kanonizowany w 1726. W 1926 r. papież ogłosił go doktorem Kościoła.

3 grudnia, wspomnienie św. Franciszka Ksawerego, prezbitera

rysunek
Św. Franciszek Ksawery w Indiach

Św. Franciszek Ksawery urodził się 7 kwietnia 1506 r. na zamku Xavier w kraju Basków (Hiszpania). Jego ojciec był doktorem uniwersytetu w Bolonii i prezydentem Rady Królewskiej Navarry.

Po ukończeniu studiów teologicznych w Paryżu Franciszek przez jakiś czas wykładał w College Domans-Beauvais, gdzie spotkał się i zaprzyjaźnił z bł. Piotrem Favre oraz św. Ignacym Loyolą. Razem postanowili założyć nową rodzinę zakonną, oddaną bez reszty w służbie Kościoła. 15 sierpnia 1534 r. na Montmartre w kaplicy Męczenników wszyscy trzej razem z czterema innymi towarzyszami złożyli śluby zakonne, poprzedzone ćwiczeniami duchowymi wykonanymi pod kierunkiem św. Ignacego. Dwa lata potem próbowali drogą morską dotrzeć do Ziemi Świętej. Ponieważ okazało się to niemożliwe, udali się do Rzymu, gdzie 24 czerwca 1537 r. św. Franciszek Ksawery otrzymał święcenia kapłańskie.

27 września 1540 r. papież Paweł III oficjalnie zatwierdził utworzenie Towarzystwa Jezusowego, tzw. Jezuitów. Kilka miesięcy wcześniej, 15 marca 1540 r. św. Franciszek Ksawery opuścił Rzym i razem z grupą towarzyszy udał się do Lizbony, aby na prośbę Jana III, króla Portugalii wyjechać na misje do Indii. 6 maja 1542 r. po 13 miesiącach podróży przybył do Goa, ówczesnej politycznej i religijnej stolicy portugalskiej kolonii w Indiach, gdzie głosił kazania, katechizował dzieci i dorosłych, spowiadał, odwiedzał ubogich. W latach 1543-1545 pracował wśród nawróconych tubylców-rybaków, żyjących na tzw. „Wybrzeżu Rybackim”. Ponadto założył dwa kolegia jezuickie w Indiach: w Kochin i w Bassein.

W kwietniu 1549 r. wyruszył z misją ewangelizacyjną do Japonii. Pomimo początkowych trudności pozyskał dla wiary około 1000 Japończyków, których powierzył opiece dwóch kapłanów. W 1551 r. powrócił do Indii, gdzie uporządkował sprawy diecezji i parafii, utworzył nową prowincję zakonną oraz założył nowicjat zakonu i dom studiów.

Następnie zapragnął wyjechać do Chin, aby tam głosić Słowo Boże. Realizacja tej misji wiązała się z bardzo dużymi trudności, gdyż Chińczycy byli wówczas wrogo nastawieni do Europejczyków, a za przekroczenie granic Chin groziły ciężkie kary (w tym kara śmierci). Mimo to udało mu się dotrzeć do wyspy Sancian, leżącej w pobliżu Chin. Tam, utrudzony podróżą i osłabiony klimatem, rozchorował się i zmarł w nocy z 2 na 3 grudnia 1552 r.

Został beatyfikowany w 1619 r., a kanonizowany w 1622 r. (m.in. wraz ze św. Ignacym Loyolą). W 1910 r. papież ogłosił św. Franciszka Ksawerego patronem Dzieła Rozkrzewiania Wiary, a w 1927 r. wraz ze św. Teresą od Dzieciątka Jezus został głównym patronem misji katolickich.

17 czerwca, Wspomnienie św. Alberta Chmielowskiego, zakonnika

Adam Bernard Hilary Chmielowski urodził się 20 sierpnia 1845 w Igołomi koło Krakowa. Gdy miał 8 lat, zmarł jego ojciec, a sześć lat później matka. W latach 1861–1863 studiował w Instytucie Rolniczo–Leśnym w Puławach. W wieku 18 lat wziął udział w Powstaniu Styczniowym, podczas którego stracił nogę.

Po zwolnieniu z więzienia, wyjechał do Paryża, gdzie podjął studia malarskie. Ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Monachium. Przyjaźnił się z wybitnymi malarzami tego okresu: Leonem Wyczółkowskim, Józefem Chełmońskim i Stanisławem Witkiewiczem. Po powrocie do kraju w 1874r. w jego malarstwie, dotychczas opartym na motywach świeckich, coraz częściej pojawiały się tematy religijne.

W 1880r. nastąpił duchowy zwrot w jego życiu. Będąc w pełni sił twórczych porzucił malarstwo oraz liczne kontakty towarzyskie i wstąpił do zakonu jezuitów. Jednak po pół roku opuścił nowicjat i wyjechał do swojego brata Stanisława na Podole. Tam zafascynowała go duchowość św. Franciszka z Asyżu. Zapoznał się z regułą III zakonu i rozpoczął działalność tercjarską – prowadził pracę apostolską wśród ludności wiejskiej. W 1884r. wrócił do Krakowa, gdzie poświęcił się służbie bezdomnym i opuszczonym.

25 sierpnia 1887r. przywdział habit tercjarski, a rok później złożył śluby zakonne, przyjmując imię brat Albert. W tym samym roku założył Zgromadzenie Braci III Zakonu św. Franciszka Posługujących Ubogim, które zwane jest „albertynami”. Natomiast grupa jego pomocnic, którymi kierowała siostra Bernardyna Jabłońska, stała się zalążkiem zakonu Sióstr Albertynek (1891). W ten sposób dał początek nowej rodzinie zakonnej.

Brat Albert zajmował się biednymi i bezdomnymi, organizował dla nich przytuliska, kwestował na utrzymanie ubogich, zakładał domy dla sierot, kalek, starców i nieuleczalnie chorych, pomagał bezrobotnym organizując dla nich pracę. Nazywano go „bratem opuchlaków”.

Schorowany, zmarł w opinii świętości 25 grudnia 1916r. w Krakowie Został beatyfikowany w 1983r., a kanonizowany 12 listopada 1989r.