Archiwa tagu: święci

Życiorysy świętych, hagiografie.

1 listopada, Uroczystość Wszystkich Świętych (święto nakazane)

442px-All_saint
Ikona Wszystkich Świętych.

Wszyscy Święci i Święte Boże, módlcie się za nami” — to wezwanie z litanii do Wszystkich Świętych, których uroczystość przypada 1 listopada. Wspominamy wtedy wszystkich tych, którzy wypełniając w swoim życiu Bożą wolę, osiągnęli zbawienie i przebywają w niebie, zarówno oficjalnie uznanych świętych, beatyfikowanych i kanonizowanych, jak i tych nieznanych.

Tradycja ich upamiętniania sięga pierwszych wieków chrześcijaństwa. Najwcześniej zaczęto oddawać cześć Matce Bożej oraz św. Michałowi Archaniołowi. Następnie otoczono kultem męczenników, których groby odwiedzano w rocznicę ich śmierci (tj. dniu narodzin dla nieba).

Kult świętych rozwinął się podczas pontyfikatu papieża Bonifacego IV, który zaadaptował dawną rzymską świątynię, Panteon (podarował ją papieżowi cesarz wschodniorzymski Fokas), na kościół Najświętszej Maryi Panny i Wszystkich Męczenników. Co roku, 13 maja, z udziałem papieża i licznie zebranych wiernych obchodzono rocznicę jego poświęcenia. Odtąd tego dnia w sposób szczególny oddawano cześć wszystkim męczennikom.

W VIII w. papież Grzegorz III otworzył w kościele św. Piotra kaplicę poświęconą Wszystkim Świętym. W tym samym czasie ich wspomnienie zaczęto obchodzić w Irlandii i Bawarii w dniu 1 listopada. W 935r. papież Jan XI ustanowił w całym Kościele osobne święto ku czci Wszystkich Świętych, które wyznaczył na dzień 1 listopada.

Uroczystość ta jest jednym ze świąt nakazanych, kiedy to wierni są zobowiązani do udziału we Mszy św. oraz powstrzymania się od prac niekoniecznych. W Polsce święto to jest tradycyjnie obchodzone jako dzień, w którym odwiedzamy groby naszych bliskich zmarłych. Pamiętajmy jednak także o naszych świętych patronach, za których wstawiennictwem możemy wypraszać u Boga potrzebne nam na co dzień łaski.

28 października, Święto Św. Apostołów Szymona i Judy Tadeusza

847px-Antependium_Straßburg_c1410_makffm_6810_image04
Ilustracja, przedstawiająca świętych (Szymon z lewej, Juda Tadeusz w środku).
Święci Apostołowie Szymon i Juda Tadeusz byli krewnymi (prawdopodobnie kuzynami) Pana Jezusa. Mimo to w Piśmie Świętym i w tradycji chrześcijańskiej zachowało się o nich niewiele informacji.

Święty Szymon miał przydomek Gorliwy, który wskazuje, że bardzo sprawiedliwie i skrupulatnie wypełniał prawo mojżeszowe oraz zwyczaje narodu. Według niektórych podań był trzecim biskupem Jerozolimy (po Jakubie Starszym i Jakubie Młodszym) i poniósł śmierć męczeńską za cesarza Trajana w wieku ponad stu lat. Inne opowieści podają, że nie był on krewnym Chrystusa i biskupem, ale razem ze św. Judą Tadeuszem miał głosić Ewangelię nad Morzem Czerwonym, w Babilonii i Egipcie. Według tej tradycji obaj Apostołowie razem ponieśli śmierć męczeńską i dlatego obchodzi się ich święto tego samego dnia. Źródła średniowieczne podają, że św. Szymon zginął przecięty na pół piłą (prawdopodobnie drewnianą).

Święty Juda Tadeusz był bratem innego apostoła, św. Jakuba Młodszego. Tadeusz oznacza w języku aramejskim: godny czci, odważny. Jest autorem listu św. Judy, w którym ostrzega przed fałszywymi naukami. Odbył podróż misyjną do Palestyny, Syrii, Egiptu i Mezopotamii, w której częściowo towarzyszył mu św. Szymon Gorliwy. Według niektórych relacji, poniósł śmierć męczeńską około roku 80 zabity pałkami lub włócznią w Libanie bądź w Persji. Od XVIII w. kult św. Judy Tadeusza jest szczególnie żywy w Austrii i w Polsce, gdzie bardzo popularne jest nabożeństwo do tego świętego jako patrona od spraw beznadziejnych.

Relikwie obu Apostołów znajdują się w kaplicy świętych Szymona i Judy w bazylice św. Piotra, która obecnie jest także kaplicą Najświętszego Sakramentu.

20 października, wspomnienie św. Jana Kantego, kapłana

Jan urodził się 24 czerwca 1390r. w Kętach koło Oświęcimia. Od 1413r. studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim nauki wyzwolone. W styczniu 1418r. został magistrem filozofii i objął funkcję wykładowcy.

Między 1418 a 1421 przyjął święcenia kapłańskie. W latach 1421-1429 był kierownikiem szkoły klasztornej prowadzonej przez bożogrobców z Miechowa, której zadaniem było przede wszystkim kształcenie kleryków zakonnych. Jednocześnie pełnił obowiązki kaznodziei przy kościele klasztornym. W wolnym czasie przepisywał rękopisy, które były mu potrzebne do wykładów, m.in. pisma Ojców Kościoła, św. Augustyna, św. Tomasza i Arystotelesa.

Gdy w 1429r. zwolniło się miejsce w jednym z kolegiów Akademii Krakowskiej, Jan powrócił do Krakowa i objął wykłady na wydziale filozoficznym. Równocześnie zaczął studiować teologię. Na tym wydziale kilkakrotnie piastował urząd dziekański. Od 1434r. sprawował także urząd rektora Kolegium Większego.

W 1439r. został kanonikiem i kantorem kapituły św. Floriana w Krakowie oraz proboszczem w Olkuszu. Ponieważ nie był w stanie pogodzić obowiązków duszpasterskich i uniwersyteckich, po kilku miesiącach zrzekł się probostwa. Po uzyskaniu stopnia magistra (mistrza) teologii w 1443r. poświęcił się do końca życia wykładom z tej dziedziny. Pośród tych rozlicznych zajęć znajdował jeszcze czas na przepisywanie manuskryptów.

Jego rękopisy liczą łącznie ponad 18 tysięcy stron. Biblioteka Jagiellońska przechowuje je w 15 grubych tomach. Część z nich znajduje się w Bibliotece Watykańskiej. Własnoręcznie przepisał 26 kodeksów. Zapewne sprzedawał je, aby zdobyć fundusze na na dzieła miłosierdzia i na pielgrzymki.

W 1450r. udał się do Rzymu, aby uczestniczyć w roku świętym i uzyskać odpust jubileuszowy. Prawdopodobnie do Rzymu pielgrzymował więcej razy, aby w ten sposób okazać swoje przywiązanie do Kościoła i uzyskać odpusty.

Był człowiekiem żywej wiary i głębokiej pobożności. Słynął z wielkiego miłosierdzia. Nie mogąc zaradzić nędzy, wyzbył się nawet własnego odzienia i obuwia. Wielokrotne dzielił się posiłkiem z biednymi. Legenda mówi, że zdarzało się, iż wiktuały dane potrzebującemu bliźniemu w cudowny sposób odnawiały się na jego talerzu. Będąc rektorem Akademii, zapoczątkował tradycję odkładania ze stołu profesorów części pożywienia (codziennie dla jednego biednego). Dbał także o ubogich studentów, których wspomagał z własnych, skromnych zasobów.

Przez całe życie nie zaniechał działalności duszpasterskiej – krzewił kult eucharystyczny i zachęcał do częstego przyjmowania Komunii świętej, wiele czasu poświęcał pracy w konfesjonale. Zmarł w Krakowie 24 grudnia 1473r. w opinii świętości. Został beatyfikowany 27 września 1680r., a kanonizowany 16 lipca 1767r.

18 października, święto św. Łukasza Ewangelisty

Vitrail_Cathédrale_d'Evreux_220209_09
Święty Łukasz, malujący Matkę Bożą z Dzieciątkiem.

Według tradycji, święty Łukasz pochodził z Antiochii Syryjskiej i był poganinem.

Około roku 40 został chrześcijaninem. Mniej więcej 10 lat później po raz pierwszy spotkał św. Pawła z Tarsu, do którego przyłączył się jako uczeń, towarzysz podróży i lekarz. Jako jedyny pozostał przy nim w więzieniu w Rzymie. Jego losy po śmierci Apostoła pozostają niewiadomą. Przypuszcza się, że zmarł w Beocji w wieku 84 lat.

Jako jedyny z Ewangelistów nigdy nie poznał osobiście Jezusa. Wszystkie wiadomości jakie podaje czerpał od świadków wydarzeń, jakie opisywał. Dzięki temu znajdujemy u niego wiele cennych szczegółów, które święci Marek i Mateusz pominęli w swoich relacjach, m.in. opis wydarzeń przed narodzeniem Jezusa. Jest on także autorem Dziejów Apostolskich, gdzie opisał początki Kościoła.

Tradycja przypisuje mu namalowanie portretów Jezusa, apostołów, a zwłaszcza Maryi, Matki Bożej. Według legendy kopią jednego z obrazów św. Łukasza jest ikona jasnogórska.

16 października, wspomnienie św. Jadwigi Śląskiej

św. Jadwiga

Święta Jadwiga urodziła się między 1174 a 1180 rokiem w Bawarii. Była córką Bertolda VI, hrabiego Andechs. Jedna z jej sióstr została królową Węgier (jej córką była św. Elżbieta Węgierska), a druga królową Francji.

W wieku 12 lat wyszła za mąż za Henryka Brodatego, księcia śląskiego z dynastii Piastów, z którym miała siedmioro dzieci. Oboje z Henrykiem byli ludźmi bardzo religijnymi i prowadzili pobożne życie. Po ok. 20 latach małżeństwa (w roku 1209) razem w mężem złożyła śluby czystości.

Święta Jadwiga ufundowała wiele obiektów sakralnych, w tym klasztor cysterek w Trzebnicy oraz wyposażyła wiele kościołów w szaty liturgiczne. Prowadziła także działalność dobroczynną, m.in. zorganizowała szpitalik dworski, osobiście odwiedzała chorych i wspierała hojnie ubogich.

Po śmierci męża (1238) zamieszkała w klasztorze cysterek w Trzebnicy, gdzie w 1238 złożyła śluby zakonne. Zasłynęła z pobożności i czynów miłosierdzia. Zmarła 14 października 1243. Została kanonizowana 26 marca 1267.

15 października, wspomnienie św. Teresy od Jezusa, dziewicy i doktora Kościoła

Door_with_the_image_of_St._Theresa_of_Avila
Obraz przedstawiający świętą.

Panie! Niech ci inni lepiej ode mnie służą, i niech szczęście, które im gotujesz będzie większe od mojego. Ale żeby Cię miał kto więcej kochać ode mnie, tego nie ścierpię!”. To słowa Teresy de Cepeda y Ahumada znanej jako święta Teresa od Jezusa, św. Teresa z Avila, św. Teresa Wielka lub Hiszpańska.

Urodziła się 28 marca 1515 w Hiszpanii. W wieku 20 lat wstąpiła do zakonu karmelitanek w Avili. W tym czasie w ich klasztorach nastąpiło odejście od pierwotnego ducha i złagodzenie reguły.

Po złożeniu ślubów zakonnych zachorowała tak ciężko, że była już bliska śmierci. To doświadczenie pogłębiło w niej życie wewnętrzne — zaczęło się jej życie mistyczne i zjednoczenie z Bogiem. 18 listopada 1572 przy okazji Komunii otrzymała łaskę mistyczną symbolizującą małżeństwo między jej duszą, a Trójcą Świętą.

W 1557, wpatrzona w obraz Chrystusa ubiczowanego, doznała przemiany wewnętrznej i zrozumiała, że wolą Bożą jest nie tylko jej własne uświęcenie, ale także uświęcenie jej współsióstr. Zreformowała zakon karmelitanek doprowadzając do powrotu do pierwotnej reguły. Współpracowała ze św. Janem od Krzyża, przez co przyczyniła się do odnowienia gałęzi męskiej Zakonu.

Zmarła 4 października 1582. Na relikwiarzu zawierającym jej serce umieszczono słowa: „Teresa Jezusa, Jezus Teresy”. Pozostawiła po sobie pisma, w których ukazała drogę do zjednoczenia z Bogiem i dała świadectwo głębokich przeżyć mistycznych. Została beatyfikowana w 1614 roku, a kanonizowana w 1622. 27 września 1970 Paweł VI ogłosił ją doktorem Kościoła i nadał jej tytuł „doktor mistyczny”.

27 września, Wspomnienienie św. Wintentego a Paulo

Wincenty a Paulo
św. Wincenty a Paulo

Wincenty urodził się 24 kwietnia 1581 w Pouy (obecnie St-Vincent-de-Paul we Francji) w biednej, wiejskiej rodzinie.

Gdy miał 14 lat rodzice wysłali go do szkoły franciszkanów w Dax, a po jej ukończeniu podjął studia teologiczne w Tuluzie. W wieku 19 lat został kapłanem. Kapłaństwo traktował jednak jedynie jako szansę na zrobienie kariery (chciał w ten sposób pomóc swojej rodzinie). Następnie kontynuował studia na uniwersytecie w Rzymie i w Paryżu, gdzie zdobył licencjat z prawa kanonicznego (1623).

Kiedy udał się Morzem Śródziemnym z Marsylii do Narbonne, jego statek napadli tureccy piraci. Kolejne dwa lata spędził w niewoli, z której szczęśliwie udało mu się uciec do Europy. Dotarł do Rzymu, gdzie przez rok nawiedzał miejsca święte i dalej się kształcił, aż do czasu gdy papież Paweł V wysłał go na dwór Henryka IV do Francji. Tam udało mu się pozyskać zaufanie królowej Katarzyny Medycejskiej, która wybrała go sobie na kapelana, mianowała go swoim jałmużnikiem i powierzyła mu opiekę nad Szpitalem Miłosierdzia.

W latach 1608-1620 Wincenty przeżył ogromny kryzys religijny. Do tej pory był skoncentrowany wyłącznie na tym, co może osiągnąć jedynie własnymi siłami. Zmienił swój sposób myślenia dzięki poznaniu św. Franciszka Salezego, św. Franciszki de Chantal oraz ks. Pierre’a de Berrulle’a, który zgromadził wokół siebie kapłanów, ukazując im wielkość i znaczenie posługi kapłańskiej.

Od tej pory zaczął dostrzegać ludzką nędzę, zarówno materialną jak i moralną. 25 stycznia 1617. w Folleville wezwano go do chorego, cieszącego się opinią porządnego i szanowanego człowieka. Na łożu śmierci wyznał mu on, że jego życie całkowicie rozminęło się z prawdą, że ciągle udawał kogoś innego niż był w rzeczywistości. Dla Wincentego był to wstrząs.

Odtąd zaczął gorliwie służyć ubogim i pokrzywdzonym, głosił im Chrystusa i Ewangelię. Ponadto zgromadził wokół siebie kilku kapłanów, którzy w sposób bardzo prosty i dostępny głosili ubogim Słowo Boże. Było ich coraz więcej, dlatego Wincenty w 1625r. powołał do życia Zgromadzenie Księży Misjonarzy – lazarystów.

Założył również stowarzyszenie Pań Miłosierdzia, które w sposób systematyczny i instytucjonalny zajęły się biednymi, porzuconymi dziećmi, żebrakami i kalekami. W wyniku jego spotkania ze św. Ludwiką powstało Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia (1633), zwane szarytkami.

Zmarł w 1660r. w wieku 79 lat. Papież Benedykt XIII beatyfikował go w 1729r., a Klemens XII kanonizował w 1737r. W 1885r. Leon XIII uznał go za patrona wszystkich dzieł miłosierdzia w Kościele.

23 września, Wspomnienie św. Pio z Pietrelciny, kapłana

Francesco Forgione urodził się 25 maja 1887 w Pietrelcinie (na południu Włoch). W wieku 16 lat przyjął habit kapucyński, a rok później złożył śluby zakonne i rozpoczął studia filozoficzno-teologiczne. Otrzymał imię zakonne Pio. W 1910r. przyjął święcenia kapłańskie. Już wtedy od dawna miał poważne problemy ze zdrowiem. Pod koniec lipca 1916r. przybył do San Giovanni Rotondo, gdzie przebywał aż do śmierci.

20 września 1918r. podczas modlitwy przed wizerunkiem Chrystusa ukrzyżowanego o. Pio otrzymał stygmaty, które nosił na dłoniach, stopach i boku przez ponad 50 lat. Zagoiły się one dopiero na kilka dni przed jego śmiercią. Z tego powodu do San Giovanni Rotondo zaczęły przybywać rzesze pielgrzymów i dziennikarzy. Wnikliwe badania stygmatów i mistycznych doświadczeń o. Pio przeprowadził Kościół katolicki, w związku z czym na 2 lata otrzymał on zakaz publicznego sprawowania Eucharystii i spowiadania wiernych. Prowadzący badania dr Fest uznał, że stygmatyczne rany kapucyna nie są wytłumaczalne z punktu widzenia nauki, dzięki czemu mógł on ponownie publicznie sprawować sakramenty.

Ojciec Pio był mistykiem. Często surowo pokutował, bardzo dużo czasu poświęcał na modlitwę. Wielokrotnie przeżywał ekstazy, miał wizje Maryi, Jezusa i swojego Anioła Stróża, posiadał dar bilokacji (znajdowania się jednocześnie w dwóch miejscach), nie rozstawał się z różańcem. Niezwykłą czcią darzył Eucharystię — przez długie godziny przygotowywał się do niej trwając na modlitwie i długo dziękował Bogu po jej odprawieniu.

W latach 1922-1956 w San Giovanni Rotondo powstał „Dom Ulgi w Cierpieniu” – szpital, którego budowę o. Pio gorąco wspierał. Tymczasem zakonnika zaczęły powoli opuszczać siły, coraz częściej upadał na zdrowiu. Zmarł w swoim klasztorze 23 września 1968r. Św. Jan Paweł II beatyfikował o. Pio 2 maja 1999r., a kanonizował 16 czerwca 2002r.

18 września, Święto św. Stanisława Kostki, zakonnika, patrona Polski

śmierć św. Stanisława Kostki
Śmierć św. Stanisława Kostki

Stanisław Kostka urodził się 28 grudnia 1550 w Rostkowie na Mazowszu.

Pierwsze nauki pobierał w domu rodzinnym, a w wieku 14 lat razem ze swoim bratem, Pawłem, został wysłany do szkół jezuickich w Wiedniu. Początkowo nauka nie szła mu zbyt dobrze, jednak pod koniec trzeciego roku studiów należał już do najlepszych uczniów.

Wolny czas spędzał na lekturze i modlitwie. Ponieważ w ciągu dnia nie mógł poświęcić wiele czasu kontemplacji, oddawał się jej w nocy. Zadawał sobie także pokuty i biczował się. Taki tryb życia nie podobał się jego kolegom, wychowawcy i bratu, którzy usiłowali go skierować na drogę „normalnego” postępowania. Stanisław usiłował im dogodzić, jednak nie potrafił się w tym odnaleźć.

W grudniu 1565r. ciężko zachorował i był pewien, że umrze. W czasie choroby objawiła mu się Najświętsza Maryja Panna z Dzieciątkiem, która go uzdrowiła i poleciła mu, aby wstąpił do Towarzystwa Jezusowego. Jezuici nie mieli w zwyczaju przyjmować kandydatów bez zezwolenia rodziców, a na to Stanisław nie mógł liczyć. Dlatego 10 sierpnia 1567 uciekł z Wiednia i za poradą swojego spowiednika, o. Franciszka Antonio, udał się nie wprost do Rzymu, ale do Augsburga, gdzie przebywał św. Piotr Kanizjusz, przełożony prowincji niemieckiej. Ponieważ nie zastał go w Augsburgu, podążył dalej do Dylingi, gdzie jezuici mieli swoje kolegium.

Tam Stanisław został przyjęty na próbę. Po powrocie Stanisława do Dylingi św. Piotr Kanizjusz bał się go przyjąć do swojej prowincji w obawie przed gniewem rodziców i ich zemstą na jezuitach w Wiedniu. Mając jednak od miejscowych przełożonych bardzo dobre rekomendacje, skierował go wraz z dwoma młodymi zakonnikami do Rzymu z listem polecającym do generała. W Rzymie Stanisław został przyjęty do nowicjatu. W lutym 1568r. przeniósł się z kolegium jezuitów do domu św. Andrzeja na Kwirynale, w którym pozostał do śmierci.

Swoim wzorowym życiem, duchową dojrzałością i rozmodleniem budował całe otoczenie. W pierwszych miesiącach 1568 r. Stanisław złożył śluby zakonne mając zaledwie 18 lat. W prostocie serca w uroczystość św. Wawrzyńca (10 sierpnia) napisał list do Matki Bożej, a przyjmując tego dnia Komunię świętą, prosił św. Wawrzyńca, aby uprosił mu u Boga łaskę śmierci w święto Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Prośba została wysłuchana. Stanisław zmarł kilka dni potem, po północy 15 sierpnia 1568r.

Jego kult zrodził się natychmiast i spontanicznie, jednak proces kanoniczny trwał długo. Papież Paweł V uroczyście zatwierdził tytuł błogosławionego w 1606 r. (był to pierwszy błogosławiony Towarzystwa Jezusowego). W 1674r. Klemens X ogłosił bł. Stanisława jednym z głównych patronów Korony Polskiej i Wielkiego Księstwa Litwy. Klemens XI wydał dekret kanonizacyjny w 1714r., jednak z powodu śmierci papieża obrzędu uroczystej kanonizacji dokonał dopiero Benedykt XIV 31 grudnia 1726r. Jan XXIII uznał św. Stanisława szczególnym patronem polskiej młodzieży.

17 września, Wspomnienie św. Zygmunta Szczęsnego Felińskiego, biskupa

Zygmunt_Szczęsny_Feliński_07Zygmunt Szczęsny urodził się w 1822 w Wojutynie na Wołyniu. Od najmłodszych lat był czcicielem Matki Bożej. Skończył studia w Moskwie i Paryżu, a następnie wstąpił do seminarium duchownego. W 1855r. otrzymał święcenia kapłańskie w Petersburgu, po czym został ojcem duchownym w tamtejszym seminarium.

Uważnie przyglądał się sytuacji w Rosji i losom Polaków, zwłaszcza opuszczonych dzieci i starców. W 1857r. założył Zgromadzenie Sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi, któremu zlecił opiekę nad dziećmi oraz ludźmi chorymi i starymi. Jednym z zadań zgromadzenia było organizowanie szkół dla wiejskich dzieci.

W 1862r. papież Pius XII mianował Zygmunta Szczęsnego arcybiskupem metropolitą warszawskim. Piastując ten urząd zreformował seminarium i Akademię Duchowną w Warszawie, założył schronisko dla biednych dzieci oraz upowszechnił nabożeństwo majowe ku czci Najświętszej Maryi Panny.

W 1864r., po niespełna półtorarocznej posłudze arcybiskupiej, władze carskie skazały go na wygnanie w głąb Rosji za to, że w marcu 1863r. napisał list do cara Aleksandra II w obronie Kościoła i narodu. Będąc na wygnaniu w Jarosławiu nad Wołgą, dawał przykład głębokiej wiary. Po 20 latach zwolniono go, jednakże zakazano mu powrotu na teren swojej archidiecezji. Zamieszkał w Dźwiniaczce (obecnie Ukraina), gdzie mimo podeszłego wieku i wyczerpania wygnaniem podjął pracę wśród ludzi.

Zmarł w pałacu arcybiskupim w Krakowie 17 września 1895 Arcybiskup Zygmunt Szczęsny Feliński został beatyfikowany 18 sierpnia 2002 przez św. Jana Pawła II, a kanonizowany w październiku 2009 przez papieża Benedykta XVI.

13 września, Wspomnienie św. Jana Chryzostoma, biskupa i Doktora Kościoła

ChrysostomosJan urodził się ok. 347r. lub 349r. w Antiochii, jednym z największych miast ówczesnego świata. Był synem oficera cesarskiego. Wcześnie stracił ojca, ale matka zapewniła mu wszechstronne wykształcenie. Gdy miał 20 lat przyjął chrzest, a następnie wstąpił do stanu duchownego. Po śmierci matki (372r.) opuścił Antiochię i udał się na pustkowie, gdzie przez 4 lata prowadził surowe życie ascetyczne. Następnie powrócił do Antiochii, gdzie w 385r. przyjął święcenia kapłańskie.

Kiedy w 387r. w Antiochii wybuchły rozruchy przeciwko cesarzowi Teodozemu I Wielkiemu, a rozjuszony tłum zaczął rozbijać pomniki cesarza, Jan wygłosił tzw. Mowy wielkopostne, w których zganił popędliwość ludu, a równocześnie wstawiał się za nim. Wpłynął także na biskupa Antiochii, Flawiana, by ten osobiście wstawił się za swoim ludem u cesarza. Dzięki temu cesarz ogłosił amnestię i zakazał swojemu namiestnikowi represji. To zjednało Janowi wielką wdzięczność ludu i przydomek Złotousty (Chryzostom). Na jego kazania przybywały tłumy.

Gdy w 397r. zmarł patriarcha Konstantynopola, cesarz ofiarował ten urząd Janowi, który z wielkim zapałem pracował dla dobra swojej owczarni. Udało mu się pojednać ze Stolicą Apostolską biskupa Antiochii, Flawiana. Na swoim dworze zniósł wszelki przepych, jakim dotąd otaczali się jego poprzednicy i zachęcał swoje duchowieństwo do podobnych działań.

Lud zjednał sobie wspaniałymi kazaniami, jakie regularnie głosił, i troską o potrzeby zwykłych ludzi. Piętnował nadużycia, nie szczędząc także dworu cesarskiego. Wysyłał także misjonarzy na obszary objęte przez Arabów. Niektórzy jednak uznali działania patriarchy za radykalne i zaczęli opowiadać się przeciwko niemu. Najwięcej kłopotów przyniosło mu jednak to, że zaatakował w swoich kazaniach zbyt swobodne życie dworu cesarskiego, a zwłaszcza cesarzowej Eudoksji.

Z polecenia cesarzowej zwołano pod Chalcedonem synod, na którym przeciwnicy Jana usunęli go z urzędu patriarchy, a cesarzowa skazała go na banicję. Lud jednak tak gwałtownie wystąpił w jego obronie, że cesarzowa była zmuszona przywrócić mu wolność.

Niedługo potem cesarzowa kazała wystawić sobie pomnik przed katedrą Mądrości Bożej, gdzie urządzano krzykliwe festyny i zabawy, nie licujące ze świętym miejscem. Jan potępił to w kazaniu z całą stanowczością. W odwecie cesarzowa zwołała do Konstantynopola synod swoich zwolenników, który ponownie usunął Jana z urzędu patriarchy. Na mocy orzeczeń tego synodu w 404r. cesarzowa skazała Jana na wygnanie. Wśród szykan i niewygód prowadzono go do Pontu nad Morzem Czarnym. Jan zmarł w drodze, w mieście Comana, 14 września 407r.

Już w 428r. Kościół w Konstantynopolu obchodził doroczną pamiątkę św. Jana Chryzostoma, a w 438r. na żądanie jego patriarchy św. Proklusa cesarz Teodozy II nakazał sprowadzić relikwie Chryzostoma. 27 stycznia 438r. złożono je w kościele Dwunastu Apostołów w Konstantynopolu.

Św. Jan pozostawił po sobie ogromną spuściznę literacką: kanon liturgii świętej, liczne pisma teologiczne, kazania, mowy i szeroką korespondencję. Wyróżniał się przede wszystkim jako znakomity znawca pism św. Pawła Apostoła. Należy on obok św. Bazylego, św. Grzegorza z Nazjanzu i św. Cyryla Aleksandryjskiego do czterech wielkich doktorów Kościoła wschodniego. Papież Pius V w 1568r. ogłosił go doktorem Kościoła zachodniego

3 lipca, Święto św. Tomasza, Apostoła

Tomasz był jednym z dwunastu Apostołów. Nie znamy historii jego powołania. W Ewangelii pojawia się siedem razy, przy czym święci Marek, Mateusz i Łukasz wspominają o nim jedynie gdy podają imiona Apostołów.

Więcej informacji na jego temat dostarcza św. Jan, który nazywa go przydomkiem Didymos, co po grecku znaczy „bliźniak”. To właśnie od podaje historię niewierności Tomasza, która jest najczęściej przytaczanym faktem z jego życia.

Gdy Jezus po raz pierwszy po zmartwychwstaniu przyszedł do Apostołów zamkniętych w Wieczerniku, Tomasz był nieobecny. Kiedy więc uczniowie powiedzieli mu „Widzieliśmy Pana!”, odpowiedział im „Jeżeli na rękach Jego nie zobaczę śladu gwoździ i nie włożę palca mego w miejsce gwoździ, i ręki mojej nie włożę w bok Jego, nie uwierzę”. Po ośmiu dniach Jezus ponownie przyszedł do Apostołów i zwrócił się do Tomasza: „Podnieś tutaj swój palec i zobacz moje ręce. Podnieś rękę i włóż w mój bok, i nie bądź niedowiarkiem, lecz wierzącym”. W odpowiedzi Tomasz wypowiedział swoje wyznaniem wiary: „Pan mój i Bóg mój!”. A Jezus rzekł mu: „Uwierzyłeś dlatego, że Mnie ujrzałeś? Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli”. (J 20, 24-29).

Św. Jan opowiada jeszcze o dwóch innych epizodach z życia tego Apostoła. Gdy Pan Jezus udał się do Betanii, aby wskrzesić Łazarza, zbliżył się do Jerozolimy, gdzie groziło mu niebezpieczeństwo ze strony kapłanów i uczonych w Piśmie. Wtedy to właśnie Tomasz zachęcał uczniów do pójścia razem z Jezusem do Betanii mówiąc: „Chodźmy także i my, aby razem z Nim umrzeć” (J 11, 16). Wynika stąd, że już wtedy był on całkowicie gotowy do przylgnięcia do Jezusa i złączenia swojego losu z Jego losem, aż do śmierci.

Mimo to nie obawiał się pytać. Podczas Ostatniej Wieczerzy, kiedy Jezus zapowiadał swoje bliskie odejście i mówił, że idzie przygotować miejsce dla uczniów, by także oni byli tam, gdzie On, i dodał: „Znacie drogę, dokąd Ja idę” Tomasz powiedział „Panie, nie wiemy, dokąd idziesz. Jak więc możemy znać drogę?” (J 14, 4-5).

Pismo Święte nie podaje nam żadnych informacji na temat jego działalności apostolskiej. Zgodnie ze starożytną tradycją, Tomasz najpierw głosił Ewangelię w Syrii i Persji. Około 52r. po Chrystusie wylądował na zachodnim wybrzeżu Malabaru (zachodnie Indie) i założył tam siedem kościołów.

Poniósł śmierć męczeńską w 67r. w Calamina (miejscowość „Góra Św. Tomasza”, położona na jednym z przedmieść Madrasu) w Indiach. W III wieku jego relikwie przeniesiono do Edessy, potem na wyspę Chips, a w 1258r. do Ortony w Italii. Jest patronem m.in. Indii, gdzie znajduje się jego największe sanktuarium.

21 czerwca, Wspomnienie św. Alojzego Gonzagi, zakonnika

Alojzy urodził się 9 marca 1568r. koło Mantui jako najstarszy z ośmiu synów margrabiego Ferdynanda di Castiglione. Ojciec, uczestnik bitwy pod Lepanto (1571), pokładał w Alojzym duże nadzieje. Marzył, że syn zostanie rycerzem.

Gdy Alojzy miał 7 lat przeżył swoje nawrócenie. Uświadomił sobie nicość ponęt współczesnego mu świata i poczuł wielką tęsknotę za Panem Bogiem. Odtąd rozwijał w sobie ducha modlitwy.

Ojciec był z tego niezadowolony, dlatego wysłał go do Florencji na dwór wielkiego księcia Franciszka Medici, aby tam nabrał manier dworskich. Alojzy wykorzystał ten czas, aby odwiedzać miejscowy kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny, gdzie przed ołtarzem Matki Bożej złożył ślub dozgonnej czystości. W 1580r. podczas pobytu z ojcem w Piemoncie spotkał się ze św. Karolem Boromeuszem, który udzielił mu pierwszej Komunii świętej.

Mimo zdecydowanego sprzeciwu ojca, zrzekł się prawa do swojego dziedzictwa na rzecz brata Rudolfa i 25 listopada 1585r. wstąpił do nowicjatu jezuitów w Rzymie. Jesienią tego roku otrzymał święcenia niższe i został skierowany na studia teologiczne do Rzymu.

W latach 1590-1591 Rzym nawiedziła epidemia dżumy. Bardzo wiele osób umierało, inni potrzebowali opieki w szpitalu. Alojzy poprosił przełożonych, aby zezwolili mu posługiwać zarażonym. Wraz z innymi klerykami pracował jako wolontariusz w szpitalu św. Sykstusa i w szpitalu Matki Bożej Pocieszenia. Wyczerpany posługą chorym, studiami i umartwieniami sam zachorował na dżumę. Zmarł jako kleryk, bez święceń kapłańskich, 21 czerwca 1591r. w wieku zaledwie 23 lat.

Jego sława była tak wielka, że został ogłoszony błogosławionym już w 1605r. Jego kanonizacja odbyła się w 1726r. (jednocześnie z kanonizacją św. Stanisława Kostki). W 1729r. papież ogłosił św. Alojzego patronem młodzieży, szczególnie młodzieży studiującej, a w 1926r. patronem młodzieży katolickiej.

13 czerwca, Wspomnienie św. Antoniego z Padwy, kapłana i Doktora Kościoła

Ferdynand Bulonne urodził się ok. 1195r. w rodzinie szlacheckiej w Lizbonie.

W wieku 15 lat wstąpił do zakonu augustianów. Z zainteresowaniem i zaangażowaniem oddawał się studiowaniu Biblii oraz ojców Kościoła. Silne wrażenie wywarło na nim wystawienie relikwii pierwszych pięciu misjonarzy franciszkańskich, męczenników z Maroka, co miało miejsce w 1220r. w Coimbrze. Zapragnął pójść w ich ślady, dlatego opuścił augustianów i wstąpił do franciszkanów, gdzie przyjął imię Antoni.

Jeszcze w tym samym roku został wysłany na misje do Maroka, skąd z powodu choroby zmuszony był wracać do kraju. Zamiast do Portugalii, na skutek niesprzyjających warunków atmosferycznych, wylądował na Sycylii. W 1221r. uczestniczył w kapitule generalnej franciszkanów w Asyżu, gdzie spotkał się ze św. Franciszkiem.

Po kapitule prowincjał Gracjan posłał go do pustelni w Montepaolo, w pobliżu Forli. Tam poproszono go o wygłoszenie kazania podczas święceń kapłańskich w Forli. Antoni przemówił prosto, zrozumiale, prostym językiem łacińskim i zachwycił wszystkich słuchaczy.

Niedługo potem otrzymał misję kaznodziejską od władz kościelnych. Od tej pory został wędrownym kaznodzieją. Przemierzał wioski i miasta we Włoszech i Francji, a jego działalność apostolska była tak intensywna i skuteczna, że powróciło do Kościoła wiele osób, które od niego przedtem się oddaliły. Obecnie jest uznawany za najwybitniejszego kaznodzieję XIII w.

Pracę kaznodziei potrafił łączyć z pełnieniem innych ważnych obowiązków w zakonie. Pod koniec 1223r. otrzymał od św. Franciszka nominację na profesora teologii. Został pierwszym nauczycielem teologii franciszkańskiej w zakonie i stworzył jej podstawy.

W latach 1224-1227 był kustoszem we Francji, a następnie prowincjałem w północnych Włoszech (1227-1230). W latach 1227-1229 napisał zbiór kazań niedzielnych, a później kazania o świętych, przeznaczone dla kaznodziejów oraz wykładowców studiów teologicznych zakonu franciszkańskiego. W 1230r. po zrzeczeniu się urzędu prowincjała, otrzymał od generała zakonu Jana Parentiego uprawnienia do głoszenia Słowa Bożego w całym zakonie.

Ze względu na swój stan zdrowia nie odbywał już podróży apostolskich i ograniczał się do głoszenia kazań na terenie Padwy. W 1231r. jako pierwszy kaznodzieja w historii przygotowywał tam wiernych do Świąt Wielkanocnych przez codzienne kazania wielkopostne i związane z nimi słuchanie spowiedzi. W kazaniach tych brały udział rzesze wiernych, sięgające podobno do 30 tys. osób.

Schorowany, zmarł 14 czerwca 1231r. Od dnia pogrzebu jego grób stał się miejscem licznych pielgrzymek, ponieważ dokonywały się tam liczne cuda. Św. Antoni został kanonizowany niespełna rok po śmierci 30 maja 1232r. Natomiast 16 stycznia 1948r. papież ustanowił go Doktorem Kościoła, nazywając go Doktorem Ewangelicznym.

11 czerwca, Wspomnienie św. Barnaby, Apostoła

Barnaba urodził się w zamożnej i wpływowej rodzinie żydowskiej z pokolenia Lewiego w Salaminie na Cyprze. Był krewnym św. Marka Ewangelisty, naprawdę miał na imię Józef. Przydomek Barnaba, tzn. „mąż pocieszenia”, pod którym znany jest w Dziejach Apostolskich, nadali mu Apostołowie.

Po ukończeniu 12 lat został wysłany do szkoły Gamaliela, znanego rabina i uczonego żydowskiego w Jerozolimie, gdzie uczył się znajomości Tory oraz poznawał księgi proroków i mądrościowe. Tam prawdopodobnie poznał Szawła z Tarsu, przyszłego Apostoła narodów.

Następnie studiował w Antiochii Syryjskiej, po czym powrócił do Jerozolimy. Był sympatykiem uczniów Jana Chrzciciela i prawdopodobnie należał do grona 72 uczniów, z których Pan Jezus wybrał 12 Apostołów. Po zmartwychwstaniu Jezusa sprzedał ziemię, którą posiadał, a uzyskane pieniądze przekazał Apostołom.

Apostołowie wysłali go jako jednego spośród siebie do Antiochii, aby umacniał tamtejszych chrześcijan. Tam dowiedział się o nawróceniu Szawła. Wyruszył do Tarsu, aby go odnaleźć i namówił do wspólnej pracy w Antiochii. W latach 45–48 razem odbyli podróż misyjną, podczas której odwiedzili Cypr i część Azji Mniejszej w okolicach Tarsu. Barnaba i Paweł swoje nauczanie kierowali najpierw do Żydów. Kiedy jednak ci ich odrzucili, poszli do pogan.

Aby ich nie zrażać, nie nakładali na nich żadnych obowiązków prawa mojżeszowego, a żądali jedynie, aby tamci przyjęli chrzest i żyli zgodnie z Ewangelią. W 49r. Barnaba i Paweł uczestniczyli w tzw. Pierwszym Soborze Jerozolimskim, na którym bronili swojego kierunku działania wobec nawróconych pogan, czemu stanowczo sprzeciwiali się nawróceni Żydzi.

Sprawę rozstrzygnął na ich korzyść św. Piotr, a poparł go św. Jakub Młodszy. Ustalono, że wolno nawracać pogan, kiedy w danym mieście Żydzi nie przyjmą nauki Chrystusa Pana, oraz że nawróconym z pogaństwa nie należy narzucać obowiązku zachowania prawa mojżeszowego. Po soborze Paweł udał się w drugą wyprawę misyjną, natomiast dalsze losy Barnaby nie są pewne.

Dzieje Apostolskie podają, że udał się na Cypr, natomiast niektórzy badacze uważają, że prawdopodobnie przez jakiś czas pozostał w Jerozolimie, zanim wyruszył do Antiochii. Kościół Wschodni uważa go za pierwszego biskupa tego miasta. Przypuszcza się, że Barnaba przebywał i nauczał tam do chwili objęcia rządów w Rzymie przez cesarza Nerona.

Gdy zaczęło się prześladowanie chrześcijan w Rzymie, wielu z nich uciekło na Cypr. Barnaba zaczął wtedy odwiedzać gminy chrześcijańskie założone wraz z Pawłem w czasie pierwszej wyprawy misyjnej. Około 67–68r. został ukamienowany za murami Salaminy na Cyprze przez zawistnych Żydów, którzy oskarżali go o odciąganie ludzi od synagogi. Jego ciało, pogrzebane w płytkiej jaskini ok. 3 km od Salaminy, zostało odnalezione w 468r.

5 czerwca, Wspomnienie św. Bonifacego, biskupa i męczennika.

Bonifacy urodził się około 673r. w Dewonshire, w Wessex (Anglia). Na chrzcie otrzymał imię Winfryd.

Jako młodzieniec wstąpił do zakonu benedyktynów, gdzie przyjął imię Bonifacy. Święcenia kapłańskie otrzymał ok. 30 roku życia, po czym został kierownikiem szkoły w opactwie w Nursling. Po pewnym czasie udał się na misje do Fryzji, dzisiejszych północnych Niemiec i Holandii. Szybko musiał jednak powrócić do swojego klasztoru, ponieważ wybuchła wojna między księciem Fryzów, a Frankami. Po śmierci opata Winbrecha został wybrany na jego następcę.

Bonifacy pragnął jednak ponownie wyruszyć na misje, dlatego w 718r. udał się do Rzymu, aby uzyskać poparcie papieża. Św. Grzegorz II dał mu listy polecające do króla Franków i do niektórych biskupów. 14 maja 719r. Bonifacy opuścił Rzym i udał się do Fryzji (Niemcy). Spotkał się tam ze św. Willibrordem, pod którego kierunkiem pracował około 3 lat. W tym czasie ochrzcił kilka tysięcy germańskich pogan. Potem udał się do Hesji, gdzie w 722r. założył klasztor benedyktyński w Amoneburgu.

W celu omówienia z papieżem organizacji stałej administracji kościelnej na terenie Niemiec, Bonifacy udał się ponownie do Rzymu. Grzegorz II udzielił mu święceń biskupich i dał mu pełnomocnictwa konieczne dla sprawniejszej akcji misyjnej.

Korzystając z uprawnień metropolity misyjnego, Bonifacy mianował biskupów w Moguncji i w Würzburgu, a także założył wiele placówek stałych, zależnych od tych biskupów oraz szereg klasztorów benedyktynów i benedyktynek. Papież św. Grzegorz III mianował go metropolitą-arcybiskupem z władzą mianowania i konsekrowania biskupów na terytorium Niemiec na wschód od Renu oraz swoim legatem na Frankonię i Niemcy.

Bonifacy uporządkował administrację kościelną w Niemczech. Ustanowił także biskupstwa w Passawie, Freising, Ratyzbonie (Regensburgu) i w Eichstätt oraz założył nowe biskupstwo w Fuldzie, które uważał za centrum i ośrodek swojej działalności misyjnej. W latach 745-747 papież podniósł do godności metropolii biskupstwa w Kolonii, Salzburgu i Moguncji.

Mając 80 lat Bonifacy po raz trzeci udał się na misje do Fryzji. W mieście Dokkum został napadnięty przez pogan i zamordowany 5 czerwca 754r. wraz z 52 towarzyszami. Został pochowany w Fuldzie. Swoją działalnością apostolską zasłużył na tytuł „apostoła Niemiec”, których jest patronem.

3 czerwca, Wspomnienie św. Karola Lwangi i Towarzyszy, męczenników

Karol Lwanga i jego towarzysze żyli w drugiej połowie XIX w. w Ugandzie (Afryka).

Od 1877r. pracowali w tym kraju misjonarze anglikańscy, a od 1879r. katoliccy – ojcowie biali, którzy zostali wysłani przez algierskiego kardynała Lawigerie. Szybko pozyskali oni uznanie na dworze królewskim, nawracając wielu na wiarę katolicką, tak że liczba wyznawców Chrystusa wzrosła do kilkunastu tysięcy.

Jednakże król Ugandy Mutesa I, nie chcąc rezygnować ze swoich licznych żon, przeszedł na islam. Od tej pory zaczęły się prześladowania chrześcijan. Misjonarze anglikańscy i katoliccy musieli opuścić Ugandę, jednakże nadal wspomagali oni młodych ugandyjskich chrześcijan.

W 1884r. zmarł król Mutesa I, a rządy krajem objął jego syn Mwanga I, który wypowiedział otwartą walkę wszystkim chrześcijanom przebywającym na terenie Ugandy. Pierwsze prześladowanie dotknęło misję anglikańską – zginęło 40 misjonarzy oraz biskup Hannigton, który został zamordowany 29 października 1885r. W tym czasie na katolicyzm nawróciła się grupa dworzan królewskich, a wśród nich Karol Lwanga – wódz plemienia Nagweya i przełożony królewskich paziów.

Urodził się on ok. 1860r. w Buddu (Singo). Gdy miał 20 lat, dzięki wujowi dowiedział się o misjonarzach. Z czasem poznał ich i uczestniczył w katechezach, a 15 września 1885r. przyjął chrzest. Od tej pory stał się gorliwym apostołem w swoim środowisku.

Kilka miesięcy potem został pojmany i osadzony w więzieniu, gdzie zdołał nawrócić i ochrzcić kilku współwięźniów. Razem z towarzyszami wielokrotnie stawał przed królem, który usiłował nakłonić ich do wyrzeczenia się wiary. Oni jednak trwali mężnie przy Chrystusie, a Karol podtrzymywał ich na duchu. W końcu król skazał ich na śmierć.

Karol Lwanga wraz z towarzyszami zginął 3 czerwca 1886r. w Namugongo. Według relacji świadków przebaczył swoim oprawcom, a innych zachęcał do wytrwania w wierze.

Łącznie w latach 1885-1887 w Ugandzie poniosło śmierć męczeńską ok. 150 katolików i 40 anglikanów.

Karol Lwanga i jego 21 towarzyszy męczenników zostało beatyfikowanych 6 czerwca 1920r., a kanonizowanych 18 października 1964r. W 1934r. papież Pius XI ogłosił Karola Lwangę patronem młodzieży i Akcji Katolickiej w Afryce.

29 maja, Wspomnienie św. Urszuli Ledóchowskiej, zakonnicy

Julia Maria Ledóchowska urodziła się w wielodzietnej rodzinie hrabiowskiej 17 kwietnia 1865r. w Loosdorf koło Wiednia. Jej siostra Maria Teresa Ledóchowska, nazywana matką czarnej Afryki, założyła zgromadzenie sióstr klawerianek i została beatyfikowana w 1975r. Jej brat Włodzimierz Ledóchowski był jezuitą.

W 1883r. przybyła wraz z rodziną do nabytego przez ojca majątku w Lipnicy Murowanej koło Bochni. Mając 21 lat wstąpiła do klasztoru urszulanek w Krakowie, gdzie przyjęła zakonne imię Maria Urszula. Wyróżniała się gorliwością w modlitwie i umartwieniach.

W nowicjacie odkryła powołanie do wychowania młodzieży i opieki nad nią. Pierwszą profesję zakonną złożyła 28 kwietnia 1889r. Następnie pracowała w krakowskim internacie sióstr. W 1904r. jako przełożona domu kierowała internatem. Dwa lata później założyła pierwszy na ziemiach polskich internat dla studentek szkół wyższych. W 1907r. z dwiema siostrami w świeckim stroju wyjechała do pracy dydaktycznej w Petersburgu, gdzie objęła kierownictwo zaniedbanego polskiego internatu i liceum św. Katarzyny. Już w rok później została założona w Petersburgu autonomiczna placówka urszulańska.

Następnie przeniosła się do Finlandii, gdzie otworzyła gimnazjum dla dziewcząt. Podczas I wojny światowej apostołowała w krajach skandynawskich, wygłaszając odczyty o Polsce, organizowała pomoc dla osieroconych polskich dzieci. Jednocześnie rozrastał się nowicjat i dom zakonny w Szwecji. Pod koniec wojny przeniosła go do Danii, gdzie założyła również szkołę i dom opieki dla dzieci polskich.

W 1920r. wróciła do Polski. Osiedliła się w Pniewach koło Poznania, gdzie założyła zgromadzenie Sióstr Urszulanek Serca Jezusa Konającego, zwane urszulankami szarymi, zatwierdzone przez papieża 7 czerwca 1920r. Matka Urszula wiele podróżowała, wizytowała poszczególne domy, kształtowała w siostrach ducha ewangelicznej radosnej służby. Zmarła 29 maja 1939r. w Rzymie.

Została beatyfikowana 20 czerwca 1983r., a kanonizowana 18 maja 2003r.

26 maja, Wspomnienie św. Filipa Neri, prezbitera

Filip Romulus Neri urodził się 21 lipca 1515r. we Florencji (Włochy).

Na jego duchowy rozwój w pierwszym okresie życia wielki wpływ wywarli florenccy dominikanie. Po przedwczesnej śmierci matki i starszego brata, mając 17 lat udał się do swojego bezdzietnego stryja w San Germano (dziś miasto Cassino) pod Monte Cassino, by przygotowywać się do zawodu kupca i odziedziczyć po nim znaczną fortunę. Podczas pobytu u stryja odwiedzał zakon benedyktynów na wzgórzu Monte Cassino, a szczególnie bliską jego sercu stała się dewiza benedyktyńska: „Nic nie przekładać ponad miłość do Chrystusa”.

Wkrótce zrezygnował z kupieckiej kariery, zrzekł się majątku i udał się do Rzymu, gdzie rozpoczął studia filozoficzne i teologiczne. Jednocześnie pracował jako wychowawca dwóch synów w domu zamożnego florentczyka. Prowadził życie modlitwy i umartwienia, często modlił się w katakumbach św. Sebastiana. Odwiedzał także szpitale, gdzie pomagał chorym i potrzebującym pomocy.

Z czasem zaczął próbować leczyć także ich okaleczone dusze. Przerwał studia, aby cały swój czas poświęcić chorym i opowiadać im o miłości i miłosierdziu Bożym. Dzięki temu mógł rozszerzyć swoje apostolstwo na ulice i place, pójść do warsztatów i składów handlowych. Był jednym ze współzałożycieli Bractwa Trójcy Świętej dla opieki nad pielgrzymami i przytułkami dla chorych, które powstało w Rzymie w 1548r.

Idąc za radą, a raczej nakazem swego spowiednika w 1551r., w wieku 36 lat przyjął święcenia kapłańskie. Szybko stał się spowiednikiem i kierownikiem duchowym wielu mieszkańców Rzymu.

Praktyka konfesjonału przekonała go o katastrofalnie niskim poziomie wiedzy religijnej penitentów, dlatego zajął się ich religijnym dokształcaniem. Zaczął od kilku słuchaczy, których zgromadził w swoim mieszkaniu. Tak zostały zapoczątkowane zgromadzenia oratoryjne, które po kilku latach liczyły kilkanaście tysięcy uczestników. Oratorium było nowym sposobem modlitwy i życia chrześcijańskiego: mówiło się prosto – nie z ambony, ale w sposób „familiarny”, czytało się i rozważało Pismo św., żywoty świętych, pisma o tematyce ascetyczno-duchowej. Normalną praktyką było udzielanie głosu osobom świeckim, dzięki czemu mogli oni poczuć się potrzebni w Kościele. To budziło w nich zainteresowanie problemami Kościoła i ducha apostolskiego. Systematyczne wykłady z historii Kościoła prowadził późniejszy historyk i kardynał Cezary Baroniusz.

Osoby, które w spotkaniach urządzanych przez Filipa dopatrywały się niebezpieczeństwa, oskarżyły go, że sprzyja „nowinkom” niebezpiecznym dla wiary oraz tworzy sektę. Spowodowało to, że surowy papież Paweł IV zakazał Filipowi na pewien czas prowadzenia swojej działalności, a nawet na piętnaście dni odebrał mu prawo do spowiadania. Wkrótce jednak wszystko szczęśliwie się wyjaśniło, a papieże darzyli go zaufaniem, a nawet przyjaźnią.

Kiedy ćwiczenia oratoryjne objęły cały Rzym, Filip zorganizował grupę stałych współpracowników, a niektórych z nich przeznaczył do kapłaństwa. Stworzyli oni wspólnotę życia, która później dała początek nowemu zgromadzeniu, zwanemu oratorianami lub filipinami, które w 1575r. zatwierdził papież.

W uznaniu jego zasług, papież Grzegorz XIII chciał obdarzyć Filipa godnością kardynała, jednak ten jej nie przyjął. Ostatnie lata życia przeznaczył na pracę w konfesjonale i na rozmowy z przyjaciółmi do grona których należeli m.in.: św. Kamil de Lellis, św. Feliks z Cantalice, św. Jan Leonardi, św. Franciszek Salezy oraz św. Ignacy Loyola. Zmarł 26 maja 1595r. mając 80 lat.

Został beatyfikowany 11 maja 1610r., a kanonizowany 12 marca 1622 r.

22 maja, Wspomnienie św. Rity z Cascia, zakonnicy

Małgorzata Lotti (wł. Margherita, Rita jest zdrobnieniem tego imienia) urodziła się ok. 1380r. w rodzinie Antoniego i Amaty Lotti, ubogich górali w Rocca Porena, niedaleko Cascii (Umbria, Włochy).

Była jedynaczką – według podania miała być dzieckiem wymodlonym przez pobożnych rodziców. W wieku dwunastu lat została wydana za mąż za Paula Manciniego. Miała dwóch synów (Jakuba Antoniego i Pawła Marię), którzy odziedziczyli charakter po ojcu i sprawiali matce kłopoty wychowawcze.

Jej małżeństwo było bardzo nieudane. Jej mąż był porywczy i brutalny. Przysporzył jej wiele cierpienia, które cierpliwie znosiła. Za jej sprawą pod koniec życia poprawił swój charakter. Zginął zabity w porachunkach zwaśnionych rodów.

Jej synowie planowali pomścić śmierć ojca zgodnie z włoskim prawem wendety. Rita nie chciała, aby stali się zabójcami, dlatego prosiła Boga, aby do tego nie dopuścił, nawet gdyby miał zabrać ich z tego świata. Niedługo potem obaj młodzieńcy zmarli podczas epidemii. Po ich śmierci Rita chciała wstąpić do zgromadzenia augustianek w Cascii. Jej prośba została jednak odrzucona przez zakon, ponieważ Rita była kojarzona z trwającym wciąż sporem między dwiema rodzinami.

Postawiono jej pozornie niewykonalny warunek, że zostanie przyjęta gdy doprowadzi do pełnego pojednania i zakończenia tego sporu. Udało jej się tego dokonać i w wieku 36 lat wstąpiła do klasztoru św. Marii Magdaleny w Cascii. Ponieważ była analfabetką, została przyjęta do sióstr „konwersek”, których zadaniem była codzienna posługa w klasztorze.

Miała szczególne nabożeństwo do męki Pańskiej. Widziano ją nieraz, jak leżała krzyżem, zalana łzami. Kiedy pewnego dnia słuchała kazania o męce Chrystusa, prosiła gorąco Pana Jezusa, by dał jej zakosztować męki chociaż jednego ciernia, który ranił Jego przenajświętszą głowę. Jej prośba została wysłuchana. W czasie modlitwy poczuła nagle w głowie silne ukłucie. Na tym miejscu wytworzyła się bolesna rana, która zadawała jej nieznośne cierpienia przez 15 lat (aż do śmierci).

W całym swoim życiu odznaczała się posłuszeństwem, duchem modlitwy i cierpliwości. Zmarła na gruźlicę 22 maja 1457r. w Cascii.

Przy jej grobie działy się liczne cuda, dlatego kościół w Cascii, w którym została pochowana, stał się miejscem wielu pielgrzymek. Papież Urban VIII zatwierdził jej kult w 1628r. Jej uroczysta kanonizacja odbyła się 24 maja 1900r.

Św. Rita jest patronką w sprawach trudnych i beznadziejnych. W Polsce szczególnym miejscem jej kultu jest klasztor sióstr augustianek w Krakowie, gdzie w kościele św. Katarzyny przechowywane są jej relikwie.

16 maja, Uroczystość św. Andrzeja Boboli, kapłana i męczennika

Andrzej Bobola urodził się 30 listopada 1591 w Strachocinie koło Sanoka. Pochodził z bardzo przywiązanej do religii katolickiej szlacheckiej rodziny. W latach 1606-1611 uczęszczał do jednej ze szkół jezuickich, prawdopodobnie w Wilnie, gdzie nauczył się m.in. sztuki wymowy i języka greckiego.

31 lipca 1611, w wieku 20 lat, wstąpił do zakonu jezuitów. Po dwóch latach nowicjatu złożył pierwsze śluby (1613), a następnie studiował filozofię na Akademii Wileńskiej (1613-1616). Ówczesnym zwyczajem jako kleryk został przeznaczony do pracy pedagogicznej w kolegiach jezuickich najpierw w Brunsberdze (Braniewie), w stolicy Warmii, a potem w Pułtusku.

W 1618 powrócił na Akademię Wileńską, aby kontynuować studia teologiczne, które ukończył przyjmując 12 marca 1622 święcenia kapłańskie. Rok później został dopuszczony do tak zwanej „trzeciej probacji” w Nieświeżu. Przez następne lata był rektorem kościoła w Nieświeżu i Wilnie, kaznodzieją, spowiednikiem, misjonarzem ludowym, prefektem bursy dla ubogiej młodzieży w Nieświeżu, kierował Sodalicją Mariańską mieszczan (1624-1630), prowadził konferencje z Pisma świętego i dogmatyki i był przełożonym nowo założonego domu zakonnego w Bobrujsku (1630-1633). Poza tym pracował także w Połocku, Warszawie, Łomży i Pińsku.

Jako misjonarz, ks. Andrzej obchodził zaniedbane wioski od domu do domu i nauczał, chrzcił, łączył sakramentem pary małżeńskie, wielu grzeszników skłonił do spowiedzi. Był niezmordowany w głoszeniu kazań i w spowiadaniu. Nazywano go apostołem Pińszczyzny i Polesia oraz nadano przydomek „łowca dusz — duszochwat”.

Pod wpływem jego kazań wielu prawosławnych przeszło na katolicyzm. Jego gorliwość w pracy duszpasterskiej była powodem wrogości chrześcijan wyznania prawosławnego. W czasie wojen kozackich przerodziła się ona w nienawiść i doprowadziła do jego męczeńskiej śmierci.

Gdy w maju 1657 Pińsk zajęli Kozacy, ks. Andrzej musiał uciekać z miasta i ukrywać się w okolicznych wioskach. Schronił się w Janowie, odległym od Pińska o ok. 30 km, a następnie we wsi Peredił. Gdy jej mieszkańcy dowiedzieli się, że jest poszukiwany, poprosili ks. Andrzeja, by uciekał. Użyczonym wozem udało mu się dojechać do wsi Mogilno, gdzie napotkał oddział Kozaków.

Został ujęty, był długo i na różne sposoby torturowany. Zginął śmiercią męczeńską 16 maja 165. Jego ciało przeniesiono do miejscowego kościoła, a potem jezuici przenieśli je do Pińska i pochowali w podziemiach kościoła klasztornego. Po latach zapomniano o miejscu jego pochówku.

16 kwietnia 1702 ks. Andrzej ukazał się rektorowi kolegium pińskiego i wskazał, gdzie w krypcie kościoła jest jego grób. Ciało znaleziono nietknięte, mimo że spoczywało w wilgotnej ziemi. Ponieważ za jego przyczyną zaczęły mnożyć się łaski i cuda, w 1712 podjęto starania o jego beatyfikację.

Niestety kasata zakonu jezuitów, wojny, a potem rozbiory przerwały je na długie lata. W 1819 w Wilnie ks. Andrzej ukazał się dominikaninowi o. Korzenieckiemu, któremu przepowiedział wskrzeszenie Polski (będącej wówczas pod zaborami) i to, że zostanie jej patronem. Zanim te zapowiedzi się spełniły, udało się doprowadzić do jego beatyfikacji, która odbyła się 30 października 1853.

Natomiast 17 kwietnia 1938, w uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego, został on uroczyście kanonizowany przez papieża Piusa XI. W tym samym roku jego relikwie zostały przewiezione z Rzymu do Polski i umieszczone w srebrno-kryształowej trumnie-relikwiarzu w kaplicy jezuitów przy ul. Rakowieckiej w Warszawie. Znajdują się tam po dzień dzisiejszy.

16 maja 2002 ks. kard. Józef Glemp podczas Mszy świętej w Warszawie w sanktuarium narodowym wzniesionym ku czci św. Andrzeja Boboli uroczyście ogłosił go patronem Polski.

14 maja, Święto św. Macieja Apostoła

Św. Maciej został dołączony do grona Apostołów na miejsce Judasza, który zdradził Jezusa, a potem popełnił samobójstwo.

Jak podają Dzieje Apostolskie, wybrano go z grona tych, którzy towarzyszyli Jezusowi i Apostołom „przez cały czas, kiedy Pan Jezus przebywał z nami, począwszy od chrztu Janowego aż do dnia, w którym został wzięty od nas do nieba” (Dz 1,21-22). Nie był to jednak wybór przypadkowy, ale dokonany przy interwencji Ducha Świętego. Po wspólnej modlitwie dwóm kandydatom dano losy, a „los padł na Macieja”, któremu udzielono święceń biskupich i władzy apostolskiej przez nałożenie rąk.

Poza powyższym opisem jego powołania nie mamy o nim żadnych pewnych informacji. Tradycja Kościoła mówi, że miał on głosić Ewangelię najpierw w Judei, a potem w Etiopii i Kolchidzie. Śmierć męczeńską miał ponieść w Jerozolimie poprzez ukamienowanie. Klemens Aleksandryjski (zm. 215r.), najbliższy czasom św. Macieja podaje, że zmarł on śmiercią naturalną ok. 50r.

8 maja, Uroczystość św. Stanisława, biskupa i męczennika, głównego Patrona Polski

Stanisław urodził się w Szczepanowie około 1030 roku.

Studiował prawdopodobnie w klasztorze benedyktyńskim w Tyńcu, a następnie za granicą w szkole katedralnej w Liege (Belgia) lub w Paryżu. Święcenia kapłańskie otrzymał około roku 1060. Biskup Lambert Suła mianował Stanisława kanonikiem katedry krakowskiej, a po jego śmierci (1070) Stanisław został wybrany jego następcą.

Dał się poznać jako pasterz gorliwy, ale i bezkompromisowy. Dzięki poparciu króla Bolesława Śmiałego wyjednał u papieża Grzegorza VII wskrzeszenie metropolii gnieźnieńskiej. Ponieważ król nieustannie brał udział w zbrojnych wyprawach, w kraju szerzył się rozbój i wiarołomstwo żon, a przez to rozbicie małżeństw i zamęt.

Gdy król w czasie wyprawy na Ruś przedłużał swój pobyt w Kijowie, mimo że rycerze błagali go, aby powracał do kraju, rycerze zaczęli go potajemnie opuszczać. Kiedy Bolesław wrócił do kraju, zaczął się okrutnie na nich mścić. Wtedy Stanisław jako jedyny miał odwagę upomnieć króla.

Ponieważ ten nic sobie z upomnienia nie czynił i dalej szalał, biskup rzucił na niego klątwę, tzn. wyłączył króla ze społeczności Kościoła, a przez to samo zwolnił od posłuszeństwa poddanych. Król uznał Stanisława za buntownika i skazał go na śmierć.

11 kwietnia 1079 Stanisław zginął w czasie odprawiania Mszy świętej w kościele na Skałce z rąk wojów lub — jak podaje Wincenty Kadłubek — z rąk samego króla. Duchowni ze czcią pochowali go w kościele św. Michała na Skałce a cały naród stanął przeciwko królowi. Opuszczony przez wszystkich, Bolesław musiał udać się na banicję, gdzie zmarł około 1081 roku, na Węgrzech. Dwa ostatnie lata król miał spędzić na ostrej pokucie w klasztorze benedyktyńskim w Osjaku, gdzie też miał być pochowany.

W 1088 przeniesiono relikwie św. Stanisława do katedry krakowskiej. Jego kult istniał od dawna. W wiekach XIII i XIV odegrał ważną rolę historyczną jako czynnik kształtowania się myśli o zjednoczeniu Polski. Wierzono, że w ten sam sposób – jak ciało św. Stanisława – połączy się i zjednoczy podzielone wówczas na księstwa dzielnicowe Królestwo Polskie. 8 września 1253 w kościele świętego Franciszka z Asyżu papież Innocenty IV dokonał kanonizacji Stanisława.

6 maja, Święto św. Apostołów Filipa i Jakuba

Święty Filip

Filip był jednym z pierwszych uczniów Jezusa. W szeregu Dwunastu Apostołów wymieniany jest zawsze na piątym miejscu (Mt, 10, 3; Mk 3, 18; Łk 6, 14; Dz 1, 13).

Tak jak Piotr i Andrzej pochodził z Betsaidy nad Jeziorem Galilejskim. Był uczniem Jana Chrzciciela, został powołany, gdy Jezus przebywał w Galilei. Jezus powiedział do Filipa „Pójdź za mną!”, a Filip nie tylko poszedł za Jezusem, ale przyprowadził ze sobą Natanaela, któremu rzekł „Chodź i zobacz”. Tych wiadomości o nim dostarcza nam Ewangelia św. Jana.

Filip był świadkiem cudownego nakarmienia rzeszy przez Pana Jezusa. To on powiedział wtedy do Pana Jezusa: „Za dwieście denarów nie wystarczy chleba, aby każdy z nich mógł choć trochę otrzymać” (J 6, 1.5-7). Do niego także zwracają się Grecy, którzy przybyli, aby oddać pokłon (Bogu) w czasie święta, z prośbą, aby mogli zobaczyć Pana Jezusa. Filip przekazał ich prośbę Andrzejowi, a potem razem poszli do Jezusa (J 12, 20-23).

Trzecia i ostatnia wzmianka o tym Apostole w Ewangelii św. Jana pojawia się w opisie Ostatniej Wieczerzy. Podczas niej Filip zwraca się do Chrystusa „Panie, pokaż nam Ojca, a to nam wystarczy. Odpowiedział mu Jezus: Filipie, tak długo jestem z wami, a jeszcze Mnie nie poznałeś? Kto Mnie zobaczył, zobaczył także Ojca. Dlaczego więc mówisz: Pokaż nam Ojca? Czyż nie wierzysz, że jestem w Ojcu, a Ojciec jest we Mnie?” (J 14, 8-10a). Ewangelista nie mówi nam, czy Filip pojął w pełni słowa Jezusa. Poświęcił Mu jednak całkowicie swoje życie.

Według tradycji po zesłaniu Ducha Świętego miał najpierw ewangelizować Grecję, a potem Frygię. Poniósł śmierć męczeńską w Hierapolis za panowania Domicjana (81-96) przez ukrzyżowanie bądź ukamienowanie.

Święty Jakub

Drugi z Apostołów — Jakub zwany Młodszym lub Mniejszym (dla odróżnienia od drugiego Apostoła Jakuba, zwanego Starszym) pochodził z Nazaretu. Był synem Marii, która była spokrewniona ze św. Józefem, mężem Matki Bożej; oraz Alfeusza, zwanego również Kleofasem. Jakub był rodzonym bratem św. Judy Tadeusza. Prawdopodobnie przyłączył się do Jezusa najpóźniej, ponieważ w katalogach Apostołów jest wymieniany na jednym z ostatnich miejsc.

Po zmartwychwstaniu Jezusa Jakub był przewodniczącym gminy chrześcijańskiej w Jerozolimie. Podczas soboru apostolskiego zwołanego po śmierci Jakuba Starszego razem z innymi stwierdził, iż poganie mogą być przyjęci do Kościoła bez poddawania się wcześniej obrzezaniu (por. Dz 15, 13). To on jest autorem słynnego zdania, że wiara bez uczynków jest martwa. Św. Paweł nazywa go „kolumną Kościoła”, na równi ze św. Piotrem (por. Ga 2, 9). Św.

Jakub Młodszy został ukamienowany w 62r. Skazał go na śmierć najwyższy kapłan Annasz, syn Annasza opisanego w Ewangeliach, który wykorzystał przerwę między śmiercią prokuratora rzymskiego Festusa, a przybyciem jego następcy Albinusa.

3 maja, Uroczystość Najświętszej Maryi Panny, Królowej Polski, głównej Patronki Polski

Tytuł „Królowej Polski” nadał Matce Bożej w XVII w. król Jan Kazimierz, po cudownej obronie Jasnej Góry oraz zwycięstwie odniesionym nad Szwedami, które przypisywano jej wstawiennictwu.

1 kwietnia 1656r. w katedrze lwowskiej przed cudownym obrazem Matki Bożej Łaskawej król obrał Maryję za Królową swoich państw, a Królestwo Polskie polecił jej szczególnej obronie. Nie tylko ogłosił on Matkę Bożą szczególną Patronką Królestwa Polskiego, ale także ślubował wystarać się u Stolicy Apostolskiej o pozwolenie na obchodzenie Jej święta jako Królowej Korony Polskiej.

Szybko przyjęło się przekonanie, że najlepszym typem obrazu Królowej Polski jest obraz Matki Bożej Częstochowskiej, który 8 września 1717r. został koronowany papieskimi koronami. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918r. Episkopat Polski zwrócił się do Stolicy Apostolskiej o wprowadzenie święta Królowej Polski, do której to prośby papież chętnie się przychylił (1920). Natomiast w 1962 papież Jan XXIII ogłosił Maryję Królową Polski główną patronką kraju i niebieską Opiekunką narodu polskiego.

2 maja, Wspomnienie św. Atanazego, biskupa i Doktora Kościoła

Atanazy urodził się w 295r. w Aleksandrii. Z pochodzenia był Grekiem. Posiadał wszechstronne wykształcenie.

W młodym wieku podjął życie w odosobnieniu na pustyni egipskiej, gdzie spotkał swego mistrza — św. Antoniego Pustelnika.

W 319r. został wyświęcony na diakona przez biskupa Aleksandrii, św. Aleksandra i pełnił urząd jego sekretarza. Był autorem listu św. Aleksandra do biskupów, w którym poddał szczegółowej analizie i krytyce błędy Ariusza, dlatego został zaproszony na Sobór Nicejski (325). Podczas niego przyczynił się w głównej mierze do potępienia Ariusza przez ojców soboru.

Po śmierci biskupa Aleksandra, w 328r. Atanazy został wybrany na jego następcę. Przez cały okres pełnienia swojej posługi biskupiej walczył z herezją ariańską, która zyskała poparcie u kolejnych cesarzy rzymskich. Z tego powodu był pięciokrotnie skazywany na wygnanie. Po wydaniu piątego dekretu skazującego go na banicję lud stanowczo opowiedział się za swoim biskupem i zmusił cesarza do odwołania wyroku.

Św. Atanazy zmarł cztery lata później, w nocy z 2 na 3 maja 373r. Pozostawił po sobie liczne traktaty. W jednym z nich, „Żywocie św. Antoniego” dał podwaliny pod koncepcje życia zakonnego. W 553r. na Soborze Konstantynopolitańskim II zaliczono go do nauczycieli Kościoła.

1 maja, Wspomnienie świętego Józefa Rzemieślnika

Wspomnienie św. Józefa Rzemieślnika ustanowił 1 maja 1955 papież Pius XII, w ten sposób nadał religijny charakter świeckiemu świętu pracy obchodzonemu na całym świecie od 1892.

Tego dnia Kościół akcentuje szczególną godność i znaczenie pracy, ponieważ rozumie i szanuje jej rolę w duchowym rozwoju człowieka. Praca wyzwala z człowieka najpełniej jego uzdolnienia, energię i inicjatywę. Jest szkołą wielu cnót osobistych i społecznych, takich jak wytrzymałość, solidarność, cierpliwość, męstwo, odwaga i ład, współpraca oraz współzawodnictwo.

Jako wzór i patrona na ten dzień Kościół stawia przed nami świętego Józefa, męża Maryi i opiekuna Pana Jezusa, który całe swoje życie spędził jako rękodzielnik i wyrobnik w ciężkiej pracy. Praca stała się dla niego źródłem uświęcenia, ponieważ wykonywał ją rzetelnie i traktował jako zleconą sobie od Boga misję na ziemi.

Także dla nas praca powinna być czymś co nas uświęca i pozwala nam na gromadzenie zasług dla nieba. Pamiętajmy, że Kościół wyniósł na ołtarze nie tylko wielu książąt, biskupów, papieży i zakonników, ale także zapobiegliwych ojców, dzielne matki, rzemieślników, żołnierzy i rolników.

29 kwietnia, Święto św. Katarzyny Sieneńskiej, dziewicy i Doktora Kościoła, Patronki Europy

Katarzyna Benincasa urodziła się 25 marca 1347r. w Sienie (Włochy).

Już jako kilkuletnia dziewczynka była przeniknięta duchem pobożności – w wieku 7 lat złożyła Bogu w ofierze swoje dziewictwo, a w wieku lat 12 wbrew woli rodziców obcięła sobie włosy i zaczęła prowadzić życie pokutne.

Mając 16 lat wstąpiła do Sióstr od Pokuty św. Dominika (tercjarek dominikańskich) w Sienie i prowadziła tam surowe życie, które wypełniała modlitwa, pokuta i posługiwanie trędowatym. W wieku 20 lat była już mistyczką, a pod koniec karnawału 1367r. została mistycznie zaślubiona Chrystusowi.

Odtąd Katarzyna zaczęła przemawiać i pisać listy w imieniu Chrystusa do najznakomitszych osób ówczesnej Europy, zarówno duchownych, jak i świeckich. Ponieważ uznano to za rzecz niespotykaną, wezwano ją przed trybunał inkwizycji do Florencji. Sąd inkwizycyjny nie dopatrzył się żadnej herezji ani błędu, zarówno w jej wypowiedziach, jak i w jej pismach.

1 kwietnia 1375r. otrzymała od Chrystusa stygmaty. Umarła z wyczerpania 29 kwietnia 1380r. w Rzymie w wieku 33 lat.

Jej kult rozpoczął się zaraz po jej śmierci. 26 czerwca 1461r. Pius II uroczyście ją kanonizował. W 1866 ogłoszono ją patronką Rzymu, w 1939 patronką Italii, a w 1970 doktorem Kościoła. Papież Jan Paweł II ogłosił ją w 1999r. patronką Europy.

28 kwietnia, Uroczystość św. Wojciecha, biskupa i męczennika, głównego Patrona Polski

Wojciech urodził się ok. 956r. w Libicach (Czechy). Był szóstym synem Sławnika, spokrewnionego z dynastią saską, panującą wówczas w Niemczech. Według podań wyróżniał się pobożnością i szczodrobliwością.

W 972r. mając 16 lat został oddany pod opiekę biskupa Magdeburga św. Adalberta, który wiódł ascetyczny tryb życia, co wywarło duże wrażenie na Wojciechu. Po śmierci opiekuna Wojciech wrócił do Czech, gdzie w 982r. został wybrany na biskupa Pragi. Pełniąc swoją posługę opiekował się ubogimi, odwiedzał więzienia oraz targi niewolników.

Jako biskup był uzależniony od kaprysu możnych i władcy, miał też kłopoty z duchownymi, którzy łamali zasady swego stanu. Ponieważ jego napomnienia okazały się daremne, a złe obyczaje dalej się szerzyły, po pięciu latach rządów (983-988) postanowił opuścić swą stolicę. Udał się do Rzymu, gdzie papież nie zgodził się zwolnić go z obowiązków biskupich, ale pozwolił mu na pewien czas się od nich oddalić.

W 989r. Wojciech wraz z bratem Radzimem wstąpił do zakonu benedyktynów w Rzymie. Przebywał tam do 992r., gdy papież nakazał mu opuścić klasztor i wrócić do Pragi. Po powrocie do Czech założył nowy klasztor benedyktyński w Brzewnowie pod Pragą, zabrał się do budowy nowych kościołów oraz uzyskał książęcą zgodę na wprowadzenie dziesięciny, aby Kościołowi w Czechach zapewnić stałe dochody. Wysłał także misjonarzy na Węgry. Mimo tych sukcesów po niecałych trzech latach musiał uciekać z Pragi, gdyż wszedł w konflikt z możnym rodem Werszowców.

W maju 996r. synod w Rzymie nakazał Wojciechowi pod groźbą klątwy powrót do swojej stolicy. Ponieważ Czesi nie zgodzili się go przyjąć, późną jesienią 996 Wojciech udał się do Polski z postanowieniem oddania się pracy misyjnej wśród pogan. Wczesną wiosną 997r. wraz z bratem Radzimem wyruszył do Prus. Po drodze miał ufundować opactwa benedyktyńskie w Międzyrzeczu, Trzemesznie i w Łęczycy (Tum).

Dotarłszy na miejsce zorientował się, że Prusowie nie chcą nawrócenia, dlatego postanowił zakończyć misję i wrócić do Polski. W drodze powrotnej, 23 kwietnia 997r., o świcie, tuż po odprawionej Mszy św. zbrojony tłum Prusów otoczył misjonarzy i zabił Wojciecha.

Bolesław Chrobry wykupił jego ciało i sprowadził je najpierw do Trzemeszna, a potem uroczyście do Gniezna. Cesarz Otto III na wiadomość o męczeńskiej śmierci przyjaciela natychmiast poprosił papieża o jego kanonizację. Sylwester II jeszcze przed 999r. uroczyście ogłosił Wojciecha świętym. Wtedy także zapadła decyzja o utworzeniu w Polsce nowej, niezależnej metropolii w Gnieźnie, której patronem został ogłoszony św. Wojciech.

19 marca, Uroczystość św. Józefa, Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny

Józef z Nazaretu był potomkiem króla Dawida, co wykazał w swojej Ewangelii św. Mateusz.

Mimo tak wysokiego pochodzenia nie posiadał żadnego majątku. Zarabiał na życie pracując jako stolarz i cieśla. Chociaż w ikonografii jest przedstawiany jako starzec, w rzeczywistości był młodzieńcem — poślubił Maryję mając około 30 lat. Czytaj dalej 19 marca, Uroczystość św. Józefa, Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny